KINGS OF CONVENIENCE - "PEACE OR LOVE" (EMI Records) "Trafione w punkt"

 

     Chyba najtrudniej opowiada się o ulubionych zespołach lub artystach. W końcu to ich niezapomniane piosenki i urokliwe kompozycje zwykle stanowią barwne tło dla wydarzeń, które wypełniają drogę naszego życia. Niekiedy są niczym drogowskazy, inny razem jak świadkowie aprobujący nasze decyzje i wybory, zawsze wierni, przeważnie w zasięgu ręki...  Beztroskie lata dzieciństwa i burzliwe momenty młodości - "W owych czasach wszystko było prostsze: mniej pieniędzy, żadnych elektronicznych wynalazków, tyrania mody w formie szczątkowej" - a potem upragniona dorosłość, która nastała tak szybko. Muszę zgodzić się ze wspomnianym powyżej Julianem Barnesem, który celnie zauważył, że: "To, co pozostaje w pamięci, nie zawsze jest równoznaczne z tym, czego człowiek był świadkiem". Jednak dość wyraźnie pamiętam, że w wielu kluczowych chwilach mojej egzystencji zawsze gdzieś w tle rozbrzmiewała MUZYKA - lepsza lub gorsza, dla mnie z pewnością wyjątkowa. Jakieś wersy nucone bezwiednie: "Without Giving Anything Away, I Can Say It's By The Sea, It's A House That Used To Be The Home Of A Friend Of Mine". Delikatne dźwięki fortepianu, którego melodia znów przykleiła się do ucha. I przede wszystkim charakterystyczne okładki płyt niby furtki prowadzące do innej rzeczywistości.

Należę do pokolenia, z wolna odchodzącego w niepamięć, które muzyki słuchało w radio. Niemal każdy z nas miał w tamtym niespiesznie płynącym czasie, i tak nieubłaganie minionym, swoją ulubioną audycję, prowadzoną przez większego lub mniejszego (nie tylko gabarytowo) redaktora pasjonata, który nie dość, że odwalał za nas brudną robotę (wyszukiwał atrakcyjne nowości płytowe, przesłuchując od 50 do 100 wydawnictw tygodniowo), to jeszcze miał na tyle sił i determinacji, żeby nas do tych albumów, w charakterystycznym dla siebie stylu, przekonać. Redaktora Pawła Jóźwickiego - popularnego "Józka", założył potem kultową polską oficynę Sissy Records - polubiłem za dobry gust, celne pointy, epickie niekiedy opowieści oraz wyjątkowo autentyczny sposób przeżywania swoich najnowszych odkryć, który płynąc falami eteru błyskawicznie udzielał się słuchaczowi. To właśnie późniejszy odkrywca i wydawca Korteza pewnej nocy z poniedziałku na wtorek, na antenie radiowej "trójki", zaprezentował utwór Kings Of Convenience - "The Eternal". To była wersja "przeboju" grupy Joy Division, a jednocześnie pierwsza kompozycja Kings Of Convenience, którą usłyszałem. Wkrótce potem dotarłem do debiutanckiego albumu "Quiet Is The New Loud". Odtwarzałem ten zestaw wyjątkowych piosenek w każdej wolnej chwili, nie potrafiąc uwierzyć, ze dwóch facetów, wyposażonych w dwie gitary akustyczne, potrafi wyczarowywać tak subtelne dźwięki. Inteligencja, wyrafinowanie, specyficzna powściągliwość, ale też osobliwe czucie lekkości frazy, wyrażające się połączeniu kolejnych nut, a także w charakterystycznych harmoniach, towarzyszyło sympatycznemu duetowi od samego początku.

 A ów początek - zgodnie z popularnymi podaniami i legendami - zabiera nas do miejscowości Bergen, gdzie żyli, mieszkali i uczęszczali do tej samej szkoły Eirik Glambek Boe i Erlend Oye. Poznali się mniej  więcej trzydzieści lat temu, podczas szkolnego konkursu geograficznego. Zbliżyła ich do siebie muzyka Pink Floyd, brak ojca ( ojciec Eirika zmarł, kiedy ten miał siedem lat, a Erlenda wychowywał ojczym), oraz brak lokalnych atrakcji. "Bergen to deszczowe miasto, więc nie ma tu zbyt wiele do robienia" - wspominał przed laty Oye. Jako antidotum na chandrę założyli czteroosobową grupę o wdzięcznej nazwie Skog. Ich pierwszą wspólną piosenką był rap dotyczący nauczyciela gimnastyki. Leniwie sączyły się krople wczesnej młodości, kiedy to Erlend przewijał się przez następne składy lokalnych  grup. Pod koniec lat 90-tych często podróżował na trasie Bergen - Londyn. Usilnie poszukiwał kontaktów, artystów czy menadżerów, którzy pomogliby mu poruszać się na rynku brytyjskim. Grał wtedy w gitarowym zespole Peach Fuzz i próbował swoją twórczością zainteresować londyńskie oficyny. "Nie wyróżnialiśmy się zbytnio. Poza tym nie byliśmy wystarczająco norwescy. Usiłowaliśmy sprzedać piasek  na Saharę". Do dziś Erlend Oye nie ma najlepszych skojarzeń czy wspomnień związanych ze stolicą Wielkiej Brytanii. "Norwegowi bardzo trudno przeprowadzić się do Londynu, ponieważ jakość domów jest bardzo kiepska, jedzenie jest kiepskie, a ludzie tak cholernie zamknięci". 

Debiutancki album Kings Of Convenience - "Quiet Is The New Loud", wydany w oficynie Source Records, mieszczącej się niegdyś na czwartym piętrze budynku pod numer 113 przy Farringdon Road w Londynie, został pozytywnie odebrany przez krytyków, a piosenka "Toxic Girl" trafiła na listy przebojów. Choć pamiętam również osobliwie negatywną notkę, gdzie jeden z recenzentów wytykał norweskiemu duetowi niezbyt męską "miękkość piosenek" lub wręcz zniewieściałość (Pitchfork nigdy nie darzył Norwegów przesadną sympatią). "Quiet Is The New Loud" zwiastował również, i w pewnym sensie także zapoczątkował, nadejście fali nowych artystów, którzy próbowali poruszać się po terytorium nakreślonym przez duet Boe - Oye. Panowie i panie, przy pomocy gitary i głosu, wyrażali swoje tęsknoty, pragnienia i obawy, a tym samym starali się zaistnieć w świadomości odbiorców. Ta trudna sztuka udała się tylko nielicznym, resztę zaś zdmuchnął wiatr historii. Na okładce płyty Kings Of Convenience widzimy fragment drewnianego domu, drzewa i skały, a na pierwszym planie prezentuje się sympatyczny "niezbyt męski" duet. Panowie jeszcze nie grają w szachy - przyniesie to wraz z sobą winieta następnego wydawnictwa - ale już możemy dostrzec dziewczynę Eirika Boe. "In My Imagination You Are Cast In Gold, Your Image A Compensation For Me To Hold. Parallel Lines Move So Fast...".

