Pojęcie FLANEURA - miejskiego włóczęgi, który bez pośpiechu chłonie architekturę, ulice, trotuary, twarze oraz cienie - narodziło się w XIX -wiecznym Paryżu. Dla Charlesa Baudlaire'a FLANEUR był kimś więcej niż tylko kolejnym spacerowiczem. Był pasjonatem-obserwatorem, który potrafił "zamieszkać w tłumie", pozostając w nim całkowicie samotnym i niezauważonym. Przez dekady ta figura stała się symbolem tęsknoty ze sensem ukrytym w codziennym chaosie. Kogoś, kto nie zmierza w żadnym konkretnym kierunku, gdyż samo patrzenie na cudze dramaty, troski czy radości oraz ulotne chwile, jest dla niego wystarczającym celem.
Właśnie taki dystans, a jednocześnie głęboki humanizm, bije z najnowszego, wydanego przed tygodniem krążka belfaskiego projektu ARBORIST zatytułowanego "LOOKING FOR LOVE". Za wszystkim stoi Mark McCambridge, który przyjął tu rolę współczesnego FLANEURA. A jego ukochany Belfast stał się sceną dla dramatu o poszukiwaniu bliskości w świecie, w którym ludzie dawno już zapomnieli, jak ze sobą rozmawiać.
Kiedy słucha się najnowszych piosenek ARBORIST, można odnieść wrażenie, że ich autor pisał je w głębokim ukryciu. Z pewnością postawił sobie jasny cel. Pragnął uchwycić pustkę belfaskich wieczorów. Moment, kiedy swoje drzwi zamykają wielkie sieciówki, a ulice zaczynają przypominać dekoracje teatralne. Zamierzał sprawdzić, co pozostaje w nas, kiedy gasną wszystkie barwne neony. Inspiracją były nie tylko surowe amerykańskie brzmienia w duchu Songs:Ohia czy Wilco, ale także literacki, powolny rytm spacerów Jacques'a Brela.
Najlepiej słychać to w moim ulubionym, tytułowym utworze, gdzie McCambridge kreśli topografię bliskiego sobie miasta. Nie jest to jednak następna mdła pocztówka dla turystów. To wyznanie faceta, który wie, że szukanie bliskości przy Titanic Slipway albo na Albert Bridge, w deszczowy piątkowy wieczór, przypomina grzebanie w popiele.
"Chciałem porzucić gitarę. Zapragnąłem brzmienia późnych wieczorów w Belfaście. Kiedy sklepy w centrum zostają zamknięte, a niektóre rejony stają się czymś w rodzaju miasta duchów".
Po nagraniu poprzedniej nagrodzonej płyty - "An Endless Sequence of Dead Zone" (2023) - w luksusowym amerykańskim studiu "Spacebomb Studios", tym razem McCambridge zamknął się sam w drewnianej szopie, w swoim domu. Większość szkieletów piosenek nagrał w pojedynkę. Kiedy potrzebował pomocy basisty, wykorzystał zdalnie Camerona Ralstona, a Eamon Fermin (perkusista The Waterboys), pomógł odmierzać rytm. Te surowe ogrodowe taśmy trafiły potem do Jimmiego Robertsona (współpracował z Anną Calvi) ze Start Togheter Studios, który specjalnie nie próbował wygładzić kantów. Celowo pozostawił w miksie skrzypnięcia krzeseł, szum magnetofonu, itd. Do tego zaprosił do studia nagrań kilku gości.
Nawet kiedy w "I've Been A FLANEUR" wchodzą organy piszczałkowe, a w innych momentach odzywa się harfa, saksofon czy smyczki, nie brzmią one jak filmowa orkiestra. Przypominają raczej stare meble, które ktoś z trudem wniósł po schodach do ciasnego pokoju. "LOOKING FOR LOVE" - to chropowaty, ogrodowy, pełen uroku zapis wrażeń nie tylko z belfańskich nocy. Ten album przypomina nam o potrzebie uważności, wartości zatrzymania się. Ostatecznie FLANEUR wraca do domu - bogatszy o cudze spojrzenia, ukradkiem rzucony uśmiech, niekiedy czyjeś łzy i wiarę w to, że pod brudnym śniegiem tli się jakieś życie oraz potrzeba bliskości.
