W dymie z papierosów, który leniwie unosił się nad starym czterośladowym magnetofonem marki TASCAM, w studiu nagraniowym na Brooklynie, nie było niczego romantycznego. Był tam tylko zapach taniego tytoniu, potu i starych rachunków, które Gabriel Birnbaum upychał po kieszeniach kurtki oraz spodni. Kiedy człowiek zbliża się do czterdziestki, jak lider zespołu Wilder Maker, czasem uświadamia sobie, że życie nie jest wielką filmową opowieścią, zwieńczoną zaskakującym happy endem. Raczej przypomina codzienne zmagania z wyjątkowo oporną materią. Nieraz serie urwanych taśm, do tego kiepskich decyzji podjętych w barach o trzeciej nad ranem. Mglistych wspomnień głosów rodziców - "A nie mówiłem..." - które dziwnie znajomo i w kluczowych momentach zaczynają huczeć w głowie. Między innymi o tym jest również wczoraj wydana płyta formacji Wilder Maker zatytułowana "Smoking The Bunny".
Najnowszy album składa się z siedemnastu części - kolaży. Propozycja formacji Wilder Maker w warstwie lirycznej brzmi jak powolne, bolesne i dziwnie trzeźwe przyglądanie się własnym porażkom. Gabriel Birnbaum nie nagrał tych piosenek jak innych wcześniejszych kompozycji. On je wyciosał z wielu godzin sesji nagraniowych i jazzowych improwizacji. W tym osobliwym chaosie szukał jakiegoś zapadającego w pamięć głębszego sensu.
Płyta "Smoking The Bunny" - tytuł to cytat zaczerpnięty z powieści "Lot nad kukułczym gniazdem" - stanowi drugie ogniwo zapowiadanej wcześniej trylogii. To następny album po wydanym w ubiegłym roku "The Street Like Beds Still Warm". Według zamierzeń jej autora wydawnictwo stanowi brooklyński zapis kryzysu wieku średniego. Założeniem były: "sesje nagraniowe bez planu"; trochę jak metodologia działań grupy Talk Talk pod koniec ich kariery. Birnbaum zaprosił do studia grupę lokalnych muzyków, reprezentujących nowojorską scenę jazzową i niezależną. Jednak nie dał im żadnych wskazówek czy wytycznych.
W studiu pojawili się: nasz dobry znajomy kanadyjski saksofonista Joseph Shabasson, Macie Stewart, dawna sympatia lidera formacji - wokalistka Katie Von Schleicher, basista Nick Jost, Sean Mullins i kilku innych artystów. Gabriel Birnbaum pozwolił grać muzykom jak długo chcieli i co tylko chcieli, a taśmie kręcić się i... kręcić... Następnie potraktował nożyczki i stół mikserski jako pełnoprawny instrument. W ten sposób cierpliwie budował swój zniekształcony psychodeliczny "avant-pop".
Słowa tekstów dopisał na samym końcu. Początkowo mruczał pod nosem intuicyjne melodie. Dopasowywał wokalizę do fonetycznego brzmienia posklejanej muzyki. A potem zamienił ten radosny bełkot w teksty o śmiertelności, odejściach, powrotach, smutku i utraconych złudzeniach. Muzycznie powstał gatunkowy tygiel, gdzie indie-rockowe struktury zderzają się z brudem nagrań spod znaku "lo-fi", a alternatywny pop podaje dłoń swobodnej improwizacji.
W singlowym "Dims Bars, Delusions Of Grandeur (Room 17)" czuć duszny klimat nowojorskich knajp. W "A Drunkrad Of Days" wplecione zostały zniekształcone głosy rodziców, w tym ojca. Większość utworów jest krótkich lub bardzo krótkich, ale tej płyty raczej wypada posłuchać w całości. Dopisek przy tytułach "Room" sugeruje niespieszne nocne wędrówki od baru do baru oraz po kolejnych hotelach. Trzeba przyznać, że Brinbaumowi udało się stworzyć intrygującą całość i bardzo spójną emocjonalnie opowieść, z tych powycinanych ścieżek kilometrowych taśm.
(nota 8/10)
Na dobry początek zapowiedź nieoczekiwanej premiery. 4 grudnia ukaże się nowy album nieodżałowanej grupy MORPHINE zatytułowany "COCOON". Zespół, z wiadomych przyczyn nie funkcjonuje od lat, ale udało się zebrać niepublikowane do tej pory nagrania tej wspaniałej formacji. Oto jedno z nich.
Przeniesiemy do Austin w stanie Teksas, żeby posłuchać fragmentu płyty Izzy Crawler - "Creature Comforts".
Kolejna zapowiedź to nowa płyta brytyjskiej grupy Tindersticks zatytułowana "Dog Roses", która ukaże się 12 marca 2027. Pojawił się pierwszy singiel.
Jeszcze jedna zapowiedź, tym razem ze strony naszych zachodnich sąsiadów, miasto Augsburg jest siedzibą grupy THE BV'S, która 27 listopada opublikuje album "Periphery".
Australię i miasto Melbourne reprezentuje nasz dobry znajomy wokalista NED COLLETTE oraz fragment z jego najnowszej płyty "MIXED LIGHT".