Te wspomniane w wersach piosenki "Parallel Lines" równolegle biegnące linia życia dwóch przyjaciół czasem znajdowały wspólną przestrzeń. Tekst do tej cudownej kompozycji napisała koleżanka Eirika - Daisy Simons, darząca go zdecydowanie czymś więcej niż tylko koleżeńskim uczuciem. Eirik Boe również ze względów uczuciowych nie chciał podróżować. Męczyły go obowiązki związane z promocją wydawnictw płytowych. Kiedy był w trasie koncertowej - objechali z Erlendem niemal cały świat - tęsknił za domem, kiedy odpoczywał w zaciszu domowego ogniska, brakowało mu grania, wspólnych  występów. Erlend Oye nie potrafił dłużej usiedzieć w jednym miejscu. Miał mnóstwo energii i głowę pełną pomysłów. Dlatego też wybrał życie na walizkach. Początkowo  znalazł względnie bezpieczną przystań za naszą zachodnią granicą. Pracował w nocnych klubach Berlina jako DJ (projekt DJ Kikcs), ale w gruncie rzeczy niewdzięczny zawód prezentera muzyki szybko dał się mu we znaki. "Przez cały czas musisz słuchać piosenek w słuchawkach, podczas gdy inna leci z głośników w klubie. Zwykle grasz do czwartej, piątej w nocy, a kiedy budzisz się nazajutrz w hotelu, jest godzina jedenasta i kończy się śniadanie".

Drugi w dorobku duetu, a jednocześnie prawdopodobnie najlepszy, album - "Riot On An Empty Street" - rozpoczyna się utworem "Homesick" oraz słowami: "Każdego dnia widzę w lustrze chłopaka, który pyta mnie: "Co tutaj robię?" (...) Byłem w ciągłej podróży i spaliłem za sobą wszystkie mosty".  Trudno nie odnieść wrażenia, że powyższe wersy stanowią efekt prywatnych refleksji Erlenda Oye. Mało kto wie, że ten krążek, zawierający dwanaście odsłon, przynajmniej w podstawowym europejskim wydaniu, początkowo miał się nazywać "Dire Straits". Jednak po długich i wyczerpujących dyskusjach wreszcie uzgodniono ostateczną wersję, która swoją dwuznaczną wymową nawiązywała do tytułu debiutanckiego wydawnictwa. W tak zwanym międzyczasie ukazał się album "Versus", wypełniony remiksami znanych utworów. To mniej więcej w tamtym okresie zacząłem zbierać wszystkie płyty, które ukazały się pod szyldem Kings Of Convenience. Odkryłem bowiem, że ich single zawierają nie tylko zmienione wersje kompozycji, ale także niezwykłe dodatki, które z dziwnych przyczyn wcześniej  nie ujrzały światła dziennego. Do tego doszły mniej  oficjalne albumy, czyli popularne bootlegi, chociażby te prezentujące dokonania duetu podczas koncertów, a także wydania japońskie regularnych płyt. I tak wersja płyty "Quiet Is The New Loud" na rynek azjatycki zawiera dwa niezwykłej urody dodatki, której nie posiada wydawnictwo przeznaczone dla fanów mieszkających w Europie. Mam tu na myśli znakomitą wersję piosenki Badly Drawn Boya - "Once Around The Block" oraz "Manhattan Skyline", pochodzący z repertuaru grupy A-ha. Każda nowa piosenka norweskiego duetu była wtedy dla mnie na wagę złota. Bo jak tu nie mieć na półce singlowej wersji ślicznego "Cayman Islands", w której zaśpiewała Leslie Feist.

To wspomniana wyżej kanadyjska wokalistka, znana również ze współpracy z grupą Broken Social Scene, jako pierwsza zwróciła uwagę na duet Boe - Oye. Napisała do nich kilka listów przesłanych drogą mailową, i bodajże w trzecim z nich wyraziła chęć stworzenia wspólnej kompozycji, a do wiadomości dołączyła swoje demo. Na płycie "Riot On An Empty Street" możemy ją usłyszeć w utworach "Know-How" oraz "The Build-Up". Ten przełomowy album, nagrywany pomiędzy wrześniem 2003 roku, a marcem 2004, w Griegchallen Studios, w Bergen, przyniósł wraz sobą również zmianę producenta. Krążek "Quiet Is The New Loud" wyprodukował Ken Nelson, ten sam, który był odpowiedzialny za debiut Badly Drawn Boya. Tym razem za konsoletą studia zasiadł Davide Bertolini, włoski producent, który zamieszkał w Bergen. Jeszcze będąc we Włoszech, uczył się gry na oboju, a następnie zaczął zgłębiać tajniki inżynierii dźwięku. Jako pierwszego poznał Eirika Boe, kiedy ten udzielał się wokalnie w popowym zespole. Po jakimś czasie Eirik przekroczył próg studia z gitarą pod pachą i Erlendem u boku, żeby rozstawić mikrofony i nagrać pierwotną wersję "Misread". Norweski duet i włoski producent na "Riot On An Empty Street" na nowo zdefiniowali pojęcie "intymna produkcja", stworzyli małe dzieło brzmieniowej sztuki, wplatając w tkankę aranżacyjną dużo więcej instrumentów, niż miało to miejsce na debiucie - altówkę, wiolonczelę, puzon, banjo, trąbkę, bas, fortepian, perkusję. Przebojem z tej płyty został utwór "I'd Rather Dance With You", który doczekał się kilku udanych wersji, w tym tej najbardziej przez mnie ulubionej, delikatnie jazzującej, ze specjalnego singla "The After Dark Parliamix". Ten sam producent odpowiedzialny był za brzmienie kolejnego albumu "Declaration Of Dependence", którego zawartość nie była jednak aż tak udana.

Minęło dwanaście długich lat od premiery ich ostatniego regularnego wydawnictwa, w trakcie trwania których Erlend Oye i Eirik Glambek Boe podróżowali, sporo koncertowali, zdążyli ukończyć studia psychologiczne (Eirik), założyć rodzinę, doczekać się trójki dzieci (Eirik) oraz znaleźć dla siebie bezpieczną przystań na Sycylii (Erlend). "Problemem Sycylii są kobiety. Trudno się z nimi spotykać, ponieważ większość młodych  kobiet chce wyjść za mąż, a można zaprzyjaźnić się tylko z nielicznymi z nich, gdyż ich faceci byliby zazdrośni. To trochę dziwne" - podsumował Erlend Oye. Większość materiału na nową płytę była już gotowa w 2016 roku. Panowie ogrywali te "świeże piosenki" podczas trasy "Unrecorded Tour". W tak zwanym międzyczasie ponownie zadzwoniła do nich Leslie Feist i zwierzyła się ze swoich najbliższych planów. Eirik i Erlend postanowili wykorzystać pobyt kanadyjskiej  wokalistki w Europie. W domowych warunkach zarejestrowali wspólnie pierwszą kompozycję, a dwa miesiące później, już w Berlinie, w studiu należącym do Nilsa Frahma, kolejną piosenkę. Tak powstały "Catholic Country" oraz "Love Is A Lonely Thing".

Na płycie "Peace Or Love" Kings Of Convenience  przybliżają różne aspekty miłości, przy okazji odmalowując, tak bliskie im, stany nostalgii lub melancholii. Wciąż pozostają wierni charakterystycznej dla ich twórczości idei "esencji piosenki'. "Od samego początku naszym celem było redukowanie piosenek tak, żeby pozostała tylko melodia, rytm i tekst. Jeśli piosenka jest dobra, przetrwa tę redukcję" - stwierdził Eirik Glambek Boe. "To mniej więcej tak, jakbyś miał przed sobą czystą kartkę papieru i położył na niej krople. Tak przedstawia się pomysł na piosenkę. To, dokąd owa plama zmierza, w jaki sposób ją ukształtujesz i co z niej się stanie, jest całkowicie otwarte" - podsumował Eirik, po czym dodał żartobliwie - "Zrób zdjęcia obrazów Jacksona Pollocka". 

