MUCK SPREADER - "ABYSMAL" (Brace Yourself Records) "Rozrzutnik obornika"

 

    Kiedy ostatnio widzieliście rozrzutnik obornika w trakcie pracy? A może powinienem zapytać, czy kiedykolwiek widzieliście tę maszynę na polu? Przyznam szczerze, że przygotowując dzisiejszy wpis, obejrzałem kilka pouczających filmików dotyczących wyżej wspomnianej przeze mnie kwestii. Maszyna dostojnie przemierza obszar pola uprawnego. W międzyczasie, zgodnie z nazwą i przeznaczeniem, systematycznie rozrzuca obornik tak, żeby równo pokrył cały obsiewany później areał. Nie będę wdawał się w szczegóły, te każdy może zobaczyć na własne oczy. Na koniec tego osobliwego wstępu dodam tylko, że jest coś majestatycznego, ale też swobodnego i radosnego, w pracy tego urządzenia.

Czy widzieliście kiedyś, jak pracuje rozrzutnik obornika pochodzący z południa Londynu? Ja również nie widziałem, ale proponuję, żebyście z uwagą posłuchali, gdyż z krążkiem "Abysmal" grupy Muck Spreader nie rozstaję się od kilku dni. Do ich twórczości nie przyciągnęła mnie dość oryginalna nazwa. Na naszym krajowym podwórku mieliśmy zacny zespół, o jakże wdzięcznych członach: "kombajn do zbierania kur po wioskach", więc "rozrzutnik obornika", w tym kontekście, nie zaskakuje aż tak bardzo. Zaskakuje za to muzyka, swoją oryginalnością, swobodą i porcją świeżego powietrza. Mnóstwo energii i przestrzeni można odnaleźć pomiędzy poszczególnymi tonami instrumentów. Choć te podczas gry, która długimi fragmentami zabarwiona jest duchem swobodnej improwizacji, wchodzą w subtelne interakcje, dialogują ze sobą na wszelkich możliwych poziomach, znajdując harmonię, to znów stając do siebie w kontrze. Muzyka Muck Spreader w radosny i nieskrępowany sposób zdaje się dopiero szukać adekwatnej formy. Redefiniuje ją za sprawą szeregu impulsów czy chwilowego uniesienia, ślizgając się po obrzeżach gatunków. W kompozycjach załogi z południowego Londynu znajdziemy punkową energię czy ożywczy powiew "nowego", a także jazzowe deklaracje trąbki i saksofonu. W osobie założyciela grupy Luke'a Brennana odnaleźć można bezkompromisowość Johna Lydona (PIL) oraz nonszalancję Alexa DeLarge, głównego bohatera "Mechanicznej pomarańczy", w którego to postać wcielił się przed laty Malcolm Mcdowell.

Luke Brennan wychował się i wzrastał w dzielnicach południowego Londynu. W otoczeniu budynków i ulic Greenwich, Richmond czy Brixton tworzył poezję i pierwsze hip-hopowe teksty. W Hackney prowadził warsztaty z osobami uzależnionymi. Początkowo marzył o karierze sportowej, ale poważna kontuzja, która przykuła go do łóżka na pół roku, zakończyła te marzenia. Później został członkiem punkowego zespołu Zulu, ale nie czuł się tam zbyt komfortowo. Zaczął więc występować na własny rachunek, chociażby w Windmill, gdzie poznał przyszłych kolegów z grupy Muck Spreader. Debiutowali we wrześniu 2020 roku epką - "Rodeo Mistakes". Od samego początku w status zespołu wpisane zostały swoboda oraz czy razy "E" - eklektyzm, ekscentryzm, ekstrawagancja. "Kiedy słucham wszystkich tych nowych gitarowych zespołów, ich brzmienie przypomina mi coś, co już kiedyś słyszałem. Wiele z nich próbuje sprzedać te same piosenki, które grali The Clash, czy przeróbki utworów Blur" - powiedział Luke Brennan. "Muck Spreader to szersza społeczność ludzi, którzy działają w różnych dziedzinach. To ciągły dialog, który prowadzimy na temat polityki i otaczającego nas świata".

