BROKEN SOCIAL SCENE - "REMEMBER THE HUMANS" (City Slang Rec.) "Piosenki, które nauczyły się zestarzeć"

 

    Przyznam, że nie jest łatwo napisać kilka słów o jednym z ulubionych zespołów. Był czas, coraz bardziej odległy, okolice 2002 roku, tuż po wydaniu płyty "You Forgot It People", a potem kolejnej, kiedy zapytany: "Jaki jest obecnie twój ulubiony indie-rockowy zespół?", musiałbym odpowiedzieć zgodnie z prawdą i bez większego zawahania, że to Broken Social Scene. Od tego czasu sporo się zmieniło, a kanadyjska formacja oraz jej członkowie, którzy przewinęli się przez ten dość szeroki skład, przeszli sporą drogę. Wydaną wczoraj płytę zatytułowaną "REMEMBER THE HUMANS", słucham więc nie tylko jako kolejnego albumu w dyskografii, ale również jako rozdziału w długiej, osobistej historii.

Oczywiście nie jest to ten sam żywiołowy kolektyw, który kiedyś brzmiał jak spontaniczne spotkanie grupki przyjaciół -  w tym również tkwiła ich siła - zamkniętych w studiu nagraniowym na kilka bezsennych nocy i dni. Tamta młodzieńcza energia gdzieś wyparowała, a może ustąpiła miejsca czemuś bardziej refleksyjnemu, nieco spokojniejszemu, ale przez to wcale nie uboższemu. 

Pierwsze minuty nowej płyty "Remember The Humans" przynoszą to znajome uczucie - warstwowość dźwięku, odrobinę kontrolowanego chaosu. Gitary nadal zgrabnie się przeplatają, wokale pojawiają się i znikają ( przez studio przewinęło się sporo zaproszonych przyjaciół i gości - Leslie Feist, Hannah Georgas, Lisa Lobsinger). Trochę tak, jakby ktoś próbował uchylić drzwi do dobrze znanych pokoi. A jednak jest w tym wszystkim nieco więcej przestrzeni, być może muzycy przez te wszystkie lata nauczyli się - dziewięć minęło od wydania poprzedniego albumu - że cisza miedzy dźwiękami również coś znaczy. 

Najbardziej może uderzyć nastrój całej płyty - delikatnie melancholijny, momentami odrobinę rozliczeniowy. To już nie jest banda szalonych młodzieńców, próbujących podbić świat swoim unikalnym brzemieniem. To rodzaj grupy, która potrafi spojrzeć wstecz i robi to bez nadmiernego patosu i smętnej goryczy. Duża w tym zasługa producenta Davida Newfelda, tego samego, który był odpowiedzialny za brzmienie pierwszych płyt. Powrót do tej współpracy słychać niemal od razu - w tej charakterystycznej, lekko rozmytej, jednocześnie ciepłej produkcji. To nie jest kolejna próba odtworzenia przeszłości jeden do jednego. Tylko świadome sięgnięcie po język, którym kiedyś kanadyjska formacja wyrażała się najpełniej. 

Co ciekawe tym razem wszystko zaczęło się dość niepozornie. Do ponownego spotkania Kevina Drew (gitara, śpiew) oraz producenta Davida Newfelda doszło przypadkiem. Po latach panowie zamieszkali niedaleko od siebie. I jak to często bywa w takich przypadkach, wystarczyła jedna rozmowa, kilka wspomnień - nagle okazało się, że wciąż mają sobie coś do powiedzenia. Obydwaj panowie w ostatnim czasie stracili matki, co również odbiło się na charakterze tego wydawnictwa. 

Niektóre utwory brzmią jak echo dawnych najbardziej udanych płyt (okres 2002 - 2005) przefiltrowane przez aktualne możliwości zespołu. Słychać to szczególnie w najlepszej, środkowej części tego albumu. Takie fragmenty jak "Relief" - ma w sobie znajomy puls, czy "Think Of You" - przynosi wraz z sobą powiew melancholii, charakterystycznej dla najlepszych momentów kanadyjskiej formacji. Melancholii ludzi, którzy wiedzą już, że niektóre rzeczy właśnie dlatego pozostają z człowiekiem na całe życie, ponieważ wydarzają się tylko raz, w konkretnym miejscu oraz czasie, i już nigdy nie wrócą w tej samej formie. 

