ULRIKA SPACEK - "EXPO" (Full Time Hobby) "Dekonstrukcja własnego archiwum"

 

   W ubiegłym tygodniu zapowiedziałem premierę albumu "EXPO" - grupy URLIKA SPACEK. Po wysłuchaniu trzech dobrych singli, które promowały to wydawnictwo, można było mieć nadzieję, że pozostałe utwory nie będą znacznie odbiegać od nich poziomem. Ta "specyficzna nierówność" całych płyt jest czymś w rodzaju znaku rozpoznawczego muzyki rozrywkowej ostatni lat. Uczciwie, przynajmniej w stosunku do obiorców, byłoby, gdyby wielu wykonawców po prostu publikowało single. Dwie, trzy zgrabne piosenki, udane kompozycje, bez ryzyka, że pozostała zawartość albumu znów przyniesie rozczarowanie. Na szczęście - w tym miejscu odetchnąłem z ulgą, bo zwykle trzymam kciuki za utalentowanych artystów - nie jest to przypadek brytyjskiej grupy ULRIKA SPACEK.

Nazwa grupy powstała z przypadkowego połączenia słów - Ulrika Mainhof (niemiecka skrajnie lewicowa działaczka) oraz Sissy Spacek (amerykańska aktorka). Członkowie brytyjskiej formacji uwielbiają różnego rodzaju kolaże, o czym napomknę w dalszej części tekstu. Ich debiut fonograficzny przypadł na 2016 rok, i nosił tytuł "The Album Paranoia". Wydawnictwo próbowało połączyć elementy psychodelicznego rocka, z nieco bardziej energetycznym brzmieniem gitar. Zamiarem twórców było stworzenie płyty, która ciągle zmieniałaby nastrój, dzięki czemu zaskakiwałaby słuchacza.

Przy okazji tego zapomnianego dziś debiutu można było wyczuć, że zespół unika sprawdzonej metodologii klasycznego pisania piosenek, że pewne rzeczy próbuje robić po swojemu. Niektóre fragmenty brzmiały jak sklejone z kilku pozornie nieprzystających do siebie części (technika kolażu). Wokaliza była często traktowana nie tyle jako przekaźnik istotnej treści, co kolejna warstwa brzmieniowa. Członków formacji Ulrika Spacek fascynowały wtedy takie grupy jak: Can, Amon Duull, krautrock, itp. Przy okazji drugiej płyty "Modern English Decoration" (2017), kompozycje były bardziej spójne, nieco lepiej zagrane i przemyślane. W tej perspektywie ostatnie dokonanie, wydany wczoraj album zatytułowany "EXPO", wydaje się być najbardziej konceptualną propozycją.

Zanim przystąpiono do typowych prac w studiu, tym razem zespół postanowił stworzyć "bank sampli" własnych nagrań. Co oczywiście znacznie wydłużyło cały proces produkcji. 

"Zawsze pisaliśmy w sposób oparty na kolażu, zaginając i wypaczając pomysły, żeby stworzyć coś ciekawszego niż to, co powstałoby tylko z jednego źródła" (...). Perkusja w zwrotkach to po prostu rytm nagrany jednym mikrofonem w sali prób i dodany do "banku dźwięków".

Dlatego od samego początku obcowania z wydawnictwem "EXPO" można odnieść wrażenie, że tym razem w brzemieniu znajdziemy znacznie więcej tonów syntezatora, rozmaitych loopów, cyfrowej ingerencji. Członkowie grupy Ulrika Spacek w ostatnich miesiącach chętnie sięgali po płyty Oneohtrix Point Never czy Smerz.

Nie zabrakło również dźwięków gitar, zarówno tych nakładanych warstwowo, przywołujących skojarzenia z płytami Radiohead, czy nieco bardziej przybrudzonych, przesterowanych, gdzie można odnaleźć echo dokonań chociażby grupy Sonic Youth. Nagrania nowej płyty powstawały w Londynie ( wspominane już kilka razy na tym blogu "Total Refreshemnt Center") oraz Sztokholmie. W warstwie tekstowej przewijają się wątki alienacji, izolacji członków współczesnego społeczeństwa, a z drugiej strony pojawia się rosnąca potrzeba indywidualizmu ("każdy chce choć na chwilę zaistnieć").

"EXPO" to spójny album, i zdecydowanie warto potraktować go jako całość, a nie zbiór lepszych lub gorszych singli. Poszczególne utwory brzmią trochę jak elementy większej konstrukcji. Mamy tutaj do czynienia z powtarzalnymi motywami, drobnymi repetycjami, brakiem oczywistych punktów kulminacyjnych, a także z uczuciem ciągłego zawieszenia. Słuchacz może odnieść wrażenie, że za chwilę wydarzy się coś znaczącego, że nastąpi nagły zwrot, drastyczna zmiana dynamiki, itp. Tyle, że to "za chwilę" nigdy nie nadchodzi. Dla niektórych odbiorców płyta może sprawiać wrażenie zbyt jednolitej, może również zbyt chłodnej czy monotonnej, jednocześnie nazbyt intelektualnej produkcji. Dla mnie są to główne atuty tego wydawnictwa.

(nota 8/10)

 

Z albumem "Expo" całkiem nieźle powinien korespondować nowy singiel australijskiej formacji EXEK, dowodzonej przez wokalistę o polskich korzeniach - Alberta Wolskiego. Premiera całej płyty zatytułowanej "Prove The Mountains Move" 27 lutego.

Nowy singiel w ostatnim tygodniu opublikował również brytyjski weteran - MORRISSEY. Premiera płyty zatytułowanej "Make-Up Is Alive" 6 marca.

Wizyta w wietrznym mieście Chicago przyniesie spotkanie z formacją HAZEL CITY, która niedawno opublikowała płytę zatytułowaną "GOBLYNMARKYTT".

Montreal to siedziba zespołu BLIND DOGS OF THE SUN, który pod koniec stycznia wydał płytę "The City Never Sleeps".

Wczoraj ukazała się nowa płyta berlińskiej formacji GOLDEN HOURS zatytułowana "Beyond Wires". W ten sposób się rozpoczyna.