 Trzeba przyznać, że pomimo różnych deklaracji pierwsza, wspomniana wyżej epka - "Rodeo Mistakes", wydaje się być nieco bardziej zachowawcza w porównaniu z tym, co zawiera materiał skupiony na wydawnictwie "Abysmal". Całkiem możliwe, że kwintet z Londynu potrzebował nieco czasu, żeby się ograć i wypracować wspólnie płaszczyzny porozumienia. "Nie umiem grać na żadnym instrumencie. Po prostu używam głosu jako instrumentu". Trudno polemizować z tym stwierdzeniem słuchając kolejnych kompozycji z najnowszej epki. Głos Brennana przybiera różne formy ekspresji. Najczęściej mniej lub bardziej rytmicznie wypowiada fragmenty tekstu. Zwykle te specyficzne melodeklamacje poprzetykane są emocjami. Innym razem słyszymy drobne zaśpiewy, jęki, westchnienia lub groźne warczenie czy nawet szczekanie, jak chociażby w doskonałym "Would He". W tekstach Luke Brennan często mierzy się z problemami społecznymi. Jako pilny obserwator oraz ironiczny komentator okrasza swoje spostrzeżenia "dawką obornika", czyli elementami surrealistycznymi. "Lubię siedzieć na ławce i patrzeć, jak mija świat, w którym staje się niewidzialny".

   Taki sposób muzycznej wypowiedzi przypomina  dokonania Toma Barmana, z prezentowanej na łamach tego bloga grupy TaxiWars. W odróżnieniu od belgijskiej formacji kompozycje kwintetu z Londynu mają w sobie nieco więcej swobody. Forma, którą wykorzystują, nie jest tak domknięta, potraktowano ją tutaj nie jako cel, lecz wyzwanie. "Jednym z głównych etosów grupy jest to, że nie ma dla nas czegoś takiego jak błąd. Błąd to dobra okazja do zmiany kierunku lub rozwoju". W tej perspektywie można odnaleźć podobieństwa muzyki Muck Spreader, szczególnie tej najnowszej tak udanej epki, również do twórczości Skeletons, z okresu płyt "Money", czy "Lucas". Ta sama radość tworzenia, to samo pragnienie nieskrepowanego muzykowania, czerpania z różnych wpływów. "Najważniejsze w muzyce są: szczerość, uczucia, instynkt oraz improwizacja".

 Ponoć materiał na epkę w wersji demo liczył sobie około czterech godzin. Same zaś utwory trwały po kilkanaście minut, powstając jako zapis swobodnych improwizacji. Stąd, po głębszym namyśle, członkowie Muck Spreader doszli do wniosku, że warto byłoby odrobinę skrócić je przed opublikowaniem. Cała epka "Abysmal" to osiem równych, ale też zróżnicowanych stylistycznie kompozycji. Wspominałem o tym nieraz na łamach bloga, że bardzo sobie cenię właśnie takie uczciwe podejście artystów. Mieli materiał na epkę, wydali mini album. Nie tworzyli w pośpiechu i dodatkowo byle jakich kompozycji ("zapchaj-dziury"), żeby sztuczne powiększyć czas trwania płyty, co obniżyłoby jej wartość. Pewnie dlatego słucha się poszczególnych utworów z rosnącym zainteresowaniem. Uwagę słuchacza przykuwają szczególnie dialogi instrumentów dętych. To trąbka, to znów saksofon coraz śmielej dają o sobie znać. Niby każdy ton ma tu swoje miejsce, ale można odnieść wrażenie, że z tego miejsca co jakiś czas próbuje się wydostać, opuścić je, wybić się na niepodległość, żeby zabrzmieć pełniej, głębiej, a tym samym sprowokować pozostałe instrumenty do działania, wymiany zdań, odczuć i wrażeń. Nawet kiedy członkowie zespołu są nieco bardziej wpuszczeni w wyraźne ramy formy - jak w przebojowym (i odrobinę westernowym ),"A Particular Shade Of White" - w finalnym efekcie przynoszą wraz sobą mnóstwo dobrej dźwiękowej bryzy. 

Warto także wspomnieć o szóstym nieformalnym członku grupy, którym jest producent Paul Cousin. To on odpowiednio ustawił w studio grę kwintetu, dzięki czemu brzmi tak soczyście.  Luke Brennan nie lubi chwil, kiedy musi nauczyć się piosenki na pamięć. Czuje wtedy, że powtarzając w kółko te same fragmenty, zabija niejako jej ducha. Najciekawsze jego zdaniem są te pierwsze wersje kompozycji. Zapytany o to, jaka jest najlepsza piosenka Muck Spreader, odpowiedział bez namysłu: "Ta, która jeszcze nie powstała". I tak oto, na mieniącej się barwami londyńskiej scenie jazzowej, przywitaliśmy nową jasno świecącą gwiazdę.