Powrócimy na Brooklyn, żeby posłuchać romantycznej pieśni Petera Stone'a, która zapowiada album "Hearth". Wydawnictwo ukaże się 13 listopada, czyli już w przyszłym tygodniu.
Przed nami wyprawa do dalekiej Japonii. Artysta nazywa się YUMA KODA, a ten urokliwy fragment można znaleźć na jego niedawno wydanej płycie zatytułowanej "AMID KINOS".
KĄCIK IMPROWIZOWANY - a w nim podróż do Chicago, gdzie działa nasz dobry znajomy i jego grupa - Mike Reed's Separatist Party, niedawno opublikowali nową płytę zatytułowaną "Sing The Color Blue".
Sól z Aveiro (Portugalia) nie przypomina tej, którą zwykle kupujemy w marketach na kilogramy w foliowych paczkach. Bywa wilgotna, ciężka od oceanicznego wiatru. Pachnie czymś, co bezpowrotnie utraciliśmy. Choć być może nie potrafimy tego do końca i trafnie nazwać. Kiedy brytyjski saksofonista Andy Sheppard, Rita Marcotulli (fortepian) i Michel Benita (kontrabas) weszli do studia, nie próbowali zaimponować techniczną brawurą, wirtuozerią, ani oszołomić niezwykłą gęstością dźwięku. Zrobili coś być może trudniejszego, co wymaga odwagi, skupienia i talentu. Zostawili odbiorców sam na sam z różnymi wymiarami "ciszy". Pozwolili, żeby każda nuta wybrzmiała swobodnie, a potem opadła na dno kapryśnej pamięci... Powoli, niczym krysztalki soli, w tym gęstym portowym powietrzu.
W tych niespiesznych pozbawionych perkusyjnego oparcia dialogach, kryje się surowa, niemal fizyczna prawda o tęsknocie, i o tej specyficznej wymianie pomiędzy rezygnacją a pięknem, którą Portugalczycy nazywają "Saudade"'. Słuchając albumu "SALT CATCHERS" można odnieść wrażenie, że ci trzej muzycy nie tyle grają koncert, ile siedzą przy jednym stole, w jesienne poprzetykane promieniami słońca popołudnie. Popijają portugalskie wino, dzielą się leniwymi opowieściami, których nie trzeba koniecznie doprowadzać do końca, żeby wszyscy zainteresowani odkryli ich finał.
Materiał na płytę dojrzewał wyjątkowo powoli. Pierwsze kompozycje wykluwały się jeszcze w okresie pandemii. Z Ritą Marcotulli i Michelem Benitą Andy Sheppard znał się od wielu lat. Jednak nigdy wcześniej nie nagrywali w tym składzie. Szczęśliwy zbieg okoliczności sprawił, że przed wejściem do studia, trio mogło spokojnie ograć ten materiał podczas licznych koncertów.
Muzycy spotkali się w marcu 2025 roku i zarejestrowali sesje w legendarnym Auditorio Stelio Molo RSI w szwajcarskim Lugano, pod czujnym okiem szefa wytwórni ECM - Manfreda Eichera. A cała płyta "Salt Catchers" ukazała się kilkanaście dni temu.
Zarówno na saksofonie tenorowym, jak i na sopranowym (kompozycja "Irene") Andy Sheppard gra tonem pełnym powietrza. Brytyjski saksofonista reprezentuje tu piękno ulotnej melodii. Umiejętnie kreuje emocje, unikając taniego patosu. Jego frazy bywają długie, płynne, lekkie i śpiewne. Dominuje w nich ciepło, miękkość, zamszowy ton. Nie jest ani agresywny, ani przesadnie ekspresyjny. Pozostawia sporo miejsca na wybrzmienie nut oraz odpowiedzi swoich partnerów w tym wysublimowanym dialogu.
Rita Marcotulli oraz jej fortepian długimi fragmentami celowo pozostaje w cieniu. Jej grę cechuje liryzm, muzyczna wyobraźnia. I zamiłowanie do nieoczywistych rozwiązań. Najbardziej charakterystyczną cechą jej gry jest budowanie melodii z niewielkiej liczby dźwięków. Często wystarczy jej pojedynczy dźwięk, drobny motyw, delikatnie zarysowany akord, żeby stworzyć określony nastrój. Potrafi pozostawić swoją artystyczną wypowiedź niedopowiedzianą. Kontrabas Michela Benity przejął w tym zestawieniu rolę jedynego fundamentu rytmicznego. Jego bas ma głębokie niskie rejestry. Zamiast swingu woli operować plamami dźwiękowymi. Do repertuaru tego albumu została włączona kompozycja "Lawns" autorstwa Carli Bley. Andy Sheppard grał ten utwór przez lata na koncertach. Jednak nigdy wcześniej nie pomyślał o jego rejestracji.