KĄCIK IMPROWIZOWANY - w tych dniach warto mieć jakiś włoski akcent. Grupa THE DIE ON ICE pojawiała się już na łamach tego bloga. Wczoraj ukazał się ich nowy album zatytułowany "Panoramica Degli Abisi", który zawiera typowe dla tego zespołu klimaty dark-jazzowe.

 Wczoraj ukazała się nowa płyta znakomitego ormiańskiego pianisty TIGRANA HAMASYANA zatytułowana "Manifeste". Przyznam szczerze, że nie podoba mi się kierunek, w którym od kilku lat podąża ten utalentowany muzyk (progresywny jazz). Zdecydowanie bardziej wolę jego twórczość z okresu współpracy z Arve Henriksenem, Janem Bangiem czy Eivindem Aarstem, który udokumentowało wspaniałe - recenzowane na łamach tego bloga -  wydawnictwo "ATMOSPHERES".

TRIGG & GUSSET - "EVENT HORIZON" (Self-released) "Tam, gdzie czas i dźwięk splatają się w ciszy"

 

  Muzyka duetu "TRIGG & GUSSET od samego początku zawierała ten wyczuwalny i charakterystyczny dla poczynań niderlandzkich artystów ilustracyjno-filmowy charakter.  A ostatnie wydawnictwo zatytułowane " EVENT HORIZON, które ukazało się kilka tygodni temu, brzmi jak ścieżka dźwiękowa do filmu nawiązującego do stylistyki noir albo rozwijającego swobodny nurt sciene-fiction. W poszczególnych odsłonach znajdziemy sporo typowego dla poczynań tandemu wolnego tempa, stopniowo narastającego napięcia, bez sztucznego szukania momentów kulminacyjnych. Płyta "EVENT HORIZON" udanie balansuje pomiędzy ambientowym jazzem, a czymś, co lepiej zorientowani ode mnie i lubiący szufladkować wszystko krytycy, określają terminem "dark cinematic". W takiej formule każdy dźwięk ma szczególne znaczenie, jego długość, cisza, która po nim następuje. Dlatego obcowanie z takim wydawnictwem wymaga zmiany podejścia, odpowiedniego nastawienia oraz pory.

   Ach, to niepokojące tło - to TRIGG. Ach, te subtelne tony saksofonu - to GUSSET. Wyborne nagranie. 

  Przy okazji niderlandzkiego duetu zwracają na siebie uwagę delikatne struktury elektroniczne, oszczędne partie saksofonu, dodatkowo przy okazji najnowszego wydawnictwa pojawiają się także tony trąbki, szkoda, że nie częściej, w rękach Coena Hamelina, odgłosy basu oraz perkusji. Choć, bez przesady, wciąż mamy do czynienia z minimalistycznym sposobem odmierzania rytmu, który bardziej snuje się od taktu do taktu, spływa kropla po kropli, niż wyraźnie podkreśla następujące po sobie podziały.

Takie płyty jak "EVENT HORIZON" bronią się raczej jako całość, niż poszczególne wybrane przypadkiem fragmenty. Przemawiają do słuchacza specyficznym nastrojem, który mniej lub bardziej konsekwentnie kreują. W tym przypadku powinniśmy otrzymać rodzaj subtelnego i niespiesznego strumienia, który w zamierzeniach autorów ma nas zabrać w stronę tytułowego "horyzontu zdarzeń". 

 TRIGG oraz GUSSET tworzą muzykę, która mieni się drobiazgami, manifestuje się "pełnią", ale mikro-detali, te zaś przy pobieżnym przesłuchaniu tak łatwo pominąć. W ich poczynaniach widać również konsekwencję, która obecna jest od samego początku działalności grupy, czyli od prezentowanej na tym blogu we fragmentach płyty - "LEGACY OF THE WITTY" (2013). Mało kto tak potrafi połączyć minimalizm, jazzową melancholie z ambientową głębią. Warto w tym kontekście rzucić kilka nazw. Zawsze może znaleźć się ktoś, kto chciałby rozpocząć swoją przygodę z nowym dla niego gatunkiem - dark jazz.  Na łamach tego bloga pojawiały się już nagrania takich grup jak: Bohren And Der Club Of Gore, czy Kilimanjaro Darkjazz Ensemble. 

Niderlandzki duet - Bart Knol (Trigg - producent, klawiszowiec) oraz Erik Van Geer (Gusset - saksofonista, klarnecista) - powstał gdzieś w okolicach 2010 roku. Początkowo funkcjonował jako projekt studyjny, łączący elektroniczną produkcję z obecnością instrumentów dętych. Knoll wcześniej tworzył muzykę elektroniczną, Van Geer działał jako muzyk sesyjny. W 2013 pojawił się ich debiut - "Legacy Of The Witty". Już wtedy można było dostrzec, że to saksofon jest narratorem tych niespiesznych opowieści, odpowiada za warstwę emocjonalną, a elektronika buduje nastrój oraz przestrzeń, rodem z kina noir. W 2025 roku pojawił się pierwszy soundtrack, ścieżka dźwiękowa autorstwa duetu do filmu "Blue Prince", którego nie widziałem.

Album "Event Horizon" wypełnia osiem kompozycji, wydają się być one mniej mroczne, niż to poprzednio bywało. W moim odczuciu nie wszystkie są w pełni udane. Jednak warto dać szansę temu wydawnictwu, nie tylko w świąteczny czas, i spróbować posłuchać tej płyty kilka razy w różnych okolicznościach. Ja również spróbuję. Na koniec dodam, że horyzont zdarzeń to: "granica w przestrzeni wokół czarnej dziury, z której nic - ani materia, ani światło, nie może się wydostać na zewnątrz". Innymi słowy jest to coś w rodzaju: "punktu krytycznego" lub "punktu bez powrotu". Miejmy nadzieję, że  album niderlandzkiego duetu nie jest czymś takim w ich dyskografii. Dla nowicjuszy w tym rozległym - wbrew pozorom - temacie, jakim jest gatunek DARK JAZZ, może to być miła okazja, żeby poznać całą twórczość Holendrów.