Myślę, że znakomita większość recenzentów w końcu przyjęła do wiadomości fakt, że piosenek duetu z Bergen nie ma większego sensu porównywać do twórczości Simona i Gafrunkela. Kings Of Convenience mają swój przez lata wypracowywany styl. Te ich wpadające w ucho melodie, te następujące po sobie łagodne fale dźwięków, instrumenty wykorzystane w określony sposób - wszystko to zdaje się być trafione w punkt. Kiedy słuchasz najlepszych ich kompozycji często odkrywasz w nich dodatkową głębie i odnosisz wrażenie, że twórcy wykorzystali tyle nut, ile dokładnie trzeba było wykorzystać.

Trzeba przyznać, że singiel promujący album "Peace Or Love", czyli taneczny "Rocky Trail", został bardzo dobrze wybrany, gdyż trudno znaleźć na płycie drugi tak dynamiczny utwór, a jednocześnie tak bardzo przybliżający styl norweskiego duetu. Moim kolejnym faworytem tego wydawnictwa jest "Catholic Country", z gościnnym udziałem Leslie Feist, której głos znalazł w tej piosence znakomite dla siebie otoczenie. To przede wszystkim w tych dwóch odsłonach słychać subtelne ślady produkcji, pojawiają się dodatkowe instrumenty - bas, perkusja, fortepian, skrzypce - budzące skojarzenia z najlepszymi dokonaniami KOC, czyli albumem "Riot On An Empty Street". Najnowsza płyta mocno nawiązuje do udanego debiutu. W poszczególnych fragmentach jak zwykle dominuje brzmienie dwóch akustycznych gitar, dwóch głosów, i żadnej większej studyjnej ingerencji. Problem takiego grania polega na tym, że ta formuła już nie zaskakuje, bo zaskoczyć nie może, ale także mocno obnaża wszelkie niedoskonałości. I jeśli piosenka nie broni się swoją melodyką, rytmiką czy specyficznym wyrazem lub wykonaniem, to moim zdaniem polegnie w nierównej walce z wymaganiami, pragnieniami i przyzwyczajeniami słuchacza. Te dwie wyraźnie wyczuwalne mielizny płyty "Peace Or Love", to utwór "Song About It" oraz równie bezbarwny "Ask For Help". Kiełbaski, piwo lub wino, pieczone ziemniaczki, "ogniska już dogasa blask, braterski splećmy krąg"....,trzecia albo czwarta nad ranem, kiedy nieśmiały świt kładzie się ciężarem na zmęczonych oczach, a równie zmęczeni panowie z gitarami chcą koniecznie ukołysać nas do snu. Nieco lepiej brzmi leniwa ballada "Killers", nie zabiła mnie, ani nie wzmocniła, ale wprowadziła w specyficzny nastrój. W aranżacji "Angel" znów usłyszymy skrzypce, jednak panowie, którzy przekroczyli już czterdziesty rok życia, mogliby pokusić się o nieco głębsze porównania w warstwie lirycznej. 

Czego tak naprawdę brakuje płycie "Peace Or Love"? W moim odczuciu dużo lepszej produkcji, staranności, pogłębionej refleksji, jakiegoś namysłu, tych subtelności i tego wyrafinowania, z którego norweski duet niegdyś przecież słynął, a które chciałem Wam przybliżyć, zamieszczając takie, a nie inne kompozycji w dzisiejszej odsłonie bloga. Kiedy piosenka zaaranżowana na gitarę oraz głos zaczyna cię męczyć, może to oznaczać, że podczas jej powstawania męczył się, i to bardzo, jej twórca, że zbyt wiele w niej pozmieniał, aż w konsekwencji straciła ona swój powab oraz lekkość (zakładając, że w ogóle kiedyś ją posiadała). "Bardzo trudno napisać prostą piosenkę" - powtarza od lat, przy okazji następnych wywiadów Eirik Glambek Boe, i jak pokazuje to album "Peace Or Love", jest w tym sporo racji.

Ps. Po raz kolejny słucham kompozycji "Renegade" - Kings Of Convenience, pokrętło wzmacniacza ustawione jest na "Max". Za oknem niemiłosierny skwar... Oto pojawia się fraza: "Go Easy On Me, I Can't Help What I'm Doing", a ja znów mam przyjemne ciarki biegnące po całym ciele... Warto zaprzyjaźnić się z ich twórczością, warto poznać ją bliżej, i znaleźć tam coś tylko dla siebie.

(nota 6.5-7/10)

 

A w kąciku deserowym... jedna z najlepszych odsłon najnowszego albumu Kings Of Convenience, z gościnnym udziałem Leslie Feist. 

EXEK - "GOOD THING THEY RIPPED UP THE CARPET" (Lulus Sonic Disc Club) "Z ziemi wolskiej..."

 

   Dokonania głównych bohaterów dzisiejszej odsłony "Muzycznego świata"  można połączyć, w prostej lub też odrobinę meandrującej linii, z twórczością grupy The Fall. Ten post-punkowy zespół powstał w Manchesterze w 1976 roku, jak wieść gminna niesie, tuż po tym, kiedy jego lider - Mark E. Smith - wrócił był z koncertu Sex Pistols. Były takie koncerty... Przez skład tej formacji przewinęło się kilkadziesiąt osób. Mark E. Smith był charyzmatycznym, ale też bardzo kapryśnym i kontrowersyjnym artystą, więc rotacja w szeregach dowodzonej przez niego załogi była bardzo duża. Stąd też nikt, począwszy od gitarzysty, a na klawiszowcu skończywszy, nie mógł być do końca pewny, czy wciąż jest członkiem tego zespołu. Skład australijskiej grupy Exek jest stały, choć przy okazji najnowszego wydawnictwa - "Good Thing They Ripped Up The Carpet" - można odnotować zmianę za zestawem perkusyjnym, bowiem Sama Dixona zastąpił Chris Stephenson. Przyznam szczerze, że kiedy obejrzałem teledysk Exek do utworu "Several Souvenirs", który promuje ostatni album, z otchłani pamięci powróciły do mnie obrazy pochodzące z video do kompozycji "Big New Prinz" - The Fall. Podobna melodyka i estetyka, w przypadku grupy Exek przetworzona przez współczesne możliwości techniczne oraz wrażliwość i indywidualną recepcję. I tam, w "Big New Prinz", tańczono, używając do tego nie tylko nóg, ale chociażby kul ortopedycznych, i tutaj, w "Several Souvenirs", tańczy Carol, specjalnie zaproszona przy tej okazji balerina. Za kamerą stanęła żona lidera grupy Exek - Alberta Wolskiego, Robyn, wraz z przyjaciółką, sam zaś teledysk nakręcono w pubie Stringrays Upstairs Bodridggy Brewery.

Zgodnie z tym, co sugeruje nazwisko, Albert Wolski posiada polskie korzenie, ponoć jego rodzice mieszkali kiedyś w Warszawie. Podczas trasy koncertowej dwa lata temu muzycy z Exek odwiedzili nasz kraj, dając pokaz swoich możliwości w klubie "Pogłos". Co do tej ostatniej nazwy, to Australijczyk w swoich kompozycjach lubi używać efektów pogłosowych, czy to na poziomie wokalizy, czy perkusji, co jest poniekąd jego znakiem rozpoznawczym. Pomysł  na założenie zespołu wpadł mu do głowy mniej więcej dekadę temu, kiedy jeszcze mieszkał w Sydney. Warto dodać, że Wolski pochodzi z muzycznej rodziny, jego ojciec grał na altówce w Sydney Symphony Orchestra. W 2014 roku nasz rodak opublikował własnym sumptem debiutancki singiel "Glitch", a dwa lata później, już w pełnym składzie i pod nazwą Exek wydał pierwszy pełnowymiarowy materiał "Biosed Advice". W zamierzeniach chciał stworzyć zespół rockowy, który brzmiałby nieco inaczej niż pozostałe - gdzie typowe ślady dźwiękowe zostałby odwrócone, i dajmy na to, bębny miałaby więcej efektów niż gitary, a syntezator funkcjonowałby jak bas itp.