(nota 7.5-8/10)
Kolejna płyta w dzisiejszym specjalnym "jesiennym zestawie" należy do dwóch mistrzów trąbki oraz saksofonu. Mam tu na myśli Enrico Ravę oraz Joe Lovano. Ich najnowszy niedawno wydany album nosi tytuł "CORNERS". To następna muzyczna propozycja, gdzie cisza między dźwiękami jest równie ważna , co sam dźwięk. Lovano to wirtuoz saksofonu, który gra z ogromnym czuciem i pewnością. Rava na tym materiale odpowiada mu subtelnymi tonami trąbki, która długimi momentami brzmi niczym wspomnienia dawnych błogich chwil. Obok nich kręcą się przedstawiciele młodszego pokolenia. "Dzieciaki z sekcji rytmicznej" (kontrabas, gitara, puzon i wokalistka), które próbują dotrzymać kroku "starym mistrzom". Czasem grają nieco zbyt gęsto, jakby chcieli koniecznie udowodnić, że zasłużyli na miejsce przy tak wykwintnym stole. Starzy wyjadacze trąbki i saksofonu uśmiechają się tylko pod wąsem. I jednym długimi tonem sprowadzają ich na ziemie, pokazując im miejsce w szeregu. To nie jest muzyka do windy czy luksusowej restauracji. Warto zostać z tym albumem sam na sam.
Kolejna nowa propozycja pochodzi od francuskiego saksofonisty - Emile'a Parisien oraz jego kwartetu, który niedawno opublikował album zatytułowany "Floating".
Nasz świąteczny zestaw zamknie płyta różnych artystów - VARIOUS ARTISTS - "PEACE ANTHEMS". Wśród zaproszonych gości sporo znajomych twarzy - Thomas Morgan, Taylor Deupree, Moor Mother, Wadada Leo Smith, Simone Maggio, Andrew Cyrille, Kit Downes...
Pojęcie FLANEURA - miejskiego włóczęgi, który bez pośpiechu chłonie architekturę, ulice, trotuary, twarze oraz cienie - narodziło się w XIX -wiecznym Paryżu. Dla Charlesa Baudlaire'a FLANEUR był kimś więcej niż tylko kolejnym spacerowiczem. Był pasjonatem-obserwatorem, który potrafił "zamieszkać w tłumie", pozostając w nim całkowicie samotnym i niezauważonym. Przez dekady ta figura stała się symbolem tęsknoty ze sensem ukrytym w codziennym chaosie. Kogoś, kto nie zmierza w żadnym konkretnym kierunku, gdyż samo patrzenie na cudze dramaty, troski czy radości oraz ulotne chwile, jest dla niego wystarczającym celem.
Właśnie taki dystans, a jednocześnie głęboki humanizm, bije z najnowszego, wydanego przed tygodniem krążka belfaskiego projektu ARBORIST zatytułowanego "LOOKING FOR LOVE". Za wszystkim stoi Mark McCambridge, który przyjął tu rolę współczesnego FLANEURA. A jego ukochany Belfast stał się sceną dla dramatu o poszukiwaniu bliskości w świecie, w którym ludzie dawno już zapomnieli, jak ze sobą rozmawiać.
Kiedy słucha się najnowszych piosenek ARBORIST, można odnieść wrażenie, że ich autor pisał je w głębokim ukryciu. Z pewnością postawił sobie jasny cel. Pragnął uchwycić pustkę belfaskich wieczorów. Moment, kiedy swoje drzwi zamykają wielkie sieciówki, a ulice zaczynają przypominać dekoracje teatralne. Zamierzał sprawdzić, co pozostaje w nas, kiedy gasną wszystkie barwne neony. Inspiracją były nie tylko surowe amerykańskie brzmienia w duchu Songs:Ohia czy Wilco, ale także literacki, powolny rytm spacerów Jacques'a Brela.
Najlepiej słychać to w moim ulubionym, tytułowym utworze, gdzie McCambridge kreśli topografię bliskiego sobie miasta. Nie jest to jednak następna mdła pocztówka dla turystów. To wyznanie faceta, który wie, że szukanie bliskości przy Titanic Slipway albo na Albert Bridge, w deszczowy piątkowy wieczór, przypomina grzebanie w popiele.
"Chciałem porzucić gitarę. Zapragnąłem brzmienia późnych wieczorów w Belfaście. Kiedy sklepy w centrum zostają zamknięte, a niektóre rejony stają się czymś w rodzaju miasta duchów".
Po nagraniu poprzedniej nagrodzonej płyty - "An Endless Sequence of Dead Zone" (2023) - w luksusowym amerykańskim studiu "Spacebomb Studios", tym razem McCambridge zamknął się sam w drewnianej szopie, w swoim domu. Większość szkieletów piosenek nagrał w pojedynkę. Kiedy potrzebował pomocy basisty, wykorzystał zdalnie Camerona Ralstona, a Eamon Fermin (perkusista The Waterboys), pomógł odmierzać rytm. Te surowe ogrodowe taśmy trafiły potem do Jimmiego Robertsona (współpracował z Anną Calvi) ze Start Togheter Studios, który specjalnie nie próbował wygładzić kantów. Celowo pozostawił w miksie skrzypnięcia krzeseł, szum magnetofonu, itd. Do tego zaprosił do studia nagrań kilku gości.