(nota 7/10)

 

Przed Wami kilka zapowiedzi z roku 2026. Jednak rozpoczniemy naszą wycieczkę po muzycznym świecie od wizyty w Malezji. To właśnie z tamtego regionu pochodzi grupa AURUMN. Oto ich najnowszy singiel sprzed tygodnia.

Zapowiedź marcowej (2 marca) premiery z 2026 roku. Zespół pochodzący z Bristolu, który przyjął nazwę THE HEADS, właśnie tego dnia opublikuje album zatytułowany "Yourprettyplaceisgoingtohell".

Wczoraj ukazała się płyta artysty z miasta Los Angeles MATTA KIVELA, zatytułowana całkiem prosto "Escape From L.A".

Z Nowego Jorku pochodzi grupa BRUISER AND BICYCLE, która niedawno opublikowała album zatytułowany "Deep Country".

Wybierzemy się na ryby, razem z mieszkańcem Londynu - Jacobem Read, który ukrywa się pod nazwą JERKCURB. Dwa tygodnie temu ukazał się jego album "Night Fishing On The Calm Lake".

Miasto Ghent (Belgia), a w nim AARON KOCH, który jakiś czas temu wreszcie zdołał opublikować debiutancki album - "For Once". Tak udanie się rozpoczyna.

Nasi znajomy z Australii, czyli grupa EXEK (recenzja poprzedniej płyty na blogu) - z wokalistą o polskich korzeniach Albertem Wolskim, kilka dni temu ujawniła nowy singiel, który zapowiada album "Prove The Mountains Move" - premiera 27 luty.

Pojawiły się już różne podsumowania, nie tylko krajowi recenzenci, jak zwykle, spoglądają na siebie wzajemnie, próbując ustalić to, co w mijającym z wolna roku było godne uwagi. Mam dla nich i dla Was pewną polską propozycję, szczególnie dla tych, którzy cenią sobie przybrudzone brzmienie gitar. GYM WISDOM - płyta zatytułowana "GYM WISDOM", czyli trójmiejsko-warszawski kwartet, który zdecydowanie brzmi "rasowo", a nie "krajowo". Można śmiało polecić koledze z Madrytu, czy koleżance z Londynu.

MISS TYGODNIA - jakoś chciałem wyróżnić młodą artystkę - AINO SALTO (czyli Sonia Loenne) - ze Szwajcarii, która ma koncie dopiero kilka piosenek. Ta ostatnia wydana dwa tygodnie temu mocno przypadła mi do gustu. to już bardziej "kompozycja" niż popowy szlagier.

KĄCIK IMPROWIZOWANY - a w nim nasz dobry znajomy (kilka recenzji jego płyt znajdziecie na blogu) Yuri Honing, który w ostatnich latach wyraźnie zwolnił, wyciszył się, co słychać w jego kompozycjach. Kilka tygodni temu ukazała się jego płyta YURI HONING'S PEACE ORCHESTRA.

EXEK - "THE MAP AND THE TERRITORY" (Foregin Records) "Mniej ambitny album"

 

     "W literaturze czy muzyce właściwie nie sposób zmienić nurtu, możesz mieć pewność, że cię zlinczują. Z drugie strony, jeśli w kółko robisz to samo, oskarżą cię, że się powtarzasz, i chylisz ku upadkowi, ale jeśli się zmienisz, to ci powiedzą, że jesteś niespójny i rozproszony" - napisał przed laty Michael Houellebecq na kartach powieści "Mapa i terytorium". Wydaje się całkiem prawdopodobne, że wokalista i lider australijskiej  grupy EXEK - Albert Wolski - mógł zapoznać się z tym klasycznym obecnie dziełem francuskiego pisarza, zaś to spodobało się mu na tyle, że wykorzystał jego tytuł jako nagłówek najnowszej, szóstej w dorobku, płyty. Warto jednak pamiętać, że jest jeszcze jedna istotna książka o tym tytule - "Mapa i terytorium" - album z fotografiami autorstwa Luigi Ghirri, przedstawiający wycinek prac tego artysty; jak wiadomo Albert Wolski od wielu lat interesuje się także sztukami wizualnymi. 

Tak czy inaczej, to nasze kolejne spotkanie z twórczością australijskiej grupy i artysty o polskich korzeniach. Napisałem o tej formacji jakiś czas temu, biorąc na warsztat wcześniejszą udaną płytę "Good Thing They Ripped Up The Carpet"". Trudno powiedzieć, czy Albert Wolski wziął sobie szczególnie do serca przywołaną przeze mnie wcześniej sentencję Houellebecqa dotycząca zmian. Twórca muzyki zawartej na wydanym wczoraj albumie zatytułowanym "The Map And The Territory", określił ją jako: "mniej ambitny album". Nie wiem, czym dokładnie kierował się, wyrażając taką opinię, być może był to rodzaj kurtuazji albo forma specyficznej reklamy. Nie ulega wątpliwości, że ambicji nowym kompozycjom z pewnością nie brakuje. Chociaż wykorzystują one dobrze sprawdzoną przez australijską załogę stylistykę, którą, idąc tropem pewnego dziennikarza, można by określić mianem: "post-punk/dub-krautrock". Jeśli zaś chodzi o drobne zmiany - bo takie również pojawiają się na tym wydawnictwie - warto odnotować użycie trąbki, do tej pory rzadko wykorzystanej w aranżacjach.

Odpowiedzialna za jej brzmienie Valya Yl Hooi lubi dubowe przestrzenie. Jeden z recenzentów napisał o jej debiutanckiej płycie "Untitled" (2019), że to: "dubowy dream-pop". Valya Yl Hooi nie jest żadnym wirtuozem trąbki, i nigdy nim nie zostanie, ale generowane przez nią tony, często zamienione później w sample i doklejone na etapie produkcji, mocno wzbogaciły ostatnie wydawnictwo grupy EXEK. Charakterystyczne krótkie dźwięki tego instrumentu usłyszymy w udanym "Seamstress Requires Regular Break", czy znajomo brzmiącym "Warszawa centralna", gdzie nawiązując nieco do technik swobodnej improwizacji, Albert Wolski sklecił w gustowną mozaikę kilka barwnych puzzli.