Albert Wolski nie lubi ciasnych dziennikarskich szufladek. Nie chciałby, żeby dokonania jego zespołu kojarzono z etykietą "alternatywa" czy "indie". "Zwykle wychodzimy od post-punka" - oświadczył w wywiadzie. Inspiracji szuka w brzemieniu grup, których okres świetności przypadł na przełomie lat 70/80 -tych. Stąd powinny w tym miejscu pojawić się takie nazwy jak: The Fall, PIL, ale też Bauhaus czy Can. W dużym uproszczeniu można powiedzieć, że muzyka Exek bazuje na krautrockowej motoryce, obudowanej w surową post-punkową konstrukcję, którą dodatkowo zabarwiają transowe lub psychodeliczne tony gitar oraz pozostałych instrumentów. Uważny słuchacz z pewnością odnotuje, że w piosenkach formacji Exek jest podobny brud czy pęknięcie, które przewijało się przez najlepsze nagrania The Fall. Choć w moim odczuciu, Australijczycy są nieco bardziej wytrawni, jakby szlachetniejsi, w ich kompozycjach znajdziemy znacznie więcej intelektualnego wyrafinowania. Albert Wolski podczas studiów na uniwersytecie pracę dyplomową napisał na temat muzyki filmowej. Na warsztat wrzucił takie obrazy jak: "Under The Skin" - Mica Levi, czy "Videodrome" - Howarda Shore'a. Zwrócił uwagę, że w przypadku obydwu tych  filmów momentami trudno odróżnić, jaka jest podstawowa partytura, a które dźwięki są częścią filmu (planu filmowego). "Uwielbiałem tę dwuznaczność przekraczania granicy tego, co zwykle definiuje się jako "muzyka". Podobną koncepcję stara się stosować w kompozycjach zespołu Exek, używając od czasu do czasu nagrań terenowych albo różnych nie zawsze oczywistych instrumentów. Przestrzeń wielu utworów jest więc starannie zagospodarowana. Wolski skupia się na tym, co jest dominujące na pierwszym planie oraz na tym, co konstytuuje tak zwane "tło". Dla autora tych  pieśni ważna jest także interakcja pomiędzy tym dwoma wspomnianymi przez mnie wcześniej poziomami. "Lubię tworzyć małe wszechświaty". W tym kontekście warto przywołać takie określenia jak: kontrapunkt, dysonans, arytmia. Inspiracji do warstwy lirycznej szuka w najnowszych wiadomościach oraz w publikacjach naukowych, chociażby tych zamieszczonych w kolejnych numerach "New Scientist". "Teksty są dla mnie sposobem na wyrażanie moich skarg. Wciąż jestem w wieku, kiedy mogę zadzwonić do audycji prowadzonej w radio lub zamieścić recenzję na forum internetowym. Jak w niemal każdej komedii narzekam na coś, ale staram się okrasić to specyficznym poczuciem humoru".

Jego głos, jako wokalisty, często usytuowany jest na pograniczu śpiewu i melorecytacji. Zdaje się być pozbawiony emocjonalnej głębi. Zwykle to surowy, zdystansowany, spokojny i bierny narrator przebiegu zdarzeń. Możemy go usłyszeć w niedbałej intonacji na samym wstępie otwierającego najnowsze wydawnictwo - "Palazzo di Propaganda Fide". Tytuł utworu odnosi się do budynku, w którym mieści się "Kongregacja Ewangelizacji Narodów i Krzewienia Wiary". Zabrzmiało złowrogo, prawda? To budowla zaprojektowana przez Lorenzo Berminiego, znajdująca się na południowym krańcu rzymskiego Piazza di Spagna. Tuż po nim Australijczycy serwują nam dwa "przeboje" tego zestawu nagrań, czyli singlowy "Several Souvenirs", i ozdobiony brzmieniem soczystych gitar "The Plot", w którym usłyszymy również echa fascynacji dokonaniami zespołu Can. "Brittle Relatives" oraz "Orthodox", to dwa instrumentalne przerywniki; szkoda tylko, że ten drugi jest taki krótki. Warto byłoby rozbudować tę kompozycję i rozwinąć na przestrzeni siedmiu czy dziewięciu minut. Cały album "Good Thing They Ripped Up The Carpet" został pomyślany jako zlepek nowych ("strona A" wydania winylowego), i starych utworów. Te dawne piosenki wcześniej ukazały się na trudno dostępnych kompilacjach lub singlach. W utworze "Too Steep A Hill To Climb" Albert wolski zmienił całą linię wokalną. Z kolei "The Theme From Judge Judy" pochodzi z singla "Spray Paint" (2015). "Lottery Of Inheritance" znajdziemy na wydawnictwie "Novel". Zacząłem ten wpis krótkim wspomnieniem dotyczącym grupy The Fall, i tak również pozwolę sobie zakończyć. "Za każdym razem są inni, za każdym razem są tacy sami" - miał o nich powiedzieć legendarny John Peel. Zdanie to również bez przeszkód można odnieść do twórczości zespołu Exek.

(nota 7.5/10) 

 

W kąciku deserowym coś dla fanów audycji Tomasza Beksińskiego albo tropicieli alternatywnych dźwięków, którzy podczas swoich poszukiwań zetknęli się z twórczością grupy The Danse Society. Zespół bywa zazwyczaj kojarzony z przestrzenią rocka gotyckiego, choć trzeba przyznać, że w ich brzmieniu można odnaleźć też inne estetyki. Powstali w Bransley w 1980 roku, po kilku latach zawiesili działalność, żeby powrócić w 2011 roku. Początek lat osiemdziesiątych przyniósł album "Seduction", a  grudzień 1983 roku przełomowy krążek "Heaven Is Waiting", który w naszym kraju promował niegdyś Tomek Beksiński. Najnowszy zestaw nagrań "40 Years Of Danse Extende" zawiera 27 odsłon, mixy, remiksy, specjalne single, które powinny zadowolić fanów grupy. Jednak w tym bogatym zestawie zabrakło mojego ulubionego utworu "Where Are You Now".

Pozostaniemy w tym zimnofalowym nastroju. Moje oczy w minionych, jak i najbliższych dniach, z wiadomych względów będą zwrócone na Paryż. Z Francji, a dokładniej mówiąc z miejscowości Lievin pochodzi grupa Factice Factory, która w połowie maja opublikowała album "Figments". W utworze "Dye Fading" odnalazłem nawiązania do twórczości The Cure, ba, mam wrażenie, że partia gitary mocno czerpie z głównego motywu "Just Like Heaven", z repertuaru formacji dowodzonej przez Roberta Smitha. 

Pozostały dwa tygodnie do premiery najnowszej i długo oczekiwanej płyty Kings Of Convenience. Ten wydłużający się niemiłosiernie czas można umilić sobie słuchając kolejnej propozycji z tego wydawnictwa. Ujawniono również okładkę tego krążka, na której to panowie znów grają w szachy, podobnie jak to miało miejsce na płycie "Riot On An Empty Street".

W kąciku improwizowanym pozostaniemy w 1980 roku, i zajrzymy na niedawno opublikowaną reedycję płyty "Esperanto" - grupy Esperanto. 