Mój ulubiony "The Briefest Kiss" to jeden z tych utworów, gdzie czas nagle zwalnia i przez chwilę zespół znów brzmi tak, jakby grał instynktem, a nie doświadczeniem. Ta kompozycja ma w sobie jakąś kruchość, której nie da się łatwo zaplanować czy wyprodukować - przypomina przypadkowo uchwycony moment między udaną próbą a jej rozpadem. A potem przychodzi "Life Within The Ground", który odbieram niemal jak ciche dokończenie wcześniejszej kompozycji. Słuchając tej  części płyty miałem wrażenie, jakbym oglądał stare fotografie ludzi, których kiedyś widywałem niemal codziennie. Nie wszystko jest wciąż ostre, część emocji się rozmyła, ale być może również dlatego wciąż to działa. 

Tytuł płyty - "Remember The Humans" - to konsekwencja żartu Charlesa Spearina, który stwierdził, ze gdyby sztuczna inteligencja miała nadać nową nazwę klasycznemu i wspomnianemu dziś przeze mnie albumowi "You Forgot It In People", brzmiałoby to właśnie jak "Remember The Humans".  Oczywiście nie ma na tej płycie już tyle młodzieńczej erupcji emocji, która sprawiała, że wiele piosnek Broken Social Scene brzmiało jak odkrywanie nowego lądu. Zamiast tego dostajemy muzykę ludzi dojrzałych, którzy przeżyli już drobne wzloty,  mają za sobą upadki w życiu osobistym, doświadczyli ulotnych chwil szczęścia oraz prywatnych dramatów. 

W tym kontekście warto wspomnieć, że cała ta "niezależna scena z Toronto", z tamtego początkowego okresu, była jednocześnie artystycznym kolektywem i siecią intensywnych emocjonalnych relacji (Kevin Drew romansował z Leslie Feist, itd.). Może również dlatego te starsze wydawnictwa przedstawicieli tej sceny brzmią tak organicznie - tam grupa bliskich sobie osób naprawdę próbowała wspólnie przeżyć swoje 20-ste i 30-ste lata. Co ciekawe, pomimo rozstań, drobnych kłótni i nieporozumień, członkowie tej "sceny"  zachowali dobre relacje i dalej współpracowali przez długi czas. 

Może z tej przyczyny "Remember The Humans" pozostawia po sobie tak dziwne, trudne do jednoznacznego opisania uczucie. To nie jest wielki powrót zespołu, który znów chciałby zmieniać świat, czy definiować nowe pokolenie indie-rocka. Ten moment już minął - a grupa doskonale o tym wie. Zamiast desperacko ścigać własną legendę, Broken Social Scene nagrali płytę osób, którzy nauczyli się żyć z upływem czasu, nie tracąc wiele z dawnej wrażliwości. 

I kiedy po raz kolejny w moich uszach wybrzmiewają leniwe takty "The Briefest Kiss", trudno, żebym nie pomyślał o wszystkich tych latach spędzonych z ich muzyką - o domach, których już nie ma, o miejscach, które zarosły kurzem niepamięci, o znajomościach, które nie przetrwały próby czasu, nocnych spacerach zbyt ważnych, żeby je zapomnieć. Te emocje nie zniknęły. Po prostu brzmią dziś nieco inaczej. Im dłużej obcuje z wydanym wczoraj albumem, tym bardziej jestem skłonny powiedzieć, że piosenki Broken Social Scene nauczyły się starzeć razem z nami.

(nota 7.5/10)

 

Miasto Preston w Wielkiej  Brytani jest siedzibą dobrze nam znanej grupy - WHITE FLOWERS, zajrzymy na ich niedawno wydany album  zatytułowany " Dreams For Somebody Else", który kończy się tak wybornie.

Wizyta w Szwajcarii przyniesie kolejne spotkanie z moją ulubioną wokalistką z tego regionu - AINO SALTO - która niedawno opublikowała nową epkę. Oto mój ulubiony fragment.

Kolejni nasi znajomi reprezentują Danię, mam tu na myśli grupę SSSIV. Wczoraj ukazał się ich nowa całkiem udana płyta zatytułowana "SSSIV 2".