Najbardziej przypadł mi do gustu "The Lifeboats", nieco odbiegający od charakterystycznej dla poczynań zespołu estetyki. Wbrew zaprezentowanej wcześniej sugestii Michele'a Houellebecqa bardzo pochwale za to australijski zespół. Nie jest to oczywiście żadna rewolucja, ale pokaz możliwości tkwiących w tym składzie personalnym. Oparty na krautrockowym rytmie, z melodyką przypominającą przedstawicieli niezależnej sceny początku lat osiemdziesiątych, i zaskakującą, jak na skłonności twórcy, wygładzoną wokalizą. Mało w tej odsłonie ulubionego i wielokrotnie wykorzystanego przez Alberta Wolskiego efektu "space-echo", za to sporo doklejonych gitarowych wstawek. Bardzo przyjemnie wraca się do tego fragmentu.

W starym sprawdzonym stylu rozwija się singlowy "Welcome To My Alibi", czy "It's Just A Flesh Wound Darling", w którym bez trudu można odnaleźć wpływy post-punku lub wspomnienie dawnych płyt The Fall. Wyeksponowany początkowy motyw perkusji w "On The Grand Floor", przypomniał mi utwór The Cure - "All Cats Are Grey", z okresu płyty "Faith", tyle że w dalszej jego części Wolski oraz  koledzy z grupy nie rozwijają ponurego nastroju, zdecydowanie bliżej im w tym fragmencie do psychodelicznej przestrzeni, wykreowanej również dzięki wykorzystaniu rozmaitych sampli oraz elektronicznych dodatków. Szkoda, że czas spędzony w towarzystwie płyty "The Map And The Territory" mija tak szybko, ale z drugiej strony to dobry powód, żeby po raz kolejny do niej wrócić.

(nota 7.5/10)

 

Na dobry początek dodatków mój ulubiony fragment z bardzo chwalonej przez krytyków płyty "Javelin" - Sufjana Stevensa, która ukazała się wczoraj.

Kolejny singiel z płyty "Selvutsletter", która ukaże się 20 października, duet Lost Girls, czyli Jenny Hval i Havard Vilden.

Przeniesiemy się na Brooklyn, gdzie mieszka Will Butler, w tym utworze z pomocą przyszła mu formacja Sister Squars.

Atom Made Earth to trio dowodzone przez Daniela Polveriniego, płyta "Songs For A Dreamer", ukaże się 20 października.

Szybka wizyta w ojczyźnie Javiera Mariasa , skąd pochodzi grupa Melenas, która kilka dni temu opublikowała album "Ahora".

Kanada i prezentowana już kiedyś we fragmencie grupa Population II, która wczoraj opublikowała album "Electrons Libres Du Quebec".

Cincinnati to nie tylko miejsce rozgrywania prestiżowego turnieju tenisowego, ale także siedziba grupy Equipment Pointed Ankh, która 29 września opublikowała album zatytułowany "Downtown!".

Ancient Infinity Orchestra to czternastoosobowy skład muzyków z Leeds, którzy dzięki uprzejmości oficyny Gondwana Records wkrótce opublikują album "River Of Light".

Nasi dobrzy znajomi gitarzysta Eivind Aarset oraz Jan Bang we fragmencie z wydanej niedawno płyty zatytułowanej "Last Two Inches Of Sky".

Skoro Skandynawia to warto wspomnieć o najnowszym albumie Nilsa Pettera Molvaera - "Certainty Of Tides".

WOODS - "PERENNIAL" (Woodist Rec) "W zielonym lesie rosła..."

 

    Byłem przekonany, że na łamach bloga zamieściłem recenzję poprzedniej płyty "Strange To Explain" amerykańskiej grupy Woods, jednak nic takiego nie miało miejsca. Cóż, starość nie radość. Moja pomyłka mogła wynikać z faktu, że o zespole Woods mimo wszystko napisałem kilka słów, ale płyta, którą wtedy recenzowałem, nie była dziełem tylko i wyłącznie formacji z Brooklynu. Stanowiła wynik radosnej kolaboracji członków Woods, z reprezentantami skandynawskiego zespołu Dungen, i nosiła tytuł "Myths 003". Wpis ten cieszył się sporą popularnością wśród czytelników. Podejrzewam, że to jednak nazwa Dungen była magnesem, który przyciągnął do tego wydawnictwa fanów muzyki. Nie od dziś wiadomo, że szwedzka załoga jest w naszym kraju całkiem popularna. Ma się rozumieć, w granicach alternatywnego rozsądku.

   W przyszłym roku grupa Woods, która powstała jakiś czas temu na Brooklynie, będzie obchodziła okrągły jubileusz dwudziestolecia istnienia. Przez ten okres panowie Jeremy Earl (gitara, syntezatory, śpiew), James Taveniere (bas), i John Andrews (organy, pianino, perkusja), zdążyli opublikować kilkanaście wydawnictw. Wśród tych godnych uwagi warto wspomnieć "Songs Of Shame" (2009), "At Echo Lake" (2010), i wspomniany już dzisiaj przedostatni album "Strange To Explain". Pomogła im w tym wytwórnia Woodist, którą Jeremy Earl powołał do życia w 2006 roku. Dzięki zaangażowaniu tego ostatniego artysty płyty w tej oficynie wydali między innymi: Kevin Morby ( były basista Woods), Kurt Vile, Hand Habits, Moon Duo, Wooden Wand, Sun Araw, Real Estate, itd. Zanim nazwa Woods pojawiła się i zaistniała w przestrzeni amerykańskiej muzyki niezależnej, całkiem nieźle, w granicach alternatywnego rozsądku, radziła sobie grupa Meneguar, gdzie grali Jeremy Earl i James Tavenier.

Od samego początku muzyka amerykańskiej formacji zawierała w sobie elementy folku i psychodelii, czerpała z tradycji tych gatunków, chętnie odwołując się do tego, co działo się na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Podobnie brzmi również najnowsza propozycja zatytułowana "Perennial", choć zawiera znacznie mniej fragmentów psychodelicznych, za to więcej jasnej indie-folkowej melodyki. Wspomniane wcześniej nawiązania do lat minionych można odnaleźć na poziomie instrumentów, które wykorzystano w aranżacyjnej tkance - melotron, wibrafon, wszelkiej  maści syntezatory, organy, saksofon w rękach Kyle Forester, gitara hawajska (pedal steel), na której wspaniale zagrał Connor Gallaher. To charakterystyczne dźwięki tego ostatniego instrumentu stanowią spoiwo łączące poszczególne odsłony tego albumu.

