BARZIN - "VOYEURS IN THE DARK" (Monotreme Records) "Proza złotego środka"

 

     Fabuła "Krótkiego filmu o miłości" (reż. Krzysztof Kieślowski), skupia się wokół postaci Tomka, który przy pomocy lornetki podgląda obiekt swoich miłosnych fascynacji - Magdę, starszą od siebie kobietę mieszkającą w bloku naprzeciwko. Wreszcie, w wyniku splotu okoliczności, dochodzi do spotkania głównych bohaterów. Pamiętny dialog toczy się na korytarzu klatki schodowej. W tle widać pomalowany na czerwono prostokątny świetlik okienny - Kieślowski zwracał uwagę na takie detale, chociaż mleko w późniejszej scenie rozlało się przypadkiem, aktorka podczas próby trąciła butelkę, i tak już pozostało. 

"Czego... Czego ode mnie chcesz?" - pyta Magda, grana przez Grażynę Szapołowską. "Chcesz mnie pocałować?/ - Nie./ - Może chcesz się ze mną kochać?/ - Nie./ - To..., co chcesz?/ - Nic./ - Nic?/ - Nic" - odpowiada chłopak. Dla autora tego filmu, przemawiającego do widzów ustami Tomasza, miłość miała przede wszystkim wymiar ontologiczny. Była całkowicie bezinteresowna. Wystarczyła sama obecność drugiego człowieka, a nie utylitarny jego charakter (pożądanie, pragnienie, wykorzystanie, itd.). Dlaczego na początku tego wpisu przywołałem akurat ten film? Tak się złożyło, że kanadyjski muzyk, wokalista i autor tekstów - Barzin - zafascynował się "Krótkim filmem o miłości", czego efektem jest album "Voyeurs InThe Dark", który ukazał się w ubiegły piątek. Twórca mieszkający w East York zainteresował się jednak o wiele bardziej samym podglądactwem, niż ontologicznym wymiarem miłości. Trudno zaprzeczyć, że tak wielu z nas traci dziś cenny czas podglądając to, co robią inni, głównie przy pomocy Facebooka czy Instagrama (wciąż nie zdążyłem założyć tam profilu). Z drugiej strony Kanadyjczyk, o irańskich korzeniach, zwraca także uwagę nie tylko na tego, który patrzy, ale na człowieka jako obiekt fascynacji. 

Barzin Hosseini to artysta wciąż bardzo słabo znany w naszym kraju. Pewnie niektórych zaskoczy fakt, że swoją muzyczną przygodę rozpoczynał ponad ćwierć wieku temu, występując pod własnym imieniem i nazwiskiem, u boku Mike'a Findlaya, Suzanne Hancock i Tony Dekkera (z grupy Great Lake Swimmers). W jego kompozycjach usytuowanych na pograniczu indie-popu/indie-rocka, znajdziemy elementy miękkiej elektroniki (kojarzonej z początkami oficyny Morr Music), czy jazzu. Jako miłośnik poezji Pablo Nerudy i Fernando Peessoi, Barzin ma na koncie własny tomik wierszy oraz wyróżnienie w finale prestiżowego konkursu International Songwriting Competition. Debiut fonograficzny Kanadyjczyka przypadł na 2003 rok, a dziewięć lat temu ukazał się czwarty i przedostatni w dorobku album "To Live Alone In That Long Summer". W tak zwanym międzyczasie Barzin zdążył wyprodukować krążek grupy Memoryhouse - "The Slideshows Effect", po który nadal czasem sięgam, oraz ścieżkę dźwiękową do filmu "Viewfinder". 

Wspólnym mianownikiem wielu piosenek Barzina jest ich nostalgiczny charakter. Trochę, jak w  ulubionym filmie naszego dzisiejszego bohatera - czyli, w "Zwierciadle" Andrieja Tarkowskiego - znajdziemy w tych kompozycjach powolne, następujące po sobie kadry, strefy pogłębionej refleksji, unoszące się gdzieś poza aktualnym miejscem i czasem, snujące się bity, oplecione dźwiękami indie-rockowych gitar, fortepianu czy saksofonu. Sugestywne i wpadające w ucho linie melodyczne - "Watching", "Knife In The Water", "I Don't Want To Sobber Up", przywołują skojarzenia z wczesnymi płytami Perry Blake'a, Noiserve, Denisona Witnera czy Jensa Lekmana. 