Raz jeszcze Wielka Brytania, miejscowość Fareham, która jest siedzibą formacji THE MUSIC LIBERATION FRONT SWEDEN, która niedawno opublikowała album zatytułowany "LOST HOPE SOCIETY".

 

W marcu ukazało się wznowienie płyty mało znanej grupy INRAIN - zatytułowanej "RISE". To właściwie duet, który przed laty tworzyli Rudy Tambala z grupy A.R. KANE oraz Alison Show z formacji CRANES, nagrania pochodzą z 1990 roku. Cudeńko!

Skoro w dzisiejszej odsłonie bloga głównym wątkiem była scena kanadyjska, sprawdźmy, co robi jeden z jej współczesnych reprezentantów - NICHOLAS KRGOVICH. Wczoraj ukazała się jego płyta "Boss Tape", a 12 czerwca pojawi się kolejna "Four Days In June" w duecie z naszym dobrym znajomym, saksofonistą Jospehem Shabasonem.  Oto jej fragment. Taki czerwiec to ja rozumiem!!

MISS TYGODNIA - znów Skandynawia, reprezentanci Kopenhagi, którzy od kilku dni wypełniają mi wolny czas. Czyli grupa BENDING BACKWARDS oraz ich znakomity!!!! nowy singiel.

  

KĄCIK IMPROWIZOWANY -  po raz kolejny zawitamy do Kopenhagi, żeby spotkać duet Johanna Borchert & Miles Perkin, fragment pochodzi z albumu "The Match".

Tym razem Chicago i płyta, na którą czekam, 19 czerwca ukaże się album "The St.Louis Session", formacji BLUE EARTH SOUND, znamy już pierwsze wyborne nagranie!!

WET TUNA - "VAST" (Three Lobed Rec") "Letargiczny trans"

 

   W trakcie odsłuchiwania wczoraj wydanej płyty "VAST" amerykańskiej grupy WET TUNA, przypomniałem sobie teledysk do utworu "Something For Joey" formacji Mercury Rev. Nie chodzi o podobieństwo muzyczne - z pewnością można odnaleźć jakieś wspólne cechy pomiędzy tymi zespołami. Zdecydowanie bardziej pomyślałem o specyficznym nastroju. Na tym pamiętnym videoclipie rozmarzony Ron Jeremy (niegdyś znany aktor porno) porusza się w kosmiczno-erotycznym uniesieniu i dekoracjach, wraz z koleżanką po fachu oraz z branży - Ashley Dey. Przewrotny los nie był zbyt łaskawy dla gwiazdora filmów dla dorosłych. Mężczyzna przeszedł udar, i jakby nieszczęść było mało, koleżanki z planów filmowych oskarżyły go o... molestowanie seksualne. Miejmy nadzieję, że członkowie formacji Wet Tuna nie pójdą tą drogą.

 

Mam wrażenie, że zespół WET TUNA jest bardzo słabo znany w naszym kraju, co potwierdza niewielka liczba wzmianek w ojczystym języku dotycząca wydawnictw płytowych amerykańskiej załogi (na łamach tego bloga już gościł). Tych ostatnich nazbierało się całkiem sporo przez te kilka lat obecności na scenie (oprócz klasycznych płyt znajdziemy zapisy sesji nagraniowych, koncertów itd.). WET TUNA początkowo funkcjonował jako duet, który powstał z inicjatywy Matta "MV" Valentine'a oraz Pata "P.G. Six" Goblera (później przez skład przewinęło się wielu artystów). 

Debiutancki krążek ujrzał światło dzienne w 2018 roku i nosił tytuł "Livin' The Die". Płyta zawierała długie improwizacyjne utwory i określała dalszy kierunek, w którym zamierzał podążać tandem przyjaciół.  Przy okazji kolejnego wydawnictwa "Water Weird" (2019) pojawiło się rozwinięcie pomysłów zaprezentowanych na udanym debiucie. Krytycy i recenzenci najbardziej polubili album "Warping All By Yourself" (2022).