Przy okazji wydawnictwa "Perennial" wszystko zaczęło się od pętli dźwiękowych, które systematycznie powstawały w komputerze Jeremy Earla, i które potem zostały rozesłane do pozostałych członków grupy. Na uwagę zasługuje fakt, że tym razem zamieszczono cztery instrumentalne kompozycje.  Trzeba przyznać, że te odsłony całkiem nieźle się bronią, głównie poprzez swój filmowy nastrój. Już świetny początek tego wydawnictwa - "The Seed" - sugeruje, że muzycy opanowali grę na wielu instrumentach, i nie zawahają się ich użyć. W "Between The Past", który rozbrzmiał dziś na początku, wita nas falset Jeremy Earla i zabiera nasze skojarzenia do dawnych "przebojów" grupy The Flaming Lips. Celowo użyłem słowa "przebój", bo wiele z tych kompozycji posiada popowy potencjał i zgrabną indie-folkowa melodykę, którą na etapie produkcji skrupulatnie i starannie obudowano. Przyznam, że dobrze słucha się tej płyty również za sprawą lekkości i marzycielskiego nastroju, który przewija się przez poszczególne utwory. "Day Moving On" brzmi jak zapomniane nagranie King Creosote. "Weep" zwraca na siebie uwagę drobnymi podcinkami basu, w  "Little Black Flames" - grupa pokazuje swoje freak-folkowe oblicze. "White Winter Melody" usłyszałem jako pierwszy singiel z tej płyty. Ten fragment przyciągnął mnie do siebie osobliwą lekkości rytmu, bogactwem barw i ciekawym tematem, który sprawił, że warstwa wokalna stała się w tym miejscu zbyteczna. Zdecydowanie najbliżej estetyki grupy Dungen Amerykanie znaleźli się przy okazji kompozycji "Another Side", gdzie warto odnotować także dobrą solówkę gitary.

(nota 7.5/10)

 

Jedną z moich ulubionych piosenek ostatnich dni jest nowy singiel zawsze bliskiego Kevina Drew, który zapowiada premierę płyty " Aging", która będzie miała miejsce 3 listopada.

Z Australii pochodzi nasz dobry znajomy z wpisów na tym blogu - Albert Wolski, artysta o polskich korzeniach i wokalista grupy EXEK, która 6 października (wspominałem w ubiegłym tygodniu o tej dacie) opublikuje album "The Map And The Territory". 

Bardzo dobrze brzmi najnowszy singiel innych Australijczyków z grupy The Church, który ukazał się w tym tygodniu. 

Z Australii przeniesiemy się do USA, dokładniej mówiąc do stanu Kalifornia i miasta Sacramento, skąd pochodzi grupa Harsh Symmetry, która na początku września opublikowała album "Imitation".

W podobnej estetyce utrzymany jest nowy singiel niemieckiego tria z Lipska, ukrywającego się pod szyldem Warm Graves.

Skoro były Niemcy, dla równowagi sił musi pojawić się ktoś reprezentujący scenę francuską, wybrałem grupę Unschooling, która 6 października opublikuje debiutancki album zatytułowany "New World Artifacts".

Nowy nabytek wytwórni Bella Union - czyli grupa z miasta Brighton - Plantoid, dowodzona przez wokalistkę Chloe Spence, niedawno zaprezentowała swój debiutancki singiel, cała płyta w przyszłym roku.

Pod szyldem Lost Girls ukrywa się znana artystka Jenny Hval oraz jej przyjaciel Havard Volden, którzy 20 października opublikują album "Selvutsletter".

W sekcji improwizowanej na dobry początek cover przeboju Joy Division - "Ceremony", taki jest również tytuł płyty basisty Joe Policastro Trio.

Cóż, że ze Szwecji - Martin Tingvall Trio i fragment jego najnowszej płyty "Birds", obok pianisty wystąpił Omar Rodriguez na kontrabasie oraz perkusista Jurgen Spiegle.

Na koniec zostawiłem ulubioną kompozycję ostatnich dni, którą znajdziecie na bardzo krótkiej epce - zaledwie trzy utwory - "Your Head You Know" - tria Ilhana Ersahina (saksofon), Dave Harrington (gitara), Kenny Wollesen (perkusja). Słucha się tego fragmentu wybornie!! 

EXEK - "GOOD THING THEY RIPPED UP THE CARPET" (Lulus Sonic Disc Club) "Z ziemi wolskiej..."

 

   Dokonania głównych bohaterów dzisiejszej odsłony "Muzycznego świata"  można połączyć, w prostej lub też odrobinę meandrującej linii, z twórczością grupy The Fall. Ten post-punkowy zespół powstał w Manchesterze w 1976 roku, jak wieść gminna niesie, tuż po tym, kiedy jego lider - Mark E. Smith - wrócił był z koncertu Sex Pistols. Były takie koncerty... Przez skład tej formacji przewinęło się kilkadziesiąt osób. Mark E. Smith był charyzmatycznym, ale też bardzo kapryśnym i kontrowersyjnym artystą, więc rotacja w szeregach dowodzonej przez niego załogi była bardzo duża. Stąd też nikt, począwszy od gitarzysty, a na klawiszowcu skończywszy, nie mógł być do końca pewny, czy wciąż jest członkiem tego zespołu. Skład australijskiej grupy Exek jest stały, choć przy okazji najnowszego wydawnictwa - "Good Thing They Ripped Up The Carpet" - można odnotować zmianę za zestawem perkusyjnym, bowiem Sama Dixona zastąpił Chris Stephenson. Przyznam szczerze, że kiedy obejrzałem teledysk Exek do utworu "Several Souvenirs", który promuje ostatni album, z otchłani pamięci powróciły do mnie obrazy pochodzące z video do kompozycji "Big New Prinz" - The Fall. Podobna melodyka i estetyka, w przypadku grupy Exek przetworzona przez współczesne możliwości techniczne oraz wrażliwość i indywidualną recepcję. I tam, w "Big New Prinz", tańczono, używając do tego nie tylko nóg, ale chociażby kul ortopedycznych, i tutaj, w "Several Souvenirs", tańczy Carol, specjalnie zaproszona przy tej okazji balerina. Za kamerą stanęła żona lidera grupy Exek - Alberta Wolskiego, Robyn, wraz z przyjaciółką, sam zaś teledysk nakręcono w pubie Stringrays Upstairs Bodridggy Brewery.