Zdaje się, że to Milan Kundera, w swoich esejach przed laty zdefiniował "Piękno" jako: "Prozę złotego środka". Podobnie jest z płytą "Voyeurs In The Drak". W tkance aranżacyjnej nic specjalnie nie wystaje, nie ma żadnych uniesień (momenty kulminacyjne), ani mielizn, gwałtownych zwrotów akcji lub stylistycznych przeskoków. Wszystkie instrumenty z rozmysłem zostały zaciągnięte na służbę budowania nastroju. Dominuje szlachetny minimalizm, łagodne i miękkie brzmienie, z którego wynurza się charakterystyczny ciepły głos Barzina. Już na poprzedniej płycie - "To Live Alone In That Long Summer" - Kanadyjczyk śpiewał: "Zaglądasz do domów, żeby zobaczyć, jak żyją inni. Popełniasz te same błędy, wiedza przychodzi za późno". Tym razem autor tekstów nie chciał, żeby te zabrzmiały tak jednoznacznie. Zależało mu na ich rozmyciu, pokazaniu różnych punktów widzenia. Stąd też w opisie najnowszego wydawnictwa Barzin wspomina o próbie: "decentracji samego siebie". Kanadyjskiego artystę wsparły wokalnie panie: Set Feux, Daniela Gesundheist (z grupy Snowblink) oraz nasza dobra znajoma Tamara Lindeman ( z formacji The Weather Station, świetna płyta "Ignorance"). Przyznam, że nie rozstaje się z albumem "Voyeurs In The Dark" od kilku dni, a te nostalgiczne piosenki zyskują z każdym kolejnym przesłuchaniem. Z pewnością jest to najlepsza i najdojrzalsza propozycja Barzina Hosseiniego, w całym jego dotychczasowym dorobku. Gorąco polecam!

(nota 8/10)

W kąciku deserowym raz jeszcze Barzin, w utworze, który nieco przypomniał mi nastrój płyty grupy The Weather Station - "Ignorance".

Wspomniałem wcześniej postać Jensa Lekmana, tak się złożyło, że właśnie ukazała się jego płyta zatytułowana " The Cherry Trees Are Still In Blossom". Zawiera ona 23 dobrze znane piosenki, zaprezentowane w różnych wersjach. Przy okazji słuchania tych utworów przypomniałem sobie, kiedy zetknąłem się z tą muzyką po raz pierwszy. To była audycja "HCH", redaktorzy Hawryluk i Chaciński, jak zwykle na posterunku. Potem Artur Rojek, w jednej z gazet, zamieścił bardzo entuzjastyczną recenzję płyty Jensa Lekmana, oceniając ją na pięć gwiazdek (na pięć możliwych). Mam wrażenie, że te najlepsze piosenki Jensa nie zestarzeją się nigdy.

Nasza dobra znajoma Tomberlin - recenzowałem jej poprzednią płytę na łamach tego bloga - opublikowała w piątek najnowszy album "I Don't Know Who Needs To Hear This".

Pod nazwą Delicate Steve ukrywa się nowojorski gitarzysta Steve Marion, który na lipiec zapowiedział premierę swojej najnowszej płyty. W teledysku możemy zobaczyć artystów, którzy pomogli mu podczas prac nad albumem - Kevina Morby, Craiga Finna (z grupy Hold Steady), Nelsa Cline'a (zespół Wilco), Meg Duffy (Hand Habits).

Odrobina dream-popu. Wokalistka Taylor Vicki wcześniej próbowała swoich sił rozwijając solową karierę. Tym razem do pomocy poprosiła dwóch panów, którzy zagrali na basie, perkusji, syntezatorze i gitarze. Tak powstała grupa Art Moore.

Katharos XIII to grupa pochodząca z Rumunii. Zespół tworzy pięciu muzyków, z Manuelą Marchis-Blindą jako wokalistką. Na 23 maja zapowiadają premierę ich najnowszego wydawnictwa - "Chthonian Transmissions".

Espen Eriksen Trio, z gościnnym udziałem saksofonisty Andy Shepparda, przedstawi kompozycję z nadchodzącej płyty "In The Mountains".