 Nowy album "VAST" - jak podkreślają jego autorzy - to dźwiękowa podróż, pełna swobody, lekkości, surrealistycznych skojarzeń oraz ciekawych pomysłów brzmieniowych. Od pierwszych niespiesznych taktów można wysunąć przypuszczenie, że cały ten materiał nie będzie chciał trzymać się jednej stylistyki, jednej epoki czy ulubionej konwencji. Muzyka rzeczywiście długimi fragmentami płynie tutaj niczym "strumień świadomości" -  o czym wspominają artyści w notce prasowej. Nie trudno sobie wyobrazić pogrążoną w mlecznym dymie salę, bynajmniej nie jest to dym z kubańskich cygar. Muzyków, którzy wylegują się na leżakach i grają na instrumentach. W przerwach pomiędzy utworami przeciągają się niespiesznie, pociągają łyk bynajmniej nie markowego wina. Tuż pod kolorowymi parasolami, na stolikach, leży jeszcze ciepła potrawa z "odpowiednio przygotowanych grzybków" (grzyby to stały element wielu okładek płyt).

Album "VAST" jest rozkoszną mozaiką stylistyczną. Fragmenty funkowych groove'ów łączą się tutaj z alternatywnym rockiem, psychodelicznymi tripami, niefrasobliwością lo-fi oraz leniwymi improwizacjami. Gitarowe riffy wznoszą się swobodnie na barwnych wstęgach syntezatorowych dźwięków, spod których wyłania się charakterystyczna barwa głosu Matta Valentine'a. Partie bębnów miejscami zostały nagrane z celowym przesterem, kompresją lub pogłosem, podobnie jak wokaliza ("dubbowy sznyt"). Warstwa tekstowa, choć w wielu momentach bardzo abstrakcyjna, nie jest pustym dodatkiem, czy klasycznym wypełnieniem, co sprawia, że album wymyka się z ciasnych ram tradycyjnego zestawu lepszych lub gorszych piosenek. 

Te kompozycje wydają się unosić gdzieś poza czasem albo raczej sprawnie odmierzają go na swój indywidualny sposób. Najnowsza płyta Wet Tuna, jak i poprzednie wydawnictwa tego zespołu, oddziałuje głównie przestrzenią oraz nastrojem, a nie liniami melodycznymi, które można podchwycić i zapamiętać. Trzeba jedynie odrobinę przestawić myślenie, spróbować otworzyć się na ten zestaw dźwięków, a w konsekwencji przekonać się, jak bardzo jest to intrygujące wydawnictwo.

(nota 7.5-8/10)

 

Coś dla "tańczących inaczej". Artystka reprezentuje miasto Londyn (pozdrawiamy Czytelników z tego miasta) - Alice Costelloe z płyty, która ukazała się 6 lutego i nosi tytuł "Move On With The Year".

Nasza dobra znajoma, jej poprzedni utwór zdobył prestiżowe wyróżnienie "piosenka tygodnia", szwajcarska wokalistka AINO SALTO, przed tygodniem opublikowała nowy zestaw trzech utworów "Guesswork". Oto ten ulubiony.

Przeniesiemy się do Francji, żeby spotkać inną "Alicję" - AILISE Blake. Oto fragment z jej ostatniej wydanej jesienią płyty "SOAV", którą warto wysłuchać w całości.

Kolejni znajomi reprezentują Toronto, formacja TRAITRS wczoraj opublikowała nowy singiel, który promuje płytę "PASSESSORS". Premiera albumu 13 marca.

Pozostaniemy w Kanadzie. Niegdyś moja ulubiona grupa - ach, jak ten czas leci - BROKEN SOCIAL SCENE - 8 maja zaprezentuje nowe wydawnictwo zatytułowane "REMEMBER THE HUMANS". Oto singiel promujący ten album.

Przeniesiemy się za naszą zachodnią granicę. Dobrze wszystkim znana grupa THE NOTWIST 13 marca opublikuje nowy album zatytułowany "News From Planet Zombie".

Kwartet z Berlina przyjął nazwę GLEN, dokładnie za tydzień ukaże się ich płyta zatytułowana "It Was A Bright Cold Day In April".