Zgodnie z tym, co sugeruje nazwisko, Albert Wolski posiada polskie korzenie, ponoć jego rodzice mieszkali kiedyś w Warszawie. Podczas trasy koncertowej dwa lata temu muzycy z Exek odwiedzili nasz kraj, dając pokaz swoich możliwości w klubie "Pogłos". Co do tej ostatniej nazwy, to Australijczyk w swoich kompozycjach lubi używać efektów pogłosowych, czy to na poziomie wokalizy, czy perkusji, co jest poniekąd jego znakiem rozpoznawczym. Pomysł  na założenie zespołu wpadł mu do głowy mniej więcej dekadę temu, kiedy jeszcze mieszkał w Sydney. Warto dodać, że Wolski pochodzi z muzycznej rodziny, jego ojciec grał na altówce w Sydney Symphony Orchestra. W 2014 roku nasz rodak opublikował własnym sumptem debiutancki singiel "Glitch", a dwa lata później, już w pełnym składzie i pod nazwą Exek wydał pierwszy pełnowymiarowy materiał "Biosed Advice". W zamierzeniach chciał stworzyć zespół rockowy, który brzmiałby nieco inaczej niż pozostałe - gdzie typowe ślady dźwiękowe zostałby odwrócone, i dajmy na to, bębny miałaby więcej efektów niż gitary, a syntezator funkcjonowałby jak bas itp.

Albert Wolski nie lubi ciasnych dziennikarskich szufladek. Nie chciałby, żeby dokonania jego zespołu kojarzono z etykietą "alternatywa" czy "indie". "Zwykle wychodzimy od post-punka" - oświadczył w wywiadzie. Inspiracji szuka w brzemieniu grup, których okres świetności przypadł na przełomie lat 70/80 -tych. Stąd powinny w tym miejscu pojawić się takie nazwy jak: The Fall, PIL, ale też Bauhaus czy Can. W dużym uproszczeniu można powiedzieć, że muzyka Exek bazuje na krautrockowej motoryce, obudowanej w surową post-punkową konstrukcję, którą dodatkowo zabarwiają transowe lub psychodeliczne tony gitar oraz pozostałych instrumentów. Uważny słuchacz z pewnością odnotuje, że w piosenkach formacji Exek jest podobny brud czy pęknięcie, które przewijało się przez najlepsze nagrania The Fall. Choć w moim odczuciu, Australijczycy są nieco bardziej wytrawni, jakby szlachetniejsi, w ich kompozycjach znajdziemy znacznie więcej intelektualnego wyrafinowania. Albert Wolski podczas studiów na uniwersytecie pracę dyplomową napisał na temat muzyki filmowej. Na warsztat wrzucił takie obrazy jak: "Under The Skin" - Mica Levi, czy "Videodrome" - Howarda Shore'a. Zwrócił uwagę, że w przypadku obydwu tych  filmów momentami trudno odróżnić, jaka jest podstawowa partytura, a które dźwięki są częścią filmu (planu filmowego). "Uwielbiałem tę dwuznaczność przekraczania granicy tego, co zwykle definiuje się jako "muzyka". Podobną koncepcję stara się stosować w kompozycjach zespołu Exek, używając od czasu do czasu nagrań terenowych albo różnych nie zawsze oczywistych instrumentów. Przestrzeń wielu utworów jest więc starannie zagospodarowana. Wolski skupia się na tym, co jest dominujące na pierwszym planie oraz na tym, co konstytuuje tak zwane "tło". Dla autora tych  pieśni ważna jest także interakcja pomiędzy tym dwoma wspomnianymi przez mnie wcześniej poziomami. "Lubię tworzyć małe wszechświaty". W tym kontekście warto przywołać takie określenia jak: kontrapunkt, dysonans, arytmia. Inspiracji do warstwy lirycznej szuka w najnowszych wiadomościach oraz w publikacjach naukowych, chociażby tych zamieszczonych w kolejnych numerach "New Scientist". "Teksty są dla mnie sposobem na wyrażanie moich skarg. Wciąż jestem w wieku, kiedy mogę zadzwonić do audycji prowadzonej w radio lub zamieścić recenzję na forum internetowym. Jak w niemal każdej komedii narzekam na coś, ale staram się okrasić to specyficznym poczuciem humoru".

Jego głos, jako wokalisty, często usytuowany jest na pograniczu śpiewu i melorecytacji. Zdaje się być pozbawiony emocjonalnej głębi. Zwykle to surowy, zdystansowany, spokojny i bierny narrator przebiegu zdarzeń. Możemy go usłyszeć w niedbałej intonacji na samym wstępie otwierającego najnowsze wydawnictwo - "Palazzo di Propaganda Fide". Tytuł utworu odnosi się do budynku, w którym mieści się "Kongregacja Ewangelizacji Narodów i Krzewienia Wiary". Zabrzmiało złowrogo, prawda? To budowla zaprojektowana przez Lorenzo Berminiego, znajdująca się na południowym krańcu rzymskiego Piazza di Spagna. Tuż po nim Australijczycy serwują nam dwa "przeboje" tego zestawu nagrań, czyli singlowy "Several Souvenirs", i ozdobiony brzmieniem soczystych gitar "The Plot", w którym usłyszymy również echa fascynacji dokonaniami zespołu Can. "Brittle Relatives" oraz "Orthodox", to dwa instrumentalne przerywniki; szkoda tylko, że ten drugi jest taki krótki. Warto byłoby rozbudować tę kompozycję i rozwinąć na przestrzeni siedmiu czy dziewięciu minut. Cały album "Good Thing They Ripped Up The Carpet" został pomyślany jako zlepek nowych ("strona A" wydania winylowego), i starych utworów. Te dawne piosenki wcześniej ukazały się na trudno dostępnych kompilacjach lub singlach. W utworze "Too Steep A Hill To Climb" Albert wolski zmienił całą linię wokalną. Z kolei "The Theme From Judge Judy" pochodzi z singla "Spray Paint" (2015). "Lottery Of Inheritance" znajdziemy na wydawnictwie "Novel". Zacząłem ten wpis krótkim wspomnieniem dotyczącym grupy The Fall, i tak również pozwolę sobie zakończyć. "Za każdym razem są inni, za każdym razem są tacy sami" - miał o nich powiedzieć legendarny John Peel. Zdanie to również bez przeszkód można odnieść do twórczości zespołu Exek.