 

HANNAH JADAGU - "WHAT IS GOING ON?" (Sub Pop) "To idzie młodość"

 

       We wstępnych planach miał to być wpis dotyczący najnowszej płyty Stefano Panunziego. Włoski kompozytor i muzyk grający na instrumentach klawiszowych, penetrujący art-rockowe pogranicze, opublikował niedawno solowe wydawnictwo zatytułowane - "Beyond The Illusion". W kolejnych jego fragmentach usłyszymy wielu zaproszonych gości, w tym Tima Bownessa (No-Man) i Grice, którzy wypełnili linie wokalne. Tym razem czegoś ewidentnie zabrakło, a im dłużej obcowałem z tym krążkiem, tym ów brak stawał się coraz bardziej dokuczliwy. Z przykrością muszę więc stwierdzić, że daleko najnowszej propozycji do solowego debiutu Panunziego - "Timelines" (2005), który w ostatnich dniach z przyjemnością sobie przypomniałem. Z tego też powodu musiałem zmienić główny wątek dzisiejszej odsłony "muzycznego świata". Nie ukrywam, że na zmianę mojej decyzji miały również wpływ dwa bardzo miłe listy od stałych Czytelniczek, za które oczywiście bardzo dziękuję. Pani Monika oraz pani Izabela, zupełnie niezależnie od siebie, albo działając w tajnym porozumieniu - wszystko jest możliwe - podziękowały za śliczną piosenkę Eve Adams - "My Only Dream". Poprosiły także o więcej podobnie urokliwych dźwięków. Wprawdzie mój blog to nie koncert życzeń, ale przy tej okazji pomyślałem sobie, że dawno nie było żadnej indie-popowej propozycji wypełnionej lekkimi zgrabnymi piosenkami. Wspominałem, że Adams to artystka mało znana w naszym kraju, wciąż pozostająca bez kontraktu płytowego, wydająca albumy własnym sumptem. Ten ostatni - "Metal Bird", to zdecydowanie najdojrzalsze dzieło. Do tej pory wokalistka z Los Angeles tworzyła intymne i niekiedy mroczne pieśni głównie w oparciu o gitarę oraz głos. Tym razem pozwoliła sobie nieco bardziej rozbudować warstwę aranżacyjną oraz śmielej wyeksponować największy atut, czyli głos. Możliwe, że w takim układzie jest to płyta poniekąd przełomowa, bo została dostrzeżona, chociażby przez recenzenta Pitchfork, który napisał kilka ciepłych słów pod adresem Eve Adams, wystawiając jej pochlebną notę 7.5. W związku z zapotrzebowaniem na urokliwe piosenki - dobrych  melodii nigdy za wiele - a także śpiewające panie, postanowiłem pochylić się nad wydawnictwem innej Amerykanki, która stawia dopiero pierwsze kroki w branży muzycznej. 

Hannah Jadagu ma skończone osiemnaście lat - to nie grzech - pochodzi z Mesquite w stanie Teksas, ale obecnie rezyduje w Nowym Yorku, gdzie jest studentką pierwszego roku na New York University. W ubiegłym roku na serwisie  Soundcloud zamieściła dwie piosenki - "Unending" i "Pollen" - które dostrzegł ktoś z wytwórni Sub Pop, i po spotkaniu z wciąż przecież nastolatką, zaproponował wydanie małej płyty. Jak wieść gminna niesie, Hannah Jadagu nagrała swoje piosenki na iPhonie 7, używając Garageband oraz interfejsu gitarowego iRiga. Prawda, jakie to proste? Mieliśmy już płyty nagrywane w kuchni, na strychu i w piwnicy, w garażu, w kopalni, na barce, przyszła więc pora na sypialnie nastolatki i popularny smartfon. Młoda Amerykanka ma niewątpliwie talent do pisania prostych i pełnych dziewczęcego uroku piosenek. Wciąż i jeszcze jest świeża, w jakimś sensie nieskalana, przede wszystkim wolna od dojrzałego myślenia o kompozycji, które w miejsce spontaniczności wstawia niekiedy gotowe schematy, utarte wzorce. Te podsuwane zwykle przez producentów wytrychy często duszą w zarodku wrażliwość i zwykłą młodzieńczą radość tworzenia. Wszak to ona przesuwa granice tego, co w muzyce wolno lub wypada. To ona redefiniuje aranżacyjną ziemię niczyją, również zgodnie z powiedzeniem, że mistrz najwięcej może czerpać od swoich pilnych uczniów. Czego najchętniej słucha Hannah Jadagu? Gust młodych osób zmienia się obecnie jak w kalejdoskopie, szczególnie, jeśli młoda osoba jest kobietą. Dlatego bezpieczniej będzie powiedzieć, czego ostatnio słuchała lub czym się inspirowała tworząc swój zestaw piosenek. Amerykanka przyznała się do nałogowego obcowania z utworami Vampire Weekend, Kevina Abstracta, Yeek czy Gusa Dappertona. Zainteresowanie muzyką zawdzięcza matce. Jednym z jej pierwszych skojarzeń jest chwila, kiedy ta namiętnie słuchała piosenki Drake'a - "So Far Gone".

Mini album "What Is Going On?" otwiera utwór "My Bones", w zamyśle dedykowany wszystkim Afroamerykankom. Inspiracją do napisania tekstu były doniesienia medialne o niewyjaśnionych morderstwach i zaginięciach czarnoskórych kobiet. Stąd nie dziwią takie oto frazy tekstu: "Możesz wziąć moje kości i umieścić je w domu. Nikt się nie dowie". "Sundown" to piosenka o czasach licealnych, gdyż właśnie wtedy powstawała, kiedy nasza dzisiejsza bohaterka oglądała malownicze zachody słońca. Na całej płycie dominuje gustowny indie-popowy minimalizm. Przeważają proste gitarowe akordy, zaś tło kreują syntezatorowe akcenty. Od czasu do czasu pojawiają się podwojone wokalizy lub chórki podkreślające fragmenty tekstu. Praktyka w chórze Children's Chorus Of Greater Dallas zrobiła swoje. Przy okazji tworzenia "Think Too Much" Hannah wykonała samodzielną ankietę, wysyłając do znajomych sms-a z pytaniem, o czym obecnie intensywnie myślą. Powstała cała długa lista rozmaitych treści, które przyczyniły się do powstania tekstu. Z kolei "Bleep Bloop" wpadł do głowy wokalistce podczas bezsennej nocy, stanowi on również wyraz hołdu dla kompozycji "Nico's Red Truck" - Dijon, której wtedy na okrągło słuchała. To dobrze, że szefowie wytwórni Sub Pop, gdzie niegdyś wydawali swoje płyty Nirvana, Soundgarden, The Afghan Whigs, czy Sunny Day Real Estate, a obecnie chociażby Father John Misty, Chad Van Gaalen, trzymają rękę na pulsie spraw bieżących i systematycznie odświeżają swój katalog, dając tym samym szansę utalentowanej młodzieży.

(nota7/10)

 

W kąciku deserowym płyty dwóch grup, które będą miały swoją premierę w najbliższych tygodniach. Miejmy nadzieję, że ich zawartość będzie o wiele ciekawsza niż debiutancki album Beachy Head - "Destroy Us", który nieco mnie rozczarował. Zespół EXEK przypomina o sobie kompozycją "Several Souvenirs", stanowiącą singiel promujący najnowsze wydawnictwo "Good Thing They Ripped Up The Carpet". Premiera całości na początku czerwca.