BLUE STATES - "WORLD CONTACT DAY" (Memphis Industries) "Błękitem malowane"

 

    Muzyka i film to dwie zespolone ze sobą dziedziny sztuki. Ta pierwsza bez trudu potrafi stworzyć nastrój i wyczarować głębie poszczególnych kadrów, poszerzyć pole znaczeń oraz interpretacji. Ta druga gałąź artystycznego wyrazu przeciętną piosenkę, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, czasem zamienia w światowy przebój. Odnoszę wrażenie, że podobnie było w przypadku grupy Blue States oraz ich utworu "Season Song". Choć warto w tym miejscu podkreślić, że ta kompozycja nigdy do przeciętnych nie należała. A sugestywne kadry  filmu "28 dni później" tylko uwypukliły jej moc, siłę rażenia, a także magię bijącą z tych rozkosznie połączonych ze sobą nut. Mnóstwo osób po obejrzeniu tego filmu zaczęło gorączkowo sprawdzać, kto jest autorem tej, jak później się okazało, przełomowej pieśni, rozpisanej na kobiecy głos i chłopięcy chór. W ten sposób większość dotarła do nazwy Blue States. W moim przypadku akurat było odwrotnie - najpierw poznałem płytę "Man Mountain", z której pochodził utwór "Season Song", a dopiero jakiś czas później obejrzałem wspomniany powyżej film w reżyserii Dany'ego Boyle'a.

Na płycie "Man Mountain" gościnnie pojawiła się wokalistka Tahita Bulmer, która w utworze "Season Song" poprowadziła za sobą urokliwe chłopięce głosy. Trzeba przyznać, że "Season Song" wtedy, niemal dwadzieścia lat temu, brzmiał magicznie, nadal tak brzmi, i chyba już tak pozostanie. To do dziś nie tylko jedna z najlepszych piosenek w całej dyskografii projektu Blue States, ale też coś na kształt ikony stylu. Rozmyślnie użyłem określenia "projekt", gdyż za tym dźwięcznym szyldem ukrywa się przede wszystkim jeden człowiek - Andy Dragazis. Nazwisko sugeruje greckie korzenie, i rzeczywiście ojciec brytyjskiego muzyka działał, przed wyjazdem na Wyspy Brytyjskie, na lokalnej scenie, często występując u boku rodzimych gwiazd pop. Od najmłodszych lat Andy pobierał prywatne lekcje gry na gitarze oraz pianinie, które uważał za nudne i męczące. Wolał w tym czasie spróbować zagrać niektóre piosenki ze śpiewnika ojca, najlepiej te autorstwa The Beatles czy The Shadows. Jako nastolatek godzinami słuchał albumów The Cure albo krążka Ricka Wakemana - "Journey To The Center Of The Earth". Sporą zmianę w postrzeganiu dźwięków przyniosło kupno samplera AKAI. Andy Dragazis zaczął łączyć tony gitary, perkusji, sekcji smyczkowej, z cytatami, które czerpał z różnych ścieżek filmowych. Początkowo robił to wspólnie z dwoma kolegami, współlokatorami z ciasnego pokoju akademika. Tak się złożyło, że cała trójka studentów w wolnych chwilach i niejako nałogowo odtwarzała głównie dwa filmy. Pierwszy z nich nosił tytuł "Betty Blue"; to francuski dramat psychologiczny z 1986 roku, w reżyserii Jeana - Jacques'a Beineixa. Drugim obrazem skupiającym uwagę młodzieńców był horror "Altered States" ( "Odmienne stany świadomości"), z 1980 roku, w reżyserii Kena Russella. To właśnie z połączenia tytułów tych dwóch filmów powstała nazwa grupy Blue States, która później przeobraziła się jednoosobowy projekt.