(nota 8-8.5/10)

 

Skoro wspomniałem wcześniej o grupie Skeletons, powinien zabrzmieć przykład muzyczny, najlepiej ten, który znajdziemy pod indeksem numer dwa na znakomitej płycie "Money". 

W dzisiejszym tekście pojawiła się również nazwa TaxiWars, recenzowałem ich albumy na łamach bloga, ale nie mogę sobie odmówić tej przyjemności, żeby nie skorzystać z okazji, i nie wysłuchać z Wami znakomitej kompozycji - "DropShot" - szczególnie w nieco zmienionej wersji. Prawdziwa petarda!!

Na koniec wrócimy do... początków grupy Muck Spreader. Singlowy utwór "Salacious" i teledysk kręcony na przedmieściach New Jersey.

TAXIWARS - "ARTIFICIAL HORIZON" (Sdban Ultra) "Za barem pana Toma"

  Kończący się z wolna wrzesień obfitował w wiele atrakcyjnych nowości płytowych; prawdopodobnie do kilku z nich uda się dotrzeć z pewnym opóźnieniem, inne wypłyną tu i ówdzie z drobną czasową zwłoką. Myślę, że oczywistym powinien być dla czytelników tego bloga fakt, iż nie umieszczam wzmianki o jakimś istotnym wydawnictwie (mam tu na myśli te szeroko komentowane), nie oznacza, że o nim nie wiem lub, że nie korzystam z jego dobrodziejstw, katując nim odtwarzacz. Ot, po prostu, staram się nie powielać poszczególnych postów - po co miałbym to robić, skoro ktoś inny w przestrzeni krajowego internetu zrobił to przede mną i to w bardzo wyczerpujący sposób.

Album belgijskiej grupy TaxiWars ukazał się na początku września, jednak musiał poczekać cierpliwie na swoją kolej. Im dłużej z nim obcuję, tym bardziej jestem przekonany o tym, że w tym przypadku niepotrzebna była owa zwłoka. Trzy lata przyszło nam czekać na trzeci w dyskografii krążek zatytułowany: "Artificial Horizon". Jak powszechnie wiadomo - wspominałem o tym na łamach tego bloga przy okazji ich poprzedniego wydawnictwa - TaxiWars to grupa prowadzona przez lidera i wokalistę Toma Barmana. Barman to muzyk i reżyser - student tego kierunku, który nie doczekał się dyplomu. Zdążył zadebiutować, być może na przekór swoim profesorom, całkiem udanym i dobrze przyjętym filmem: "Any Way The Wind Blows", do którego, muszę przyznać, kilkakrotnie wracałem, głównie za sprawą sugestywnego połączenia obrazu i dźwięku. O tym, że belgijski artysta ma ucho do muzyki, można było się przekonać słuchać jego składanek jazzowych: "That's Blue" (Blue Note 2006) oraz "Living on Impulse" (Impulse 2012). Przede wszystkim Tom Barman kojarzy się jednak większości jako lider formacji dEUS, z którą to nagrał osiem albumów, sprzedał 1.5 miliona płyt, ostatnia: "Following Sea" datowana jest na rok 2012.