 Druga propozycja to zapis koncertu "Live At Sesc Pompeia", na scenie wystąpiły połączone siły zespołów Rakta i Deafkids, proponując intrygującą mieszankę psychodelii, transu, w rockowej odsłonie. Premiera albumu zaplanowana jest na 21 maja. Utwór "Forma" w nieco bardziej drapieżnej odsłonie, niż ta zamieszczona poniżej, znajduje się pod numerem dwa tego wydawnictwa.

 

Kolejna propozycja z przyszłości to wspaniała niespodzianka dla fanów duetu Kings Of Convenience. Moi ulubieńcy powrócą po 12 latach oczekiwania na nową płytę. Premierę krążka "Peace Or Love" zapowiedziano na 18 czerwca. Singlem promującym jest cudnej urody piosenka, tak charakterystyczna dla poczynań duetu - "Rocky Trail", która wypełnia mi minuty i godziny. 

  W kąciku improwizowanym najnowsze płyty dwóch pianistów. Pierwszy z nich to Vijay Iyer, amerykański wirtuoz klawiatury, kompozytor nominowany do Grammy, wykładowca Harvard University, (doktorat z dziedziny technologii i sztuki), nagrywający głównie dla Pi Recordings, ACT czy ECM, choć z pewnością nie kojarzony ze stylistykami tych  dwóch ostatnich wytwórni. Jego ostatni album nosi tytuł "Uneasy", i często gości w moim odtwarzaczu.

Drugi artysta to nasz dobry znajomy z kilku wpisów na łamach tego bloga - Isfar Sarabski, wyborna technika użytkowa, wyobraźnia i malownicze krajobrazy wypełniające krążek "Planet", zachęcają do powrotów do tego wydawnictwa, które odsłuchałem odrobinę przed premierą, gdyż ukaże się za kilka dni.

FEBUEDER - "TOMALIN HAS ETCHED IN" / OTHER LIVES - "FOR THEIR LOVE" (ATO Records) "Fantazyjne kapelusze, znajomy szept i urokliwe piosenki"

    I oto przed nami obiecana wizyta w Ascot, ale nie będziemy obstawiać wyścigów konnych, ani nie będziemy również świadkami rewii zapierających dech w piersiach kapeluszy. Tak się złożyło, że z Ascot pochodzi grupa Febueder, założona w 2011 roku przez trzech szkolnych kolegów. "Było nas trzech, a teraz pojawił się czwarty. Nie spodziewaliśmy się, że ta ściśle określona liczba powiększy się kiedykolwiek: etap nowych przymierzy i przyjaciół dawno minął, my zaś wyobrażaliśmy już sobie ucieczkę ze szkoły w prawdziwe życie" - napisał w tym samym 2011 roku Julian Barnes, w mistrzowskim "Poczuciu kresu". Członkowie formacji Febueder mogliby sparafrazować te słowa w stylu: "Było nas trzech, a teraz pozostało dwóch" - bowiem na początku działalności szeregi grupy opuścił Lato Henry Gill.

Aż dziw bierze, że przez te dziewięć lat duet Kieran Godfrey (multiinstrumentalista, śpiew ) i Samuel Keysel (perkusja), nie doczekał się pełnowymiarowego wydawnictwa. Nielicznym fanom przypominali o sobie, wydając kolejne single oraz epki: "Soap Caru", "Smithereen Display", "Al a Hoax", "Lilac Lame", "From An Album" (2017). Szczególnie to ostatnie wydawnictwo, chociażby tytułem, mogło sugerować, że wkrótce dostaniemy do rąk coś więcej niż zestaw czterech lub pięciu utworów. Z drugiej jednak strony, jak wielokrotnie podkreślałem na łamach tego bloga, bardzo szanuje właśnie taką uczciwą, również dla samych artystów, postawę.
Przyznam, że czekałem na ten debiutancki album - systematycznie wklejałem na moim profilu facebookowym kolejne single (teledyski) zapowiadające jego premierę - ale nie spodziewałem się, że na płycie znajdzie się aż 16 utworów. To Kieran Godfrey uparł się, że na krążku musi - "musi, bo się udusi" - znaleźć się minimum 12 piosenek. Wyobrażam więc sobie, że podczas układania playlisty tego upragnionego debiutu, w pewnym kluczowym momencie padło hasło: "Ok, drogi kolego, wrzucamy wszystko, co mamy" - a takie posunięcia nie zawsze przynoszą dobre efekty.
Ok, drogi kolego, troszkę się czepiam..., ale gdyby najnowsze wydawnictwo Febueder miało cztery, pięć utworów mniej, płyta jako całość w ogóle by na tym nie ucierpiała, wręcz przeciwnie. Można potraktować te dodatkowe utwory jako tak zwane "bonus tracki", albo powiedzieć sobie, że:" dobrego, drogi kolego, nigdy za wiele".
To, co od razu zwróciło moją uwagę, to charakterystyczne linie melodyczne, przywołujące nieco "skandynawskiego ducha", może nie Kings Of Convenience - którzy jak mogą, tak odwlekają premierę nowej płyty (The Whitest Boy Alive wydał niedawno nowy singiel "Serious", Erlend Oye współpracuje ostatnio z La Comitvą) - ale zdecydowanie bardziej Efterklang, Liima, Sin Fang, Peter Broderick, Beirut, itp. Owe charakterystyczne, zapadające w pamięć melodie są w dodatkowo intrygująco opakowane - niczym  głowy dam, które z dumą prezentują fantazyjne kapelusze podczas wyścigów konnych w Ascot - co sugeruje, że niemal na każdą kompozycję członkowie duetu mieli oddzielny pomysł (bogactwo użytych instrumentów, ciekawe perkusjonalia itd). Dominują krótkie ok. 3 minutowe utwory, gdzie w tekstach często powtarza się kilka fraz (melodyjny zaśpiew). Również barwa głosu wokalisty - Kierana Godfreya z pewnością należy do plusów. Wszystko to razem sprawia, że do niektórych piosenek po prostu chce się wracać.  Przebija z tych 16 kompozycji - wyrażająca się także poniekąd w ich liczbie - zarówno radość, jak i pragnienie tworzenia, chęć, czy nawet wewnętrzna konieczność, pokazania światu: "Oto jesteśmy!", "Tak, to my!" , mamy nowe pomysły i sposoby na zaznaczenie własnej obecności.
"Tymczasem byliśmy spragnieni książek, seksu, merytokracji, anarchii. Wszelkiego rodzaju polityczne i społeczne systemy wydawały się nam skorumpowane, a jednak nie zamierzaliśmy rozważać jakiejkolwiek alternatywy z wyjątkiem hedonistycznego chaosu" - Julian Barnes - "Poczucie kresu".

(nota 7.5/10)

    Druga propozycja to czwarty w dorobku, a nagrany po pięciu latach przerwy, album "For Their Love" amerykańskiej grupy Other Lives. Muzycy z Oklahomy w odróżnieniu od brytyjskich debiutantów mają już nieco bardziej  ugruntowaną pozycję w alternatywnym półświatku - pomogły im wspólne koncerty z Radiohead, występy u boku Bon Iver. Bardzo lubię ich wydawnictwo z 2011 roku (znów ta data, przypadek?), zatytułowane "Tamer Animals", które długo gościło w moim odtwarzaczu, ciesząc spragnione wrażeń uszy.