  Jednak Andy Dragazis nigdy nie działał tylko w pojedynkę. Już podczas pisania kolejnych piosenek, układania następnych warstw aranżacji, dobrze wiedział, kogo głos chciałby usłyszeć w konkretnym utworze, a kogo poprosi o dogranie partii gitary lub basu. W ten sposób na świetnej, i nieco przegapionej przez krytyków płycie, "The Soundings", mogliśmy usłyszeć gitarzystę Chrisa Carr'a, a całość zmiksował znakomity, i znany nie tylko na  Wyspach Brytyjskich, producent Sean Magee. Te pierwsze nieśmiałe próbki nagrań późniejszego "angielskiego króla chillout-u" wpadły w ucho szefowi wytwórni Memphis Industries, która dopiero rozpoczynała swoją działalność wydawniczą.  Memphis Industries w 1998 powołali do życia bracia Ollie i Matt Jacob, jako pierwsza, z ich logo na okładce, ukazała się epka Blue States - "Forever Blue States". Jak pokazały następne lata, Andy Dragazis związał się z tym labelem na długi czas, publikując przy jego pomocy sześć płyt długogrających. Od premiery tej ostatniej minęło sześć lat. W tym czasie brytyjski artysta zdążył zostać ojcem, rozbudował swoje domowe studio, i wydał ambientową płytę pod własnym nazwiskiem.

   Najnowszy album Blue States nosi tytuł "World Contact Day". Jego nazwa odnosi się do kontaktu z obcą formą życia. Ponoć tak czuł się nasz dzisiejszy bohater, rozmawiając przy pomocy sieci z kolejnymi muzykami, których  chciał zaprosić do pracy nad płytą. Nawiązuje także do utworu grupy The Carpenters z 1978 roku - "Calling Occupants Of Interstellar Craft". Przy okazji notatek prasowych Andy Dragazis przywołuje wspomnienie, kiedy usłyszał ten przebój w radiu jako dziecko. Przyznam szczerze, że jakoś nie podzielam jego entuzjazmu odnośnie tej kompozycji. Cały album "World Contact Day" zawiera 10 lepszych i nieco słabszych momentów, utrzymanych w charakterystycznym dla brytyjskiego twórcy indie-popowym stylu. Nie jest to oczywiście płyta na miarę "Man Mountain", czy tak bardzo cenionego przez mnie albumu "The Soundings". To właśnie te dwa wydawnictwa posiadam w swojej kolekcji i czasem do nich wracam. Nie oznacza to jednak, że na ostatnim krążku Blue States nie ma czego słuchać. Andy Dragazis podczas realizacji nagrań zaprosił do współpracy kilku raczej mniej znanych wokalistów. Już w niezłym otwarciu "Plain Sight" usłyszymy Racheal Dadd, która od kilkunastu lat działa na brytyjskiej scenie folkowej. Ta kompozycja od samego początku została napisana właśnie z myślą o niej. Jednak nie wiem, czy tak do końca udało się Racheal Dadd odnaleźć w tej tonacji. Jeśli chodzi o skromną osobę autora tego wpisu, to muszę przyznać, że w ogóle mnie nie przekonała do siebie, ani barwą głosu, ani sposobem prowadzenia wokalizy. Cóż zrobić, skoro Andy Dragazis uparł się, że to ma być ona, i tylko ona. Znacznie lepiej wypadli Gaimpaolo Speziale i Frederika Caiozzo, w lekkim i zwiewnym "Warming Sings", przywołującym skojarzenia z płytami Saint Etienne, Broadcast czy Husky Rescue. W przebojowym "Alarms" oraz w  "Science Or Fiction?" usłyszymy głos Allison -May Brice z grupy Lake Ruth, a także solo trąbki, której tony dyskretnie przewijają się w niektórych  aranżacjach. Na płycie "World Contact Day" są również instrumentalne kompozycje, które być może w przyszłości posłużą jako ilustracje do obrazów filmowych, niekoniecznie jako ścieżka dźwiękowa do klasycznej dziś pozycji - "Wjazd pociągu na stację" (1896). "Ktoś kiedyś określił moją muzykę jako melancholijnie optymistyczną, co według mnie jest dobrym sposobem na jej spostrzeganie" - stwierdził Andy Dragazis.

(nota 7/10)

 

W dzisiejszej odsłonie nieco więcej gitarowych brzmień, wiosenne powiewy za oknem do czegoś zobowiązują. Na początek zerkniemy na francuską scenę, bowiem trio Middle Child pochodzi z Nantes. 1 marca ukazała się ich płyta "The Ecomard Live Sessions" nakładem oficyny Spicy Kids Prod. Przyznam szczerze, że bardzo spodobał mi się refren tej piosenki, którego od kilku dni nie przestaję nucić. Po prostu refrenowe cudeńko!