Pomyli się ktoś, kto stwierdzi, że Barman przez ostatnie siedem lat próżnował. Belgijski artysta udziela się głównie wokalnie (i literacko) w grupie TaxiWars, obok Robina Verheyena (saksofon), Nicolasa Thys (kontrabas) i Antoine'a Pierre (perkusja). Pomyli się również ktoś, kto powie, że pozostali muzycy to zbieranina przypadkowych  ludzi. Szczególnie po przeprowadzce do Nowego Jorku niektórzy z nich mają na koncie współpracę z takimi artystami jak: Ravi Coltrane, Marc Copland, Joey Baron, Gary Peacock, Lee Koonitz.
TaxiWars na ostatnim albumie udowadniają, że sztukę łączenia gatunków, przesuwanie estetycznych granic, mają opanowane w bardzo dobrym stopniu - ich muzyka to ani jazz, ani rock, ani pop, tylko coś gustownego pomiędzy. Jak zwykle w przypadku tej grupy zwraca na siebie uwagę tętniąca ożywczym pulsem sekcja rytmiczna, która jest motorem napędzającym wielu z tych najnowszych kompozycji. Dodatkowe wzmocnienie rytmu zespół osiąga poprzez punktowe granie saksofonu. Solówki Robina Verheyena są ograniczone do niezbędnego minimum i stanowią ciekawe dopełnienie, a nie pokaz wirtuozerii - są krótkie, zwarte, treściwe, jak i większość utworów belgijskiej grupy, a wszystko zgodnie z wytycznymi i zaleceniami maestro Barmana.
Album "Artificial Horizon" otwiera "Drop Shot", i jest to, trzeba przyznać, znakomite otwarcie oraz mój ulubiony utwór z tej płyty, nie tylko dlatego, że kiedy ujrzałem ów tytuł, w pierwszej chwili skojarzył mi się on ze zagraniem stosowanym w tenisie... W odróżnieniu od poprzedniego wydawnictwa belgijskiego kwartetu tym razem znacznie częściej odzywają się klawisze (fortepian), co z pewnością wzbogaciło brzmienie grupy. Słychać również, że artyści większą uwagę przyłożyli do poszczególnych aranżacji oraz produkcji. Pojawia się więc i kobiecy chórek, jak w "Sharp Practice", i pogłosy, rozmaite efekty, czy samplowane dodatki. Większość kompozycji oparta została na energetycznym rytmie, który niejako dodatkowo bywa stymulowany przez narrację Toma Barmana. Do minusów tego wydawnictwa - bo i są takowe - zaliczyłbym trzy wolniejsze utwory, na które najwidoczniej zabrakło pomysłów. "Irritated Love", "They'll Tell You You're Changed" i "On Day Three" - przez swój balladowy i nieco mdły charakter obniżając nieco wartość tego wydawnictwa.
Najnowszy album TaxiWars zwiastuje również zmianę wytwórni - do tej pory była to Universal Music, tym razem postawiono na Sdban Records. To belgijska oficyna skupiona wokół młodej sceny jazzowej i funkowej; powstała w 2014 roku, a jej pierwszą wydaną płytą była kompilacja: "Funky Chicken: Belgian Grooves The 70's".

(nota 7-7.5/10)

Dla wnikliwych czytelników specjalny dodatek, czyli fragment filmu (i muzyka) w reżyserii Toma Barmana - "Any Way The Wind Blows" (polskie tłumaczenie tytułu, jakżeby inaczej: "Z piątku na sobotę").

DON KAPOT - "DON KAPOT" (Mr. Nakayasi) "Barytonowe esy floresy"

 Dziś zaproponuję krótką wycieczkę do Belgii. Belgijska scena muzyczna, czy to alternatywna czy jazzowa, jest dość słabo znana w naszym zalanym od kilku dni deszczem kraju. Nadarza się więc okazja, żeby osuszyć palta oraz buty i poznać kolejnych przedstawicieli tej sceny. Don Kapot to trio pochodzące z Belgii, które zasila międzynarodowy skład. Muzycy tej formacji próbowali już swoich możliwości w innych mniej znanych  zespołach, czy to rockowych czy popowych. Struny gitary basowej całkiem zgrabnie szarpie grecki muzyk Giotis Damianidis, za perkusją nie tylko siedzi Jacob Warmenbol, a w saksofon barytonowy dmucha - oj, dmucha! - Wiktor Perdieus.  Album "Don Kapot" to ich debiut fonograficzny, wydany pod koniec maja tego roku. Płytka jest króciutka, trwa niespełna 30 minut, zawiera 6 utworów, za to jest bardzo treściwa.

 Od pierwszego przesłuchania uwagę słuchacza przykuwa zarówna energetyczna, punkowo-rockowa, sekcja rytmiczna, jak i swobodne - nad wyraz - tony saksofonu barytonowego. Jeden z recenzentów napisał, że muzyka belgijskiego tria to połączenie dźwięków Feli Kutiego z energią The Thing. Dołączyłbym do tej opinii jeszcze jedno skojarzenie, jeszcze jeden mniej znany zespół, ale opisywany na łamach tego bloga, czyli Taxi Wars TUTAJ.
 Coś w tym bez wątpienia jest, bo już w otwierającej - i jak dla mnie najlepszej kompozycji na płycie - "GBGHB" , Wiktor Perdieus swoim solo nawiązuje do afrojazzu. Z kolei sekcja rytmiczna tętni życiem, gna przed siebie, pulsuje ożywczym rytmem. Całość napompowana jest po brzegi energią, która zdaje się wyciekać z każdej pojedynczej nuty.
Tych sześciu kompozycji po prostu trzeba posłuchać bardzo głośno, trzeba umożliwić membranom basowym swobodny oddech, trzeba poczuć ten charakterystyczny puls gdzieś we własnych trzewiach, pod stopami, które zupełnie bezwiednie zaczną odmierzać kolejne takty. Tak,... należy tej płyty słuchać bardzo głośno... albo wcale. Przy okazji kolejnego utworu - "I Do Babies" - nie zwolnimy tempa. Odrobinę wytchnienia przyniesie wraz z sobą " The Universe Does Not Exsist" - sekcja rytmiczna zagra tam leniwie, choć saksofon w rękach Perdieusa będzie oddychał punktowymi krótkimi dźwiękami.