"KĄCIK IMPROWIZOWANY" - w dniu wczorajszym ukazały się dwie ważne jazzowe płyty zbliżone nastrojem. Pierwsza z nich to album "A Portal To Here", znanej czytelnikom tego bloga formacji WORK MONEY DEATH. A druga to właściwie debiut, zawiera przy okazji "KOMPOZYCJĘ TYGODNIA". Mam tu na myśli wydawnictwo również znanego nam saksofonisty z miasta Los Angeles  - AARONA SHAWA - zatytułowane "AND SO IT IS".

TRIGG & GUSSET - "EVENT HORIZON" (Self-released) "Tam, gdzie czas i dźwięk splatają się w ciszy"

 

  Muzyka duetu "TRIGG & GUSSET od samego początku zawierała ten wyczuwalny i charakterystyczny dla poczynań niderlandzkich artystów ilustracyjno-filmowy charakter.  A ostatnie wydawnictwo zatytułowane " EVENT HORIZON, które ukazało się kilka tygodni temu, brzmi jak ścieżka dźwiękowa do filmu nawiązującego do stylistyki noir albo rozwijającego swobodny nurt sciene-fiction. W poszczególnych odsłonach znajdziemy sporo typowego dla poczynań tandemu wolnego tempa, stopniowo narastającego napięcia, bez sztucznego szukania momentów kulminacyjnych. Płyta "EVENT HORIZON" udanie balansuje pomiędzy ambientowym jazzem, a czymś, co lepiej zorientowani ode mnie i lubiący szufladkować wszystko krytycy, określają terminem "dark cinematic". W takiej formule każdy dźwięk ma szczególne znaczenie, jego długość, cisza, która po nim następuje. Dlatego obcowanie z takim wydawnictwem wymaga zmiany podejścia, odpowiedniego nastawienia oraz pory.

   Ach, to niepokojące tło - to TRIGG. Ach, te subtelne tony saksofonu - to GUSSET. Wyborne nagranie. 

  Przy okazji niderlandzkiego duetu zwracają na siebie uwagę delikatne struktury elektroniczne, oszczędne partie saksofonu, dodatkowo przy okazji najnowszego wydawnictwa pojawiają się także tony trąbki, szkoda, że nie częściej, w rękach Coena Hamelina, odgłosy basu oraz perkusji. Choć, bez przesady, wciąż mamy do czynienia z minimalistycznym sposobem odmierzania rytmu, który bardziej snuje się od taktu do taktu, spływa kropla po kropli, niż wyraźnie podkreśla następujące po sobie podziały.

Takie płyty jak "EVENT HORIZON" bronią się raczej jako całość, niż poszczególne wybrane przypadkiem fragmenty. Przemawiają do słuchacza specyficznym nastrojem, który mniej lub bardziej konsekwentnie kreują. W tym przypadku powinniśmy otrzymać rodzaj subtelnego i niespiesznego strumienia, który w zamierzeniach autorów ma nas zabrać w stronę tytułowego "horyzontu zdarzeń". 

 TRIGG oraz GUSSET tworzą muzykę, która mieni się drobiazgami, manifestuje się "pełnią", ale mikro-detali, te zaś przy pobieżnym przesłuchaniu tak łatwo pominąć. W ich poczynaniach widać również konsekwencję, która obecna jest od samego początku działalności grupy, czyli od prezentowanej na tym blogu we fragmentach płyty - "LEGACY OF THE WITTY" (2013). Mało kto tak potrafi połączyć minimalizm, jazzową melancholie z ambientową głębią. Warto w tym kontekście rzucić kilka nazw. Zawsze może znaleźć się ktoś, kto chciałby rozpocząć swoją przygodę z nowym dla niego gatunkiem - dark jazz.  Na łamach tego bloga pojawiały się już nagrania takich grup jak: Bohren And Der Club Of Gore, czy Kilimanjaro Darkjazz Ensemble. 

Niderlandzki duet - Bart Knol (Trigg - producent, klawiszowiec) oraz Erik Van Geer (Gusset - saksofonista, klarnecista) - powstał gdzieś w okolicach 2010 roku. Początkowo funkcjonował jako projekt studyjny, łączący elektroniczną produkcję z obecnością instrumentów dętych. Knoll wcześniej tworzył muzykę elektroniczną, Van Geer działał jako muzyk sesyjny. W 2013 pojawił się ich debiut - "Legacy Of The Witty". Już wtedy można było dostrzec, że to saksofon jest narratorem tych niespiesznych opowieści, odpowiada za warstwę emocjonalną, a elektronika buduje nastrój oraz przestrzeń, rodem z kina noir. W 2025 roku pojawił się pierwszy soundtrack, ścieżka dźwiękowa autorstwa duetu do filmu "Blue Prince", którego nie widziałem.