Nawet kiedy w "I've Been A FLANEUR" wchodzą organy piszczałkowe, a w innych momentach odzywa się harfa, saksofon czy smyczki, nie brzmią one jak filmowa orkiestra. Przypominają raczej stare meble, które ktoś z trudem wniósł po schodach do ciasnego pokoju. "LOOKING FOR LOVE" - to chropowaty, ogrodowy, pełen uroku zapis wrażeń nie tylko z belfańskich nocy. Ten album przypomina nam o potrzebie uważności, wartości zatrzymania się. Ostatecznie FLANEUR wraca do domu - bogatszy o cudze spojrzenia, ukradkiem rzucony uśmiech, niekiedy czyjeś łzy i wiarę w to, że pod brudnym śniegiem tli się jakieś życie oraz potrzeba bliskości.
(nota 7.5-8/10)
Nasi znajomi z Kopenhagi, duńska formacja LOWLY w przyszłym tygodniu opublikuje nowy album zatytułowany "SOFTY". Są już pierwsze single, oto jeden z nich.
Przeniesiemy się do Włoch, formacja Blessed Child Opera wczoraj opublikowała nowy album zatytułowany "The Traveler Challenges Death".
Melbourne stało się siedzibą znanej nam formacji The Cat's Miaow, która wczoraj opublikowała nowy album zatytułowany "When You Smiled And Turned Away".
Przeniesiemy się do Francji, niedawno ukazała się nowa płyta duetu Les Marquises zatytułowana "Malaterre". Oto mój ulubiony fragment.
Kolejna nowa płyta - "Jagged And Fractored" została nagrana na Brooklynie, skąd wywodzi się grupa Famale Genius.
Za tydzień nakładem oficyny 4AD ukaże się drugi album solowego projektu EX:RE zatytułowany "Save As". Oto singiel, który promuje to wydawnictwo.
KĄCIK IMPROWIZOWANY - Danny Keane to brytyjski kompozytor i producent, który jakiś czas temu opublikował album "KINESIS".
Kolejna zapowiedź płytowa dotyczy dobrze znanego nam gitarzysty Jakoba Bro, który wraz z grupą przyjaciół oraz znakomitym saksofonistą w składzie - Charlesem Lloydem, 13 listopada opublikuje album "Bjerge, Strand".
W tamtym okresie w okolicach Bristolu często padało. A oni próbowali udawać, że szum deszczu uderzającego o dach starej ogrodowej szopy to tylko kolejna warstwa przesteru zarejestrowanego na pożyczonej taśmie. Wielu z nich wciąż pamięta to specyficzne, chłodne światło późnego popołudnia, kiedy po raz pierwszy usłyszeli KATE WRIGHT. Jej głos był tak cichy, jakby wokalistka obawiała się, że obudzi kogoś w sąsiednim pokoju. A jednocześnie tak uparty, że nie dało się przed nim uciec. Muzyka grupy MOVIETONE miała w sobie coś z niespełnionej obietnicy. Z listu, który przyszedł pod właściwy adres, ale dwadzieścia lat za późno. Druga w dyskografii płyta zespołu zatytułowana "DAY AND NIGHT" (jej reedycja ukazała się wczoraj, z dwoma premierowymi dodatkami), brzmi dziś jak zapomniana alternatywna klasyka. Rzecz uratowana z pożaru, o której niemal wszyscy zdążyli już zapomnieć, dopóki ktoś nie wyciągnął jej z powrotem na światło dzienne, żeby udowodnić nam jak bardzo błądziliśmy, szukając hałasu tam, gdzie wystarczył zwykły szept.
Ta muzyka powstała z intuicji, przeczuć, nieśmiałych poszukiwań oraz ducha kolektywnej improwizacji. Ówczesna krytyka próbowała jakoś zaszufladkować zespół, pisząc w recenzjach z 1997 roku na łamach brytyjskiej prasy: "Movietone grają tak, jakby muzyka pop była tylko mglistym wspomnieniem z dzieciństwa, do którego próbują dotrzeć przez grubą warstwę kurzu i morskiej bryzy". Jak to pokazał upływ czasu, prawdziwa siła zespołu tkwiła w ich psychodelicznym podtekście.
Matt Elliott wspominał po latach ten specyficzny, pełen wolności proces twórczy. "Nigdy nie wiedzieliśmy, gdzie kończy się strojenie instrumentów, a zaczyna się właściwy utwór. Po prostu włączaliśmy taśmę i pozwalaliśmy, żeby przypadek, błędy i pogłos pokoju decydował o wszystkim".
Wspomniane powyżej "błędy" zamieniły się na płycie "Day And Night" w troskliwe mantry. W ciekawym, siedmiominutowym "Summer" fortepianowa ballada zostaje przeciągnięta przez tony zgrzytliwych skrzypiec, które budują nastrój daleki od letniego ciepła i atmosfery wakacji. Z kolei w "Night Of The Acacias" udział Elliotta stał się bardziej wyraźny. Przez jazzujące partie zespołu przedzierają się elektroniczne oscylacje, kontrastujące z brzmieniem klarnetu.