(nota 7.5/10) 

 

W kąciku deserowym coś dla fanów audycji Tomasza Beksińskiego albo tropicieli alternatywnych dźwięków, którzy podczas swoich poszukiwań zetknęli się z twórczością grupy The Danse Society. Zespół bywa zazwyczaj kojarzony z przestrzenią rocka gotyckiego, choć trzeba przyznać, że w ich brzmieniu można odnaleźć też inne estetyki. Powstali w Bransley w 1980 roku, po kilku latach zawiesili działalność, żeby powrócić w 2011 roku. Początek lat osiemdziesiątych przyniósł album "Seduction", a  grudzień 1983 roku przełomowy krążek "Heaven Is Waiting", który w naszym kraju promował niegdyś Tomek Beksiński. Najnowszy zestaw nagrań "40 Years Of Danse Extende" zawiera 27 odsłon, mixy, remiksy, specjalne single, które powinny zadowolić fanów grupy. Jednak w tym bogatym zestawie zabrakło mojego ulubionego utworu "Where Are You Now".

Pozostaniemy w tym zimnofalowym nastroju. Moje oczy w minionych, jak i najbliższych dniach, z wiadomych względów będą zwrócone na Paryż. Z Francji, a dokładniej mówiąc z miejscowości Lievin pochodzi grupa Factice Factory, która w połowie maja opublikowała album "Figments". W utworze "Dye Fading" odnalazłem nawiązania do twórczości The Cure, ba, mam wrażenie, że partia gitary mocno czerpie z głównego motywu "Just Like Heaven", z repertuaru formacji dowodzonej przez Roberta Smitha. 

Pozostały dwa tygodnie do premiery najnowszej i długo oczekiwanej płyty Kings Of Convenience. Ten wydłużający się niemiłosiernie czas można umilić sobie słuchając kolejnej propozycji z tego wydawnictwa. Ujawniono również okładkę tego krążka, na której to panowie znów grają w szachy, podobnie jak to miało miejsce na płycie "Riot On An Empty Street".

W kąciku improwizowanym pozostaniemy w 1980 roku, i zajrzymy na niedawno opublikowaną reedycję płyty "Esperanto" - grupy Esperanto. 

 

HANNAH JADAGU - "WHAT IS GOING ON?" (Sub Pop) "To idzie młodość"

 

       We wstępnych planach miał to być wpis dotyczący najnowszej płyty Stefano Panunziego. Włoski kompozytor i muzyk grający na instrumentach klawiszowych, penetrujący art-rockowe pogranicze, opublikował niedawno solowe wydawnictwo zatytułowane - "Beyond The Illusion". W kolejnych jego fragmentach usłyszymy wielu zaproszonych gości, w tym Tima Bownessa (No-Man) i Grice, którzy wypełnili linie wokalne. Tym razem czegoś ewidentnie zabrakło, a im dłużej obcowałem z tym krążkiem, tym ów brak stawał się coraz bardziej dokuczliwy. Z przykrością muszę więc stwierdzić, że daleko najnowszej propozycji do solowego debiutu Panunziego - "Timelines" (2005), który w ostatnich dniach z przyjemnością sobie przypomniałem. Z tego też powodu musiałem zmienić główny wątek dzisiejszej odsłony "muzycznego świata". Nie ukrywam, że na zmianę mojej decyzji miały również wpływ dwa bardzo miłe listy od stałych Czytelniczek, za które oczywiście bardzo dziękuję. Pani Monika oraz pani Izabela, zupełnie niezależnie od siebie, albo działając w tajnym porozumieniu - wszystko jest możliwe - podziękowały za śliczną piosenkę Eve Adams - "My Only Dream". Poprosiły także o więcej podobnie urokliwych dźwięków. Wprawdzie mój blog to nie koncert życzeń, ale przy tej okazji pomyślałem sobie, że dawno nie było żadnej indie-popowej propozycji wypełnionej lekkimi zgrabnymi piosenkami. Wspominałem, że Adams to artystka mało znana w naszym kraju, wciąż pozostająca bez kontraktu płytowego, wydająca albumy własnym sumptem. Ten ostatni - "Metal Bird", to zdecydowanie najdojrzalsze dzieło. Do tej pory wokalistka z Los Angeles tworzyła intymne i niekiedy mroczne pieśni głównie w oparciu o gitarę oraz głos. Tym razem pozwoliła sobie nieco bardziej rozbudować warstwę aranżacyjną oraz śmielej wyeksponować największy atut, czyli głos. Możliwe, że w takim układzie jest to płyta poniekąd przełomowa, bo została dostrzeżona, chociażby przez recenzenta Pitchfork, który napisał kilka ciepłych słów pod adresem Eve Adams, wystawiając jej pochlebną notę 7.5. W związku z zapotrzebowaniem na urokliwe piosenki - dobrych  melodii nigdy za wiele - a także śpiewające panie, postanowiłem pochylić się nad wydawnictwem innej Amerykanki, która stawia dopiero pierwsze kroki w branży muzycznej. 