Album "Event Horizon" wypełnia osiem kompozycji, wydają się być one mniej mroczne, niż to poprzednio bywało. W moim odczuciu nie wszystkie są w pełni udane. Jednak warto dać szansę temu wydawnictwu, nie tylko w świąteczny czas, i spróbować posłuchać tej płyty kilka razy w różnych okolicznościach. Ja również spróbuję. Na koniec dodam, że horyzont zdarzeń to: "granica w przestrzeni wokół czarnej dziury, z której nic - ani materia, ani światło, nie może się wydostać na zewnątrz". Innymi słowy jest to coś w rodzaju: "punktu krytycznego" lub "punktu bez powrotu". Miejmy nadzieję, że  album niderlandzkiego duetu nie jest czymś takim w ich dyskografii. Dla nowicjuszy w tym rozległym - wbrew pozorom - temacie, jakim jest gatunek DARK JAZZ, może to być miła okazja, żeby poznać całą twórczość Holendrów.

(nota 7/10)

 

Przed Wami kilka zapowiedzi z roku 2026. Jednak rozpoczniemy naszą wycieczkę po muzycznym świecie od wizyty w Malezji. To właśnie z tamtego regionu pochodzi grupa AURUMN. Oto ich najnowszy singiel sprzed tygodnia.

Zapowiedź marcowej (2 marca) premiery z 2026 roku. Zespół pochodzący z Bristolu, który przyjął nazwę THE HEADS, właśnie tego dnia opublikuje album zatytułowany "Yourprettyplaceisgoingtohell".

Wczoraj ukazała się płyta artysty z miasta Los Angeles MATTA KIVELA, zatytułowana całkiem prosto "Escape From L.A".

Z Nowego Jorku pochodzi grupa BRUISER AND BICYCLE, która niedawno opublikowała album zatytułowany "Deep Country".

Wybierzemy się na ryby, razem z mieszkańcem Londynu - Jacobem Read, który ukrywa się pod nazwą JERKCURB. Dwa tygodnie temu ukazał się jego album "Night Fishing On The Calm Lake".

Miasto Ghent (Belgia), a w nim AARON KOCH, który jakiś czas temu wreszcie zdołał opublikować debiutancki album - "For Once". Tak udanie się rozpoczyna.

Nasi znajomy z Australii, czyli grupa EXEK (recenzja poprzedniej płyty na blogu) - z wokalistą o polskich korzeniach Albertem Wolskim, kilka dni temu ujawniła nowy singiel, który zapowiada album "Prove The Mountains Move" - premiera 27 luty.

Pojawiły się już różne podsumowania, nie tylko krajowi recenzenci, jak zwykle, spoglądają na siebie wzajemnie, próbując ustalić to, co w mijającym z wolna roku było godne uwagi. Mam dla nich i dla Was pewną polską propozycję, szczególnie dla tych, którzy cenią sobie przybrudzone brzmienie gitar. GYM WISDOM - płyta zatytułowana "GYM WISDOM", czyli trójmiejsko-warszawski kwartet, który zdecydowanie brzmi "rasowo", a nie "krajowo". Można śmiało polecić koledze z Madrytu, czy koleżance z Londynu.

MISS TYGODNIA - jakoś chciałem wyróżnić młodą artystkę - AINO SALTO (czyli Sonia Loenne) - ze Szwajcarii, która ma koncie dopiero kilka piosenek. Ta ostatnia wydana dwa tygodnie temu mocno przypadła mi do gustu. to już bardziej "kompozycja" niż popowy szlagier.

KĄCIK IMPROWIZOWANY - a w nim nasz dobry znajomy (kilka recenzji jego płyt znajdziecie na blogu) Yuri Honing, który w ostatnich latach wyraźnie zwolnił, wyciszył się, co słychać w jego kompozycjach. Kilka tygodni temu ukazała się jego płyta YURI HONING'S PEACE ORCHESTRA.