Movietone nie tyle grali piosenki, ile manipulowali fakturą dźwięku. Tworzyli nieco zamglone, psychodeliczne kolaże, które do dziś niewiele straciły na swojej magnetycznej sile przyciągania. Warto podkreślić, że Brytyjczycy nigdy nie szukali poklasku wielkich scen. Zamiast tego z każdym kolejnym albumem coraz bardziej zapuszczali się w głąb dźwiękowych eksperymentów. Na wydanym w 2000 roku krążku "The Blossom Filed Streets" wpuścili do niektórych kompozycji więcej filmowego jazzu. Trzy lata później, przy okazji "The Sand And The Stars", spakowali sprzęt, wsiedli w samochód, wybrali się na wycieczkę i nagrali album na opuszczonej plaży w Kornwalii. Potem bez hałasu i oficjalnych pożegnań zniknęli po angielsku, pozostawiając po sobie coś na kształt drobnej legendy formacji, która potrafiła zamienić ciszę w muzykę.
Pamięć o nich przetrwała jedynie w wąskich kręgach, przekazywana z ust do ust przez pasjonatów szukających w muzyce czegoś prawdziwego. "Day And Night" to coś więcej niż kolejna wspomnieniowa płyta z pogranicza slowcore i lo-fi. To sugestywny zapis stanu ducha, który rzadko udaje się uchwycić bez utraty jego ulotności. Ta płyta nie tylko przypomina bristolską formację, ale też brutalnie obnaża współczesną scenę alternatywną, tak często zdominowaną przez sterylną produkcję, tanie efekciarstwo i chłodną kalkulację, z której niewiele wynika.
(nota 7-7.5/10)
Z Bristolu przeniesiemy się do francuskiej Toulousy, gdzie działa grupa PERSICA 3, która w ubiegłym tygodniu opublikowała album zatytułowany "CARDINAL". Oto mój ulubiony fragment.
Szybki lot do Australii, lądowanie na lotnisku w Melbourne przyniesie spotkanie z ELLĄ THOMPSON. Oto fragment z jej najnowszej płyty "TRIUMPH AND SADNESS".
Miasto Los Angeles jest siedzibą grupy UNTILTED (HALO), która 6 listopada opublikuje debiutancki album "Aime Lou Wood Freestyle".
Pozostaniemy w mieście Los Angeles, kolejna grupy przybrała nazwę DUMMY, i niedawno opublikowała album zatytułowany "Do You Love The Color Of The Sky". Oto ulubiony fragment.
I raz jeszcze gościnne miasto Los Angeles, w nim formacja SOFT SWELLES, która w ubiegłym tygodniu opublikowała nowy singiel.
MISS TYGODNIA - przeniesiemy się w dość egzotyczny rejon, bo do Libanu, skąd pochodzi artysta, który przyjął pseudonim KARL MATTAR. 6 listopada ukaże się jego nowy album zatytułowany "The Weather Of The World". Do tego czasu możemy cieszyć się tym wybornym singlem.
KĄCIK IMPROWIZOWANY - a w nim piąty album kompozytora i saksofonisty LINDA SIKHAKHANE zatytułowany po prostu "LINDA".
Prawda, jeśli w ogóle istnieje w muzyce, rzadko bywa bezczelna i głośna. Znacznie częściej ukrywa się w miejscach, o których wolelibyśmy zapomnieć. W pęknięciach głosu, w szczelinach długich samotnych nocy spędzanych w obcym mieście. W powolnym, nieuchronnym rytmie odchodzenia kogoś, kogo kochaliśmy. Kiedy słucha się wydanego wczoraj "PROUD OF ME", wspólnego albumu Ali. Ni i Adriana Younge'a, można odnieść wrażenie, że uczestniczy się w czymś, co nie było przeznaczone dla obcych uszu. To nie jest płyta nagrana po to, że zdobyć łatwy poklask. To raczej zapis intymnych zwierzeń, rzuconych na tło filmowych smyczków i analogowego kurzu, który osiadł na taśmie magnetycznej niczym wspomnienia w opuszczonym pokoju.
Stali Czytelnicy tego bloga dobrze kojarzą producenta i kompozytora z Los Angeles - Adriana Younge'a, chociażby z serii wydawniczej "Jazz Is Dead", którą tutaj zaprezentowałem. "PROUD OF ME" brzmi jak starannie zaplanowane "arcydzieło". Tak naprawdę narodził się z drobnego impulsu. W lipcu 2018 roku Alani Gibbon weszła do studia Adriana Younge'a - "Linear Labs", w mieście Los Angeles, bez żadnych gotowych szkiców. Spotkanie zaaranżował jej wydawca. To, co wydarzyło się na miejscu przerosło oczekiwania obojga.
Pracowali w morderczym, hipnotycznym tempie. Za dnia Younge'a otoczony kłębowiskiem kabli i lampowymi przedwzmacniaczami, komponował i nagrywał skromne podkłady. Wieczorami Ala.Ni słuchała taśm i pisała teksty pod wpływem chwili, a o poranku rejestrowała wokale. Podobno pierwsze pięć utworów powstało w tydzień. Z jednej strony mamy brytyjską minimalistkę, która na poprzednich solowych płytach śpiewała głównie a cappella. Z drugiej strony amerykańskiego maksymalistę, traktującego własne studio jak wielką filmową orkiestrę. Ten album to manifest analogowego brzmienia.