Hannah Jadagu ma skończone osiemnaście lat - to nie grzech - pochodzi z Mesquite w stanie Teksas, ale obecnie rezyduje w Nowym Yorku, gdzie jest studentką pierwszego roku na New York University. W ubiegłym roku na serwisie  Soundcloud zamieściła dwie piosenki - "Unending" i "Pollen" - które dostrzegł ktoś z wytwórni Sub Pop, i po spotkaniu z wciąż przecież nastolatką, zaproponował wydanie małej płyty. Jak wieść gminna niesie, Hannah Jadagu nagrała swoje piosenki na iPhonie 7, używając Garageband oraz interfejsu gitarowego iRiga. Prawda, jakie to proste? Mieliśmy już płyty nagrywane w kuchni, na strychu i w piwnicy, w garażu, w kopalni, na barce, przyszła więc pora na sypialnie nastolatki i popularny smartfon. Młoda Amerykanka ma niewątpliwie talent do pisania prostych i pełnych dziewczęcego uroku piosenek. Wciąż i jeszcze jest świeża, w jakimś sensie nieskalana, przede wszystkim wolna od dojrzałego myślenia o kompozycji, które w miejsce spontaniczności wstawia niekiedy gotowe schematy, utarte wzorce. Te podsuwane zwykle przez producentów wytrychy często duszą w zarodku wrażliwość i zwykłą młodzieńczą radość tworzenia. Wszak to ona przesuwa granice tego, co w muzyce wolno lub wypada. To ona redefiniuje aranżacyjną ziemię niczyją, również zgodnie z powiedzeniem, że mistrz najwięcej może czerpać od swoich pilnych uczniów. Czego najchętniej słucha Hannah Jadagu? Gust młodych osób zmienia się obecnie jak w kalejdoskopie, szczególnie, jeśli młoda osoba jest kobietą. Dlatego bezpieczniej będzie powiedzieć, czego ostatnio słuchała lub czym się inspirowała tworząc swój zestaw piosenek. Amerykanka przyznała się do nałogowego obcowania z utworami Vampire Weekend, Kevina Abstracta, Yeek czy Gusa Dappertona. Zainteresowanie muzyką zawdzięcza matce. Jednym z jej pierwszych skojarzeń jest chwila, kiedy ta namiętnie słuchała piosenki Drake'a - "So Far Gone".

Mini album "What Is Going On?" otwiera utwór "My Bones", w zamyśle dedykowany wszystkim Afroamerykankom. Inspiracją do napisania tekstu były doniesienia medialne o niewyjaśnionych morderstwach i zaginięciach czarnoskórych kobiet. Stąd nie dziwią takie oto frazy tekstu: "Możesz wziąć moje kości i umieścić je w domu. Nikt się nie dowie". "Sundown" to piosenka o czasach licealnych, gdyż właśnie wtedy powstawała, kiedy nasza dzisiejsza bohaterka oglądała malownicze zachody słońca. Na całej płycie dominuje gustowny indie-popowy minimalizm. Przeważają proste gitarowe akordy, zaś tło kreują syntezatorowe akcenty. Od czasu do czasu pojawiają się podwojone wokalizy lub chórki podkreślające fragmenty tekstu. Praktyka w chórze Children's Chorus Of Greater Dallas zrobiła swoje. Przy okazji tworzenia "Think Too Much" Hannah wykonała samodzielną ankietę, wysyłając do znajomych sms-a z pytaniem, o czym obecnie intensywnie myślą. Powstała cała długa lista rozmaitych treści, które przyczyniły się do powstania tekstu. Z kolei "Bleep Bloop" wpadł do głowy wokalistce podczas bezsennej nocy, stanowi on również wyraz hołdu dla kompozycji "Nico's Red Truck" - Dijon, której wtedy na okrągło słuchała. To dobrze, że szefowie wytwórni Sub Pop, gdzie niegdyś wydawali swoje płyty Nirvana, Soundgarden, The Afghan Whigs, czy Sunny Day Real Estate, a obecnie chociażby Father John Misty, Chad Van Gaalen, trzymają rękę na pulsie spraw bieżących i systematycznie odświeżają swój katalog, dając tym samym szansę utalentowanej młodzieży.

(nota7/10)

 

W kąciku deserowym płyty dwóch grup, które będą miały swoją premierę w najbliższych tygodniach. Miejmy nadzieję, że ich zawartość będzie o wiele ciekawsza niż debiutancki album Beachy Head - "Destroy Us", który nieco mnie rozczarował. Zespół EXEK przypomina o sobie kompozycją "Several Souvenirs", stanowiącą singiel promujący najnowsze wydawnictwo "Good Thing They Ripped Up The Carpet". Premiera całości na początku czerwca.

 Druga propozycja to zapis koncertu "Live At Sesc Pompeia", na scenie wystąpiły połączone siły zespołów Rakta i Deafkids, proponując intrygującą mieszankę psychodelii, transu, w rockowej odsłonie. Premiera albumu zaplanowana jest na 21 maja. Utwór "Forma" w nieco bardziej drapieżnej odsłonie, niż ta zamieszczona poniżej, znajduje się pod numerem dwa tego wydawnictwa.

 

Kolejna propozycja z przyszłości to wspaniała niespodzianka dla fanów duetu Kings Of Convenience. Moi ulubieńcy powrócą po 12 latach oczekiwania na nową płytę. Premierę krążka "Peace Or Love" zapowiedziano na 18 czerwca. Singlem promującym jest cudnej urody piosenka, tak charakterystyczna dla poczynań duetu - "Rocky Trail", która wypełnia mi minuty i godziny. 

  W kąciku improwizowanym najnowsze płyty dwóch pianistów. Pierwszy z nich to Vijay Iyer, amerykański wirtuoz klawiatury, kompozytor nominowany do Grammy, wykładowca Harvard University, (doktorat z dziedziny technologii i sztuki), nagrywający głównie dla Pi Recordings, ACT czy ECM, choć z pewnością nie kojarzony ze stylistykami tych  dwóch ostatnich wytwórni. Jego ostatni album nosi tytuł "Uneasy", i często gości w moim odtwarzaczu.

Drugi artysta to nasz dobry znajomy z kilku wpisów na łamach tego bloga - Isfar Sarabski, wyborna technika użytkowa, wyobraźnia i malownicze krajobrazy wypełniające krążek "Planet", zachęcają do powrotów do tego wydawnictwa, które odsłuchałem odrobinę przed premierą, gdyż ukaże się za kilka dni.