Tymczasem Thom Yorke pcha przed sobą ciężki wagonik, wkrótce dotoczy się do premiery albumu jego nowego zespołu The Smile.

Nasza dobra znajoma z poprzednich wpisów oraz recenzji Tomberlin na 28 kwietnia zapowiada premierę najnowszej płyty "I Don't Know Who Needs To Hear This".

Z Brooklynu pochodzi grupa Forever Honey, która podzieli się z nami fragmentem z ich ostatniego krążka "Number One Fan".

Tym razem zajrzymy do Australii, dokładniej mówiąc do Hobart, skąd pochodzi grupa Ewah & The Vision Of Paradise. 4 marca opublikowali płytę "The Warning Birds". 

W kąciku improwizowanym zespół Niechęć, który kompozycją "Praga" zapowiada album "Unsubscribe", krążek ukaże się 1 kwietnia.

THE SOUNDCARRIERS - "WILDS" (Phosphonic) "Szybka płyta"

 

     Tytuł dzisiejszego wpisu powinien zobowiązywać. Postaram się więc moje wrażenia po przesłuchaniu płyty "Wilds", zespołu The Soundcarriers, zamknąć w kilku prostych zdaniach. Przede wszystkim jest to powrót grupy po kilku latach przerwy. Ich ostatni studyjny album ukazał się w 2014 roku i nosił tytuł "Entropicalia". Czwórka z Nottingham od samego początku działalności zafascynowana była brzmieniem lat 60-tych. To przywoływanie duchów tamtego okresu przychodziło im bez większego trudu, nie potrzebowali do tego ani okrągłego stolika, ani tym bardziej tablicy ouija. Nic więc dziwnego, że jeden z recenzentów określił ich mianem "Ambasadorów muzycznej hauntologii". Nostalgia za czasem minionym wyraża się w ich twórczości w zastosowaniu starych sprawdzonych formuł i dobrze znanych rozwiązań na różnych etapach produkcji.

Kompozycje autorstwa Adama Canna (perkusja) i Paula Isherwooda (bas) brzmią tak, jakby zarejestrowano je pół wieku temu, przy wykorzystaniu ówczesnych technik rejestracji i z wielką dbałością o szczegóły. Te drobne elementy wplecione w tkankę poszczególnych  aranżacji - flet, organy, syntezator, bas, gitara itp. - najlepiej słyszalne są w nieco wolniejszych utworach, jak w kończącym ostatni album "Happens Too Soon". Jednak cała płyta "Wilds" od jej pierwszych fragmentów tętni żywym rytmem i przez długie minuty nie daje słuchaczowi ani sekundy wytchnienia. To prężnie działająca sekcja rytmiczna jest kołem zamachowym tych retro piosenek. Rozmarzona, tu i ówdzie, wokaliza Leonore Wheatley stanowi przyjemny kontrast, w tej błyskawicznej podróży, nieustannej pogoni. Dynamiczna odsłona "At The Time" brzmi, jak klasyczny "utwór drogi", rozwija przed odbiorcą autostradę starannie rozmieszczonych dźwięków. Chociaż Paul Isherwood wspominał przy okazji jednego z wywiadów, że celowo unikał dokładności, czy perfekcyjności, tego aptekarskiego odmierzania kolejnych tonów, które jego zdanie nieraz ogranicza swobodę wypowiedzi. Rejestracji nagrań dokonano w wielu różnych miejscach: szkoła podstawowa, domek letniskowy, a nawet galeria sztuki. "Piękno nagrywania w miejscach innych niż studio polega na tym, że jest czas na nieoczekiwane zdarzenia". 