   Część członków formacji zaczynała pod nazwą Kunek, dając o sobie znać indie-rockowym albumem "Flight Of The Flynns". Jednak dopiero krążkiem "Tamer Animals" zjednali moją przychylność. W  tamtym okresie przyciągali uwagę słuchaczy smakowitymi aranżacjami, które wypełniały gustowne ornamenty (fagot, klarnet, wiolonczela, trąbka, waltornia itd.), zdradzające inklinacje kompozytorskie ich twórcy - Jesse'a Tabisha. Wokalista i gitarzysta grupy słuchał wtedy dużo współczesnej klasyki, wśród inspiracji wymieniał między innymi dokonania Philipa Glassa... oraz ścieżki dźwiękowe Ennio Moricone. W tamtym czasie wiele utworów w wersji pierwotnej powstało na komputerze, w oparciu o program do orkiestracji. Tekst zaś najczęściej przelewały się na papier w trakcie długich podróży furgonetką, pomiędzy jednym koncertem, a kolejnym występem przed publicznością.

O ile poprzednie wydawnictwo grupy "Rituals" (2015), było drobnym ukłonem w stronę nowoczesnego brzmienia (większe wykorzystanie elektroniki i studyjnych zabawek), o tyle najnowsza propozycja "For Their Love" stanowi swoisty powrót do indie-folkowych korzeni. Możemy się o tym przekonać słuchając dobrego otwarcia, ballady "Sound Of Violence", która aranżacją i wykonaniem przywołuje ducha krążka "Tamer Animals". Znów poszczególne dźwięki płyną łagodnie od taktu do taktu, łącząc się w urokliwą melodię, którą podkreśla wokaliza Jesse'a Tabisha (w chórkach usłyszymy Kim Tabish oraz Josha Onstotta). "Lost Day" i "Cops" nawiązują lub przywołują skojarzenia ze starym dobrym The National. Moją ulubioną kompozycją od pierwszego przesłuchania stała się "All Eyes/For Their Love" - specyficzny filmowy charakter udało się uzyskać dzięki orkiestracji, pokazując tym samym, wspomniany już wyżej, talent kompozytorski autora. "Dead Language" zaśpiewany został w nastroju Leonarda Cohena, a "Nites Out" ma potencjał przeboju.
I tym razem w tekstach Tabish nie stroni od społeczno-politycznych refleksji, nie ukrywa również swoich sympatii, nosząc na kurtce nalepkę z podobizną Bernie Sandersa. Nowy album wiąże się również z przeprowadzką - wokalista wraz z żoną opuścili rodzinne miasteczko Stillwater (Oklahoma), i przenieśli się do Cooper Mountain Nature Park, gdzie wnętrze góralskiej chaty (widocznej na okładce płyty i w teledysku), zaadaptowano na potrzeby studia nagraniowego "A-Frame". Tabish ceni sobie etykę pracy, powolne i żmudne dokładanie oraz rozbudowywanie kolejnych akordów, u podstaw którego zawsze leży linia melodyczna. Podkreśla również, jak ważny w jego twórczych dokonaniach jest element tajemnicy, niepewności. "Bez tego, co nieznane, bez możliwości popełnienia błędu, nie byłoby to takie ekscytujące. Gdybyś dokładnie wiedział, co robisz, zabrałoby to całą frajdę".
Pamiętam jak przed laty jeden z recenzentów napisał o płycie "Tamer Animals", że brzmi niczym: "Znajomy szept dawnego przyjaciela". Po wysłuchaniu krążka "For Their Love" mam nieodparte wrażenie, że znów słyszę ów znajomy szept.

(nota 8/10)

A na koniec moje ulubione cudeńko "All Eyes/For Their Love" i tradycyjne życzenia smacznego!

BIG RED MACHINE - "BIG RED MACHINE" (JagJaguwar) "Lwi pazur Justina DeYaromonda Edisona Vernona"

Dziś wyjątkowo nie zaczynam od prezentacji okładki płyty, ale od piosenki, która ujrzała światło dzienne niemal dekadę temu. "Big Red Machine" to utwór skomponowany przez Justina Vernona (Bon Iver) i Aarona Dessnera (The National) 10 lat temu przy okazji wydania płyty "Dark Was the Night". Tak się złożyło, że całkiem niedawno wspominałem o tym wydawnictwie, przy okazji recenzji najnowszej płyty grupy Yo La Tengo. Przypomniałem sobie bowiem o wybornej kompozycji tego zespołu - "Gentle Hour" - zamieszczonej na tej składance. Na płycie "Dark Was the Night" swoje kompozycje zamieściły same znakomitości reprezentujące alternatywną scenę. Była to kompilacja wydana przez oficynę 4AD , dla organizacji Red Hot Organization, która zbiera fundusze na profilaktykę oraz zwiększenie świadomości dotyczącej zagrożeń związanych z chorobą Aids. Krążek wydany 16 lutego 2009 roku wyprodukowali bracia Aaron i Bryce Dessner (the National). Jego tytuł zaczerpnęli z piosenki Blind Willie Johnsona "Dark Was the Nihgt, Cold Was the Ground". Utwór Big Red Machine znajdował się pod indeksem 11 na dysku numer jeden.

Nie wiem, kiedy dokładnie w głowach twórców zrodził się pomysł, żeby po raz kolejny zarejestrować wspólnie tym razem kilka nagrań. Wiem za to, że piosenki na album "Big Red Machine" powstawały w ciągu ostatnich dwóch lat, przy okazji wspólnych występów Vernona i Dessnera na takich festiwalach jak: Eaux Claires czy Haeven and Sound From Safe Harbour.  Nagrań dokonano w studio Dessnera, w Long Pond, w Upper Hudson Valley, w Nowym Yorku ( w tym samym, gdzie grupa the National nagrała album "Sleep Well Beast").

Cóż takiego powstało z połączenia wrażliwości Vernona i Dessnera oraz grupy zaproszonych do współpracy gości? ( Richard Reed Parry - Arcade Fire, Bryce Dessner - The National, Pheobe Bridgers, Lisa Hannigan)
Na płycie "Big Red Machine", jak to ostatnio bywa u Justina Vernona, mamy mieszankę elektroniki z indie-folkowym graniem. Zaś w samym centrum znajdują się lepiej lub nieco gorzej opakowane piosenki. Nie brakuje więc barwnych gitar, sampli, rozmaitych efektów, falsetu Vernona i ozdobnych chórków. Zdecydowanie więcej tutaj dźwięków i pomysłów spod szyldu Bon Iver niż The National.  Muzycy wykorzystują repetycję, więc często powtarzają się zarówno frazy muzyczne, jaki i wersy poszczególnych tekstów. Oczywiście Vernon nie byłby sobą, gdyby tu i ówdzie całkiem zrezygnował z możliwości zniekształcania głosów, przepuszczania ich przez filtry i różne studyjne zabaweczki. Bez żadnej złośliwości można powiedzieć, że stało się to niejako znakiem rozpoznawczym jego kompozycji. Choć, jak na możliwości amerykańskiego artysty, dobitnie zaprezentowane na jego ostatnim albumie "22, A Million", trzeba przyznać, że nie ma tych  elektronicznych wyziewów aż tak wiele. Najwidoczniej Vernon potrafi się powstrzymać przed zbyt dużą techniczną ingerencją w warstwę aranżacyjną albumu. 
Mamy tu również do czynienia z "nowoczesnym graniem" (choć sama definicja "nowoczesności" byłaby wyjątkowo nieostra) , umiejętnym korzystaniem z dobrodziejstw, które oferuje współczesne studio, jednak - co warte jest szczególnego podkreślenia - tym razem gustowne ramy utworów nie przysłoniły ich zawartości. W środku, co niezmiernie cieszy autora tego wpisu, znajduje się melodia. Ta ulubiona na płycie nosi tytuł "Lyla", i ma według mnie potencjał przeboju, oczywiście na miarę alternatywnego półświatka. Ta oraz kilka innych kompozycji ("Gratitude", "Forest Green", "Deep Green"), to pokaz możliwości, zdolności, wreszcie świadomości muzycznej reprezentowanej przez zaproszonych do współpracy artystów. Dla fanów twórczości Justina deYarmonda Edisona Vernona pozycja obowiązkowa.