Muzyka raczej do tańca niż do różańca ("spiritual jazz"). Choć wszystko jak zwykle zależy od indywidualnych potrzeb. Znam takich, którzy potrafili całkiem zgrabnie pląsać do taktów podawanych przez sprawne palce Keitha Jarretta, z okresu wydawnictwa "Eyes of the Heart".
Don Kapot to formacja, którą z pewnością warto poznać bliżej oraz usłyszeć na żywo. Belgijskie trio koncertuje obecnie po całej Europie, więc jest okazja, żeby sprawdzić, jak ich muzyka brzmi w niezbyt przestronnych klubowych wnętrzach.


(nota 7/10)

TAXIWARS - "TaxiWars" (zamiast recenzji) Universal music

Kiedy byliście ostatnio w  Gandawie? Dlaczego pytam - bo to właśnie stamtąd pochodzi zespół TaxiWars. W skład zespołu wchodzą: Tom Barman (wokalista, znany przede wszystkim z formacji dEUS), Robin Verheyen(saksofon), Nicolas Thys(bas) oraz Antoine Pierre(perkusja). Inspiracją dla takiej właśnie nazwy był ponoć utwór "Taxi war dance" z repertuaru Counta Basiego. Na koncie belgijskiej formacji znajduje się tylko jedna debiutancka płyta. Przy okazji tego zespołu tu i ówdzie pojawiły się porównania czy skojarzenia z nieodżałowanym i znakomitym Morphine. Trudno zaprzeczyć, że są jakieś podobieństwa, ale są również spore różnice pomiędzy tymi dwiema formacjami. Podstawowa jest taka, że Morphine był zespołem mimo wszystko z pogranicza alternatywnego rocka,(klasyczny podział zwrotka-refren). Natomiast korzenie TaxiWars usadowione są jednak w szeroko pojętym jazzie. Belgijscy twórcy oczywiście bardzo często wychodzą poza ramy tego gatunku, szukając odpowiednich środków wyrazów - mamy tu bowiem i punkową dynamikę, hiphopowy rytm, i recytację mrocznej poezji.

  Bazą dla utworów TaxiWars jest zwykle jednostajny rytm podawany przez kontrabas i perkusję. Dopiero na tak zarysowanym tle mogą pojawić się dwaj pozostali członkowie zespołu oraz ich instrumenty. Teksty wyśpiewywane czy też wypowiadane przez Toma Barmana okraszane są przez barwne solówki saksofonu. Barman często ogranicza się do melorecytacji lub bardzo energetycznego wypowiadania poszczególnych fraz tekstu, akcentując tym samym ważne dla przekazu treści. Dzięki temu utwory zyskują na dynamice. Niekiedy muzyka TaxiWars rzeczywiście przypomina jazdę taksówką przez zatłoczone miasto. Jesteśmy mocno spóźnieni, lotnisko jest daleko, a szofer gna na łeb, na szyję, na złamanie karku, łamie przepisy i ograniczenia, slalomem omija kolejne samochody, robi wszystko, żebyśmy zdążyli na czas. Debiutancki album zawiera dwanaście równych oraz interesujących kompozycji. W "Recent winds" kolejne frazy odmierzane leniwymi pociągnięciami strun kontrabasu, subtelnymi oddechami saksofonu, wprowadzają słuchacza w melancholijny nastrój. Jednak większość materiału muzycznego znajdująca się na debiutanckim krążku ma bardziej dynamiczny charakter. Piosenka "It went boom" przypomina mi klimat utworu "A real indication" Angela Badalamentiego i Thought Gang. Zespół bardzo dobrze wypada podczas grania na żywo. Mogli przekonać się o tym wszyscy ci, którzy wybrali się na koncert TaxiWars w trakcie trwania tegorocznego Off Festivalu.