(nota 7.5-8/10)
Nasi znajomi z Kopenhagi, duńska formacja LOWLY w przyszłym tygodniu opublikuje nowy album zatytułowany "SOFTY". Są już pierwsze single, oto jeden z nich.
Przeniesiemy się do Włoch, formacja Blessed Child Opera wczoraj opublikowała nowy album zatytułowany "The Traveler Challenges Death".
Melbourne stało się siedzibą znanej nam formacji The Cat's Miaow, która wczoraj opublikowała nowy album zatytułowany "When You Smiled And Turned Away".
Przeniesiemy się do Francji, niedawno ukazała się nowa płyta duetu Les Marquises zatytułowana "Malaterre". Oto mój ulubiony fragment.
Kolejna nowa płyta - "Jagged And Fractored" została nagrana na Brooklynie, skąd wywodzi się grupa Famale Genius.
Za tydzień nakładem oficyny 4AD ukaże się drugi album solowego projektu EX:RE zatytułowany "Save As". Oto singiel, który promuje to wydawnictwo.
KĄCIK IMPROWIZOWANY - Danny Keane to brytyjski kompozytor i producent, który jakiś czas temu opublikował album "KINESIS".
Kolejna zapowiedź płytowa dotyczy dobrze znanego nam gitarzysty Jakoba Bro, który wraz z grupą przyjaciół oraz znakomitym saksofonistą w składzie - Charlesem Lloydem, 13 listopada opublikuje album "Bjerge, Strand".
Jon Neher i Michael Scott Dawson to miłośnicy twórczości Haruki Murakamiego, którzy jakiś czas temu poznali się w klubie książki, kiedy to postanowili założyć zespół. Niemal dokładnie dwa lata temu, w ciepły lipcowy czas, przedstawiłem ich debiutancki krążek "Noteland". Zwróciłem wtedy uwagę na sugestywne połączenie niespiesznego jazzu z elementami muzyki ambientowej. Odrobinę przy tym utyskiwałem, że partii saksofonu w poszczególnych odsłonach tego wydawnictwa mogłoby być znacznie więcej. Kto wie, może któryś z członków grupy Peace Flag Ensemble dotarł do tego bloga, odszukał odpowiedni wpis, i odczytał moje słowa, przy okazji je sobie odpowiednio tłumacząc - szczerze w to wątpię, każda megalomania, nawet tak skromna jak moja, ma swoje granice. Tak czy inaczej, saksofon Paula Gutheila rzeczywiście tym razem odzywa się znacznie częściej, niż to miało miejsce na udanym debiucie, za to ambientowych wstawek jest nieco mniej. Wszystko to skłania mnie do prostej refleksji, że Peace Flag Ensemble, przy okazji drugiego albumu "Astral Plains", odnaleźli właściwe proporcje.
"Czas może się posuwać przybierając nieregularne kształty. Sam w sobie jest z natury równomierny, ale kiedy zostaje zużyty, zamienia się w coś nieregularnego. Niekiedy czas jest strasznie ciężki i długi, to znów lekki i krótki. Bywa, że to, co zaszło wcześniej, zamienia się miejscami z tym, co było później, a bywa nawet tak, że całkowicie znika..." - napisał Haruki Murakami, ulubiony twórca kanadyjskich artystów.
Muzyka kanadyjskiej formacji również pokazuje czas, jego przypływy i odpływy, rytmicznie pulsujące w szerokim i tajemniczym nurcie. Znacznie łatwiej w nim się zanurzyć i rozejrzeć, kiedy zwolnisz tempo tak, jak zwykli to robić w swoich kompozycjach członkowie Peace Flag Ensemble. Wspólnym mianownikiem wielu tych odsłon, które wypełniły krążek "Astral Plains", są powtarzane akordy fortepianu (przy okazji poprzedniej płyty muzycy określili je żartobliwym mianem: "zbiornika deprywacji sensorycznej z Keithem Jarrettem w środku"). To właśnie one stanowią podstawowy budulec, niezmienną strukturę wokół której skupiają się dialogi trąbki i saksofonu, pomruki gitary lub zgrzytnięcia basu oraz pojawiające się raz po raz takty perkusji.