A mimo tego odbiorca po wysłuchaniu całości najnowszej propozycji grupy The Soundcarriers może dojść do wniosku, że wiele jej fragmentów balansuje na cienkiej granicy brzmieniowej przesady, że niektóre utwory nasycone zostały treścią aż do granic, co w połączeniu z potężną dynamiką może być w dłuższym wymiarze zwyczajnie męczące. Chcę przez to powiedzieć, że te retro piosenki znacznie lepiej bronią się odtwarzane oddzielnie, niejako oderwane od siebie bardziej przemawiają do wyobraźni, i mogą stanowić zgrabny wypełniacz wielu ścieżek filmowych. Taka właśnie była pierwotna przyczyna ponownego spotkania członków brytyjskiej grupy - film, a dokładniej mówiąc, serial - "Lodge 49", do którego mieli stworzyć muzykę. Utwór otwierający płytę "Wilds", czyli "Waves", miał w pierwszym zamyśle być czymś w rodzaju motywu przewodniego dla całej serii odcinków. Vanishing Twin, Broadcast, Beautiful Junkyards, Stereolab, Kit Sebastian czy The Soundcarriers - wszystkie te grupy, omawiane na łamach bloga, żerują na muzycznej przeszłości, która wydaje się być niewyczerpywalnym skarbcem smakowitych pomysłów i pysznych rozwiązań. Dobrze, że każda z nich robi to na swój indywidualny sposób.

(nota 7/10)

  

W tym tygodniu ukazało się mnóstwo płyt, do których z pewnością warto będzie zajrzeć. Kącik deserowy zaczniemy dziś od propozycji, która zrobiła na mnie największe wrażenie. Thom Yorke wciąż poszukuje nowych rozwiązań, wraz z Johnnym Greenwoodem i Tomem Skinnerem (perkusistą Son Of Kemet), powołali do życia grupę o nazwie The Smile. Oto ich pierwszy bardzo urokliwy singiel.

Nasza dobra znajoma - Tomberlin (recenzowałem jej płytę zatytułowaną "At Weddings"), przypomina o sobie utworem "IDKWNTHT".

Po sześciu latach przerwy swój album wydała wczoraj Anais Mitchell. "Bright Star" to pierwszy singiel promujący to wydawnictwo.

Daniel Rossen, gitarzysta i wokalista grupy Grizzly Bear, zapowiada wydanie solowej płyty. Album "You Belong There" ukaże się 8 kwietnia.

Kolejny nasz dobry znajomy Daniel Blumberg zaprosił do wspólnego wykonania kompozycji Jospehine Foster, która wczoraj opublikowała swoją najnowszą płytę "Godmother".

Skoro w minionych dniach nasze oczy zwrócone były na Australię (wyjątkowo nudny i przewidywalny turniej tenisowy, z bardzo kiepskim kobiecym finałem), to właśnie stamtąd, a dokładniej mówiąc, z Adelaidy, pochodzi perkusista Alexander Flood, który dzięki uprzejmości oficyny Ropedope wydał wczoraj album "The Space Between". W utworze "Pathways" gościnnie wystąpił Christian Scott a Tunde Adjuah.

TOMBERLIN - "AT WEDDINGS" (Saddle Creek Records) "Schowana płyta Conora Obersta"

  Okres nastoletni to zwykle czas buntu, również wielokrotnie ponawiana próba zdefiniowania własnej tożsamości, celów oraz pragnień. Wszystkie te burze młodzieńczych lat ma już pewnie poza sobą 23-letnia, urodzona w  Jacksonville na Florydzie, mieszkająca obecnie w Louisville w stanie Kentucky, bohaterka dzisiejszego wpisu - Sarah Beth Tomberlin.
W jej przypadku ów bunt dotyczył głównie problemów związanych z wiarą. Jako córka baptystycznego pastora Sarah dorastała w bardzo ortodoksyjnej rodzinie, w której wiara oraz przestrzeganie wpojonych przez ojca i przypominanych przy byle okazji zasad stały się kwestiami nadrzędnymi. W jej domu nie wolno było słuchać muzyki, która w swojej treści i wymowie nie byłaby chrześcijańska. Rodzice bardzo dokładnie kontrolowali wszelkie wybory estetyczne córki. Nic więc dziwnego, że Sarah Tomberlin długo nie znała większości popularnych piosenek, którymi zachwycali się jej rówieśnicy. W nawiązaniu kontaktu z muzycznym światem amerykańska songwriterka sporo zawdzięcza swojej kuzynce - ta ponoć wgrała jej na iPoda mnóstwo aktualnych przebojów. Pierwszymi płytami Tomberlin była ścieżka dźwiękowa do filmu "Chicago" oraz album grupy Brigth Eyes - "I'm Wide Awake, It's Morning", który musiała ukrywać przed rodzicami, nie chcąc, żeby - jak niemal wszystkie estetyczne treści  - jego zawartość stała się przedmiotem gorącej debaty i wnikliwej analizy przy rodzinnym stole. W wieku 16 lat Tomberlin trafiła do chrześcijańskiego college'u, który rok później porzuciła. Sarah Beth chciała wreszcie wydostać się z tej ciasnej, zaprojektowanej przez rodziców klatki. Chciała mieć coś własnego, coś tylko dla siebie. Znalazła zatrudnienie w sklepie Vericon i to mniej więcej w tym okresie, z wolna zaczęły powstawać pierwsze piosenki na jej debiutancki krążek. Podczas pisania tekstów i komponowania utworów odnalazła tak długo poszukiwany azyl. Była to swojego rodzaju ucieczka od nużącej monotonii, poukładanego, raz i na zawsze zdefiniowanego stylu życia.

Nasza dzisiejsza bohaterka przedmiotem warstwy lirycznej na debiutanckim albumie uczyniła między innymi izolację, której doświadczyła, poczucie wyobcowania, skryte pragnienia i tęsknoty. Przy pomocy gitary i fortepianu stworzyła dziesięć lirycznych i nostalgicznych ballad, stanowiących zapis jej młodzieńczych przeżyć. Jak sama podkreśla, nie lubi pisać refrenów. Zdecydowanie bardziej woli tworzyć poetyckie i poprzetykane zgrabnymi metaforami opowieści. Kiedy słucha się tych utworów stworzonych głównie w oparciu o akordy gitary, niejako odruchowo pojawiają się skojarzenia z "oazowym graniem", którego Sarah Tomberlin wcale się nie wypiera. Amerykańska artystka inspiruje się hymnami, pieśniami religijnymi - bycie córką pastora jednak do czegoś zobowiązuje - których słuchała i które wykonywała podczas nabożeństw.
Z pewnością dużym jej atutem jest głos - dźwięczne i delikatne górne rejestry, gdzie Sarah Beth porusza się całkiem swobodnie (jasny wokal pełen refleksyjnej przestrzeni). Na szczęście ktoś myślący i uważny - Owen Pallett - podczas etapu produkcji zatroszczył się o to, żeby znaleźć wyjście, z typowego i nieco przewidywalnego "oazowego grania". W subtelnych aranżacjach pojawia się więc fortepian i wiolonczela. Czasem, jak w  "Tornado" można usłyszeć krótki repetytywny motyw grany przez syntezator. Innym razem tkankę utworu wypełniają nici mocno przesterowanych gitar - "Self-Help". To znowu urokliwy głosy Tomberlin zostanie odrobinę przetworzony - "Untitled 2" - przywołując skojarzenia z dawnymi dokonaniami His Name is Alive (kompozycja ta została zarejestrowana na telefonie).

I tak oto historia zatoczyła kolejne koło - Sarah Beth Tomberlin ukrywała przed rodzicami płytę grupy Conora Obersta, żeby po latach wydać swój debiutancki album w założonej przez niego wytwórni.

( nota 7.5/10)

Ps. Tak się zastanawiam, czy nie wprowadzić na łamach bloga nowej kategorii - "przebój tygodnia/miesiąca". Od czasu do czasu pojawiają się bowiem kompozycje, którymi warto, a nawet trzeba podzielić, żeby nie przepadły bez echa w odmętach internetu. Jakże często te wyjątkowe piosenki, od których później długo nie potrafimy się oderwać, pochodzą z niezbyt udanych płyt, średnich lub całkiem przeciętnych albumów, które nie znajdą potem szerszego opisu na stronach bloga. Nie wiem, czy tak będzie w przypadku najnowszej piosenki Freda Thomasa - "House Show, Late December", ponieważ jego płyta "Aftering" dopiero ukaże się 14 września tego roku, w wytwórni Polyvinyl Records. W sieci pojawiły się do tej pory dwa utwory zapowiadające to wydawnictwo. Wiem za to, że ta wyborna kompozycja znajduje się pod indeksem 6, i zrobiła na mnie spore wrażenie. Słucham jej na okrągło, w wolnych oraz tych  nieco bardziej zajętych chwilach. Smacznego!