Przy okazji prac na albumem "Big Red Machine" Vernon i Dessner powołali do życia platformę cyfrową "PEOPLE", gdzie zaprzyjaźnieni artyści będą dzielić się muzyką. "PEOPLE" to platforma cyfrowa dla różnych treści szeroko pojętej sztuki muzycznej - wydarzeń na żywo, mniej znanych nagrań itd. W sierpniu, w Berlinie odbył się festiwal platformy "PEOPLE", który zgromadził 150 różnych artystów. W sieci pojawiało się kilka propozycji ze wspólnych prób, wśród nich możemy zobaczyć kolaborację - Zacha Condona z Laurą Jansen, Joelem Wastbergiem, Tatu Ronkko, lub Lizy Hannigen ze Stargaze i Aaronem Dessnerem. Najbardziej przypadł mi do gustu utwór wykonany wspólnie przez Kings of Convenience i Feist. Zresztą sami posłuchajcie, ile w tym uroku, talentu i zwyczajnej radości wynikającej ze wspólnego grania. Ten wyborny skład ma już na swoim koncie kilka wspólnych nagrań, w tym moje ulubione "Cayman Islands" w wersji zaśpiewanej przez Feist, które to nagranie ukazało się tylko na winylu. Prawdziwy rarytas!! A gdyby tak cała nagrana razem płyta...


(nota 7.5/10)

 

Plantman - "To the Lighthouse" Arlen (dyskretny urok dziecięcej prostoty)

Przeglądając nowości płytowe mój czujny wzrok od razu przyciągnęła barwna okładka, na której to uwieczniono stromy klif oraz tytułową latarnię morską. Nazwa Plantman potwierdziła jedynie moje wcześniejsze przypuszczenia. Okładki płyt tego zespołu są bardzo charakterystyczne i przypominają dziecięce rysunki. Bardzo podobał mi się ich poprzedni album - "Whispering trees" - wydany w 2013 roku (z równie malowniczą okładką). "To the Lighthouse" to trzecia płyta długogrająca w dorobku zespołu. Formację tworzą: Adam Radmall  (bas), Bryan Styles (perkusja), Matt Randall (wokalista, gitarzysta, klawiszowiec). Muzyka zespołu Plantman jest prosta jak dziecięce rysunki, ale też bardzo urokliwa niczym okładki ich płyt. W tej prostocie jest jednak mnóstwo barw i odcieni. Kompozycje zrobione są z dużym wyczuciem oraz ze smakiem. Z pozoru może się wydawać, że wystarczy wziąć do ręki gitarę i brzdąknąć coś w dur i w moll. Nic bardziej mylnego. Autentyczność, delikatność, wyrafinowanie, urok, to kolejne cechy, które z pewnością można przypisać zespołowi Plantman. Przywołując ewentualne skojarzenia dotyczące muzyki tej formacji, można podsunąć kilku bardziej znanych przedstawicieli alternatywnego grania, takich jak: Belle and Sebastian, Camera Obscura, Kings of Convenience, czy niedoceniony polski skład Twilite (płyta "Quiet Giant"). Z pewnością obok wyjątkowo zgrabnych aranżacji i zapadających w pamięć linii melodycznych wart podkreślenia jest również charakterystyczny głos wokalisty Matta Randalla. Przyjemna dla ucha barwa bez trudu przyciąga uwagę słuchacza. 

Najnowsza, wydana niedawno płyta "To the Lighthouse" nie przynosi żadnych większych zmian. Większość krytyków, dziennikarzy oraz portali muzycznych podtrzymując świecką tradycję nawet jej nie zauważyła, kapryśny jak 40 -letnia dziewica rynek muzyczny również nie zareagował na jej pojawienie się, a na Nowojorskiej Giełdzie Papierów Wartościowych odnotowano drobne spadki. Być może na poprzednim albumie "Whispering trees" użyto nieco więcej instrumentów i stąd na poziomie aranżacji płyta posiadała nieco bogatsze brzmienie. Gatunkowo wciąż jest to indie-folkowe granie. Kompozycje zamieszczone na płycie trwają 3, 4 minuty i tworzą spójną całość. Moje ulubione utwory to: "A quieter place", "Morning after", "Frost fayre", i chyba najładniejszy "Slow design". Na albumie dominuje nostalgiczny nastrój. Znalazły się tu i zgrabne ballady i zamykający całość instrumentalny utwór "Awake", ale także nieco bardziej dynamiczne piosenki, które w moim odczuciu mają potencjał przebojów.
 Szkoda tylko, że rozgłośnie radiowe tak rzadko sięgają po podobne albumy. Słuchacz chciałby od czasu do czasu posłuchać po prostu ładnych, subtelnie i ze smakiem zaaranżowanych piosenek, których linie melodyczne łatwo zapamiętać, i które będzie nucił przez kilka następnych dni. Jedno wciąż nie ulega wątpliwości - co znakomicie potwierdza najnowsza płyta "To the Lighthouse" - że zespół Plantman naprawdę jest godny uwagi. (Nota 7/10).

AIDAN KNIGHT - "EACH OTHER" Outside Music

Aidan Knight to trzydziestoletni muzyk pochodzący z Kanady. Jego debiutancka płyta „Versicolour” ukazała się w 2010 roku. Zawierała kilka bardzo udanych kompozycji. Od samego początku Aidan przywiązywał szczególną wagę do brzemienia. Dzięki temu wyróżniał się spośród powiększającej się każdego roku coraz bardziej grupy podobnych do siebie songwriterów. Trzecia płyta „Each other”, która ukazała się 22 stycznia 2016 roku, stanowi kolejny etap rozwoju oraz estetycznych poszukiwań kanadyjskiego wokalisty. Obcując z albumem „Each other” odnosimy osobliwe wrażenie, że wokalista nie śpiewa przed mniejszą lub większą publicznością, ale robi to głównie dla siebie. Stąd od pierwszych dźwięków tej płyty jej twórca niejako mimowolnie buduje intymny kontakt ze słuchaczem. Długimi fragmentami głos Aidana Knighta porusza się w niskich rejestrach, barwa jest pełna i bardzo urokliwa. Warstwa liryczna dotyczy tematów miłości, samotności, tęsknoty za czymś bliżej nieokreślonym. Mnóstwo na tym albumie znakomitych piosenek, ciekawych pomysłów, wysmakowanych aranżacji. Za stołem mikserskim zasiadał Marcus Paquin, który wyprodukował płyty takich zespołów jak The National, Arcade Fire, Stars, Local Natives. Pośród instrumentów mamy na tym albumie wiolonczelę, trąbkę, organy Hammonda, czy syntezator Mooga. Jednak słuchacz nie ma wrażenia przesytu, gdyż poszczególne instrumenty pojawiają się tylko na chwilę i w odpowiednim momencie. Wokalnie pomogły Aidenowi, Claire Butterfield i Julia Knight. Bazą do jego utworów jest zwykle gitara albo pianino, wokół których rozbudowywane są poszczególne kompozycje. W muzyce Aidana Knighta słychać melodykę Bon Ivera, Jeffa Buckleya, Sufiana Stevensa, Denisona Witnera, Jensa Leckmana, czy wysmakowane aranżacje spod szyldu Kings of Convenience. Album „Each other” to z pewnością najlepsza płyta w całym dorobku kanadyjskiego artysty.