Kiedy powtarzasz określoną sekwencję dźwięków, łatwiej zauważyć każdą zmianę, kolejny nowy ton, nawet drobna nuta staje się w takim układzie o wiele wyraźniejsza. Owe wspomniane wcześniej dialogi Daltona Lama (trąbka) i Paula Gutheila (saksofon) mają niespieszny charakter (powolność). Nikt tutaj nikomu nie wchodzi w słowo, nie ma zamiaru nikogo stłumić lub przekrzyczeć, nie wychodzi przed szereg, panowie raczej próbują pogłębiać strefę empatii oraz znaczeń. "Uważność" - na dźwięk, na to, co robi i ma do przekazania partner w zespole, to następny znak rozpoznawczy tego wydawnictwa. Mniej tutaj eksperymentów, także tych technicznych, mniej świadomego budowania muzycznych pejzaży, za to nieco więcej rozmaitych interakcji, do których dochodzi na różnych płaszczyznach.
Spokój, jaki niosą wraz sobą kolejne kompozycje, może być zainspirowany specyficznym kanadyjskim krajobrazem, przynajmniej tak zasugerował w recenzji dziennikarz "The Quietus", który miał okazję poznać okolicę rodzimej dla artystów prowincji Saskatchewan. "Agnes Martin Dreams Of Macklin" nawiązuje tytułem do obrazów lokalnego artysty. Ta kompozycja ma coś z filmów noir, jest niczym ilustracja kilku wybranych kadrów. W "Shamble On", "Bluets", "More Bill Joy Than John Wisdom" pojawia się, nieco wycofana na etapie produkcji, dyskretna perkusja, nieobecna na poprzednim albumie. Widać wyraźnie, że pole trójkąta, wyznaczonego przez wierzchołki "Powolność/Uważność/ Spokój", z płyty na płytę zostaje coraz bardziej zagospodarowane.
(nota 7.5-8/10)
18 sierpnia oficyna ZUM Audio opublikuje dwupłytowe wydawnictwo "Zum Audio vol.5", świętując tym samym dwudziestopięciolecie istnienia. Singlem, który promuje ten album, jest świetna piosenka formacji P:ANO; grupa zakończyła działalność w 2006 roku. Nowy utwór powstał więc po siedemnastoletniej przerwie, a jednym z wokalistów jest nasz dobry znajomy Nicholas Krgovich. Przyznam, że to jedna z moich ulubionych kompozycji ostatnich dni!! Z powodzeniem funkcjonuje w triadzie: "Powolność/ uważności/spokój". Brawo!
Ariana Delawari to Amerykanka urodzona w Afganistanie, aktywistka, twórca filmu "We Came Home", jej poprzedni album "Lion Of Panjshir" wydała wytwórnia Davida Lyncha. Premiera jej najnowszej płyty zatytułowanej "I Will Remember" będzie miała miejsce za tydzień, czyli 4 sierpnia. U boku artystki wystąpił Devendra Banhart.
Amerykańska grupa Woods na dzień 13 września zapowiedziała premierę najnowszego wydawnictwa zatytułowanego "Perennial".
I kolejny świetny przykład muzyczny. Irlandzka grupa Arborist jakiś czas temu opublikowała całkiem przyzwoity, choć przegapiony przez recenzentów, album "An Endless Sequence Of Dead Zeros". Tak udanie rozpoczyna się to wydawnictwo.
Przeniesiemy się do targanej pożarami Grecji, skąd pochodzi grupa Youth Valley, która niedawno wydała płytę "Lullabies For Adults".
A tymczasem u naszych zachodnich sąsiadów wczoraj padało. To właśnie z Niemiec pochodzi wieloosobowy kolektyw, który przybrał nazwę Muito Kaballa, i który 1 września opublikuje album "Like A River".
Grupa Genn, czyli żeński skład rezydujący obecnie w Brighton, choć formacja zawiązała się już dekadę temu, kiedy panie mieszkały na Malcie. 6 października pojawi się ich nowe wydawnictwo zatytułowane "UNUM".
Jacob Allen, ukrywający się pod szyldem Puma Blue, na dzień 1 września zaplanował wydanie nowego materiału "Holy Waters".
W kąciku improwizowanym amerykańska grupa High Pulp oraz fragment wydanej wczoraj płyty "Days In The Desert".
Na koniec przeniesiemy się do Brukseli, skąd pochodzi grupa "Echoes Of Zoo", która niedawno opublikowała płytę "Speech Of Species". Oto moja ulubiona kompozycja.
