TAXIWARS - "ARTIFICIAL HORIZON" (Sdban Ultra) "Za barem pana Toma"

  Kończący się z wolna wrzesień obfitował w wiele atrakcyjnych nowości płytowych; prawdopodobnie do kilku z nich uda się dotrzeć z pewnym opóźnieniem, inne