Adrian Younge znany jest z obsesyjnego odrzucenia cyfrowej technologii. Nagrał całą płytę przy użyciu legendarnego 24-ścieżkowego magnetofonu STUDER. Nie użył żadnego komputera, cyfrowej wtyczki czy syntetycznego sampla. Wszystkie instrumenty - od mięsistego basu, przez surową perkusję, aż po przesterowane organy VOXA - zostały nagrane na żywo. Kluczowe "kinowe" brzmienie to zasługa "Linear Labs Orchestra". Younge osobiście rozpisał skomplikowane partie na sekcję smyczkową i dętą, które następnie nagrano za pomocą starych mikrofonów wstęgowych z lat 60-tych (RCA 77-DX). To właśnie one nadają całości tego materiału matową górę i potężny, ciepły dół pasma przenoszenia.
Te orkiestrowe aranżacje udanie otuliły zamszowy głos Ali Ni. Zamiast schować nieco jej wokalizę, Younge celowo umieścił ją na pierwszym planie. Zrezygnował z pogłosów i korekty na rzecz naturalnej głębi studia. Słuchacz może odnieść wrażenie, że wokalistka stoi bardzo blisko mikrofonu. W tej nieco przydymionej, jazzowej barwie słychać każdą nutę, każde nawet drobne załamanie głosu. Teksty Alani Gibbon napisane w tamtym czasie - płyta ukazała się dopiero w dniu wczorajszym - były formą autoterapii, po tym, jak u jej ojca zdiagnozowano nowotwór. Analogowy brud taśmy magnetycznej stał się w tym przypadku idealnym nośnikiem dla opowieści o stracie, żałobie i dumie.
"PROUD OF ME" to dzieło bezkompromisowe, w którym prawda ludzkiego głosu spotyka się z mocą analogowego rzemiosła. Osiem lat pracy, zamknięte w tych dziesięciu odsłonach przyniosło płytę poprzetykaną dyskretnymi emocjami, intymnymi wyznaniami, zawieszoną gdzieś poza czasem i modą. Stali Czytelnicy lubią skojarzenia. Szczególnie cenią sobie moment, kiedy autor recenzji umieszcza omawiany materiał na mapie prywatnych skojarzeń. Jeśli chodzi o moje odczucia, przypomniało mi się brzmienie kultowego niegdyś albumu "Dummy" grupy Portishead. A z drugiej, głównie za sprawą barwy głosu, zapomniane dziś nagrania norweskiej wokalistki Karin Krog. Sporo tu soulowego brzmienia i jesiennej ciepłej nostalgii. Warto.
(nota 7.5-8/10)
Czasem lista "Dodatków" układa się w bardzo ciekawy, niepowtarzalny zestaw, do którego chce się wracać. Być może dziś właśnie macie przed sobą takie wyjątkowe kompozycje. Kto wie... Cóż, że ze Szwecji, czyli grupa De CLAIR. Ulubiony, bo najlepszy, fragment z niedawno wydanej płyty zatytułowanej "Veta Begas".
Raz jeszcze ten sam kierunek geograficzny. Cóż, że ze Szwecji, i fragment, również ulubiony, z debiutanckiej płyty "IMAGE REPERTOIRE", nowego duetu w mieście czyli MON RAYON.
MISS TYGODNIA - nasz dobry znajomy FIONN REGAN powrócił w dobrej formie. Właśnie zaprezentował nowy singiel, który zapowiada nadejście płyty "Berlin Berlin". Premiera 22 stycznia. CUDO!! Odliczam dni...
Powrócimy do miasta Los Angeles, skąd wywodzi się grupa OTHIS, która niedawno opublikowała płytę zatytułowaną "Virgos Are Honest".
Nasz kolejny znajomy pochodzi z Chicago, mowa tu o JEREMYM CUNNINGHAMIE, który wraz z grupą przyjaciół przed tygodniem wydał płytę "Passing Fires".
Kolejny muzyk pochodzi z Toronto, przybrał pseudonim AYAL SENIOR, i niedawno opublikowała nowe wydawnictwo zatytułowane "YUTORI".
KĄCIK IMPROWIZOWANY - przed wami holenderski muzyk KOEN HOLTKAMP, który wczoraj wydał nowy, ciekawy album "NIGHT LIFE".
Debiutanci nie mają łatwo, kiedy rynek muzyczny zalewany jest bezlitosną falą nowych grup. Każdego tygodnia cyfrowy eter pęcznieje od tysięcy zwykle podobnych do siebie mizernych i boleśnie przewidywalnych premier. A młodzi twórcy stają przed dylematem - jak zostać usłyszanym i przy tym nie krzyczeć tak głośno jak pozostali. Większość z nich natrętnie puka do drzwi naszej wrażliwości, oferując produkty skrojone pod algorytmy z góry skazane na szybkie zapomnienie. Nowojorski kwintet STARCLEANER REUNION na swojej debiutanckiej płycie zatytułowanej "UMRELLA" zaprasza nas do świata, który sprawia wrażenie, jakby istniał od dawna, ukryty gdzieś na strychu naszej pamięci.
Album "UMBRELLA" operuje nostalgicznym paradoksem. To dość mocna i sprawdzona w boju broń. Przekonaliśmy się o tym wielokrotnie. Niby mamy do czynienia z debiutem, ale muzyka zawarta na tym krążku brzmi jak odnaleziony po latach, zakurzony magnetofonowy zapis grupy, która z niejasnych przyczyn minęła się z popularnością (w alternatywnym półświatku) w połowie lat 90-tych. STARCLEANER REUNION z elegancją mieszają chropowaty lo-fi rock, dream-pop z odwołaniem do estetyki formacji STEREOLAB. W tym graniu znajdziemy coś z melancholijnego spaceru. Niby wszystko wydaje się znajome, ale pod powierzchnią tych zgrabnych melodii pulsuje ukryta nowoczesność - domowej roboty kolaże dźwiękowe i brzmienie instrumentów, których nazwy rzadko goszczą w przestrzeni muzyki popularnej.
Nazwę STARCLEANER REUNION muzycy pożyczyli z okładki książeczki dla dzieci pochodzącej z lat 70-tych. Była to opowieść o magicznych istotach przywracających światło na niebie. "Umbrella" można postrzegać jako dźwiękowy patchwork, gdzie nowojorski chłód miesza się z barwnymi odłamkami brazylijskiej psychodelii. Słychać tutaj zarówno echa dokonań wspomnianego już dzisiaj Stereolab i nawiązania do wczesnej twórczości Yo La Tengo, a wszystko unosi się w oparach ciepłego retro popu.
Warte podkreślenia są ścieżki wokalne. Relacja pomiędzy wiodącym wokalem Jo Roman, a partiami chórku dodają kolorytu temu wydawnictwu. I szkoda, że nie ma tego jeszcze więcej. Chórek u Starcleaner Reunion przestał być tylko pustym gadżetem, a zyskał status dodatkowego instrumentu. Wokalne interakcje przypominają oczywiście metodologie pracy zespołu Stareolab. Drugi głos na współczesnych płytach pojawia się rzadko i nie brzmi jak rytmiczny kontrapunkt. Warto wspomnieć, że cały ten dźwiękowy gmach nie został wzniesiony w profesjonalnym studiu, tylko w czymś na kształt wiaty garażowej rodzinnego domu basisty w New Jersey. Stąd zamiast sterylnej cyfrowej perfekcji mamy "garażową" produkcję. Muzycy mają skłonność do kolekcjonowania instrumentów. Dlatego obok partii banjo czy klarnetu na płycie pojawia się także "Manta Ray" - domowej roboty aluminiowa wiolonczela. Na skrzypcach zagrał ojciec miksującego album Rubena Radlavera. W ścieżkach dźwiękowych można wyłapać sample padającego deszczu czy trzaski taśmy magnetycznej.
(nota 7.5/10)
Pozostaniemy w zbliżonym nastroju, wczoraj brytyjska grupa - VANISHING TWIN - dobrze znana z recenzji na tym blogu, zaprezentowała nowy album zatytułowany "ARCHIVES".
Z Londynu wywodzi się również formacja RAILCARD, która niedawno opublikowała nowy album zatytułowany "TWO STEPS AT TIME".
Zwolnimy tempu wsłuchując się w nową propozycję naszej dobrej znajomej norweskiej wokalistki SIV JAKOBSEN.
Austriacki duet BEAKS tworzą ANNA FRANCESCA i MARKUS WINDSCH, oto ich najnowszy singiel w rytmie "dla tańczących inaczej".
Zajrzymy do miasta Detroit, gdzie działa i tworzy dobrze nam znana grupa PROTOMARTYR, która niedawno opublikowała nowe wydawnictwo zatytułowane "HOTEL USONA".
KĄCIK IMPROWIZOWANY - a w nim ANNA BUTTERSS, nasz dobry znajomy - JOHN RAYMOND, BEN LUMSDAINE i zapowiedź ich wspólnej płyty "BEGINNINGLESS", która ukaże się 13 listopada.
Płyta tygodnia - prezentowałem już i chwaliłem wydawnictwa z serii Jazzman Records zatytułowane "Spiritual Jazz". Właśnie otrzymaliśmy do rąk 19 wydanie, którego podtytuł głosi: "Spiritual Jazz - West Coast USA Part 1". Dobre wiadomości są takie, że zupełnie nieoczekiwanie wczoraj pojawiła się również część druga, nieco jednak słabsza. Trzeba uczciwie powiedzieć, że "West Coast USA Part 1" to jedna z najlepszych odsłon całej tej serii.
Geografia naszych muzycznych skojarzeń bywa boleśnie leniwa. Kiedy myślimy o Australii, podpowiada nam zazwyczaj obrazy spalonej słońcem ziemi, bezkresnego buszu, najdłuższego prostego odcinka drogi, kortów i spoconych tenisistów, dawnych ikon popu, których taneczne przeboje zdominowały parkiety na przełomie wieków. W tym kontekście jazz wydaje się być czymś bardzo rzadkim. Dobrem importowanym. Wyjątkiem przeszczepionym z zadymionych piwnic Nowego Jorku czy chłodnych skandynawskich fiordów. A jednak to właśnie w Sydney powstał album, z którym obcuję od paru dni, i który zmienił moje niektóre skojarzenia.
"Awakiening" - to najnowsze dzieło formacji VISIONS OF NAR. Zespół prowadzony przez pianistkę Zelę Margossian i naszego dobrego znajomego saksofonistę Jeremy'ego Rose'a, nie próbuje importować tradycji zza oceanu. Artyści łączą współczesny jazz z ormiańskim folkiem i rytmem indyjskiej tabli. Co ciekawe, VISIONS OF NAR nie jest owocem szkolnej przyjaźni czy rutynowego spotkania muzyków sesyjnych. To kulturowy splot, w którym libańsko-ormiańska tożsamość zderza się z australijskim poszukiwaniem formy.
Zela Margossian to urodzona w Bejrucie Libanka o ormiańskich korzeniach. Studiowała w konserwatorium muzycznym w Libanie i na Uniwersytecie Muzycznym w Erywaniu. W 2008 roku przeprowadziła się do Australii, gdzie odkryła uroki muzyki improwizowanej. JEREMY ROSE (saksofonista, klarnecista) - to nasz dobry znajomy z kilku wpisów, kompozytor, reprezentant sceny niezależnej. Posiada tytuł doktora kompozycji. Do składu zaprosił gitarzystkę Hilary Geddes oraz mistrza gry na tabli - Bobby'ego Singha. Ich spotkanie jest efektem programu "ABC Fresh Start Commission" - rządowej inicjatywy mającej na celu wsparcie lokalnych artystów i zderzenie ze sobą różnych kultur.
Słowo "NAR" (Tsovinar lub Dzovinar) odsyła do mitologii ormiańskiej. To ognista bogini wody, morza i deszczu. Album został zarejestrowany jako "live session", w australijskim studiu "Pier2/3 Studios". Sercem brzmienia jest fortepian Steinway D - o naturalnym głębokim tonie. Co ciekawe, na jego obrzeżach pojawiają się delikatnie rozmyte elektroniczne faktury, które przypominają plamy dźwięków. Zela Margossian tu i ówdzie przemyca tradycyjne ormiańskie skale (modi). Dzięki temu zamiast taniej egzotyki otrzymujemy nostalgiczny klimat. Table w dłoniach Bobby'ego Singha wchodzi w dialog z saksofonem Rose'a. Gitara elektryczna rzadko wychodzi na pierwszy plan, raczej pełni rolę elementu, który pogłębia przestrzeń.
Najbardziej oczywiste skojarzenia prowadzą nas bezpośrednio do recenzowanego i chwalonego na łamach tego bloga ormiańskiego pianisty - TIGRANA HAMASYANA. Tam, gdzie ten ostatni lubi wybrać mocne akcenty, Margossian wycofuje się z podkreślenia ekspresji na rzecz lirycznej drogi. Jej gra i melodyka bliska jest temu, co potocznie bywa kojarzone z wydawnictwami oznaczonymi logo ECM. Bije z tego również skandynawska melancholia, szacunek do pojedynczego dźwięku, pewien rodzaj ascetyzmu i zamyślenia. Zwraca na siebie uwagę harmonia i duchowość, hipnotyczny rytm oraz trans. Myślę, że wspominany wielokrotnie na łamach tego bloga Grzech Piotrowski odnalazłby w nagraniach VISIONS OF NAR pokrewną duszę.
Wydany przed tygodniem album "Awakening" to płyta rzadkiej urody - krucha, delikatna, jesiennie niespieszna. Spotkanie ormiańskiej melodyki Margossian i australijskiego intelektu Rose'a, ambientowej wrażliwości Geddes oraz indyjskiego pulsu Singha, stworzyło nową jakość, która wymyka się sztywnej definicji tradycyjnie rozumianego jazzu.
W dymie z papierosów, który leniwie unosił się nad starym czterośladowym magnetofonem marki TASCAM, w studiu nagraniowym na Brooklynie, nie było niczego romantycznego. Był tam tylko zapach taniego tytoniu, potu i starych rachunków, które Gabriel Birnbaum upychał po kieszeniach kurtki oraz spodni. Kiedy człowiek zbliża się do czterdziestki, jak lider zespołu Wilder Maker, czasem uświadamia sobie, że życie nie jest wielką filmową opowieścią, zwieńczoną zaskakującym happy endem. Raczej przypomina codzienne zmagania z wyjątkowo oporną materią. Nieraz serie urwanych taśm, do tego kiepskich decyzji podjętych w barach o trzeciej nad ranem. Mglistych wspomnień głosów rodziców - "A nie mówiłem..." - które dziwnie znajomo i w kluczowych momentach zaczynają huczeć w głowie. Między innymi o tym jest również wczoraj wydana płyta formacji Wilder Maker zatytułowana "Smoking The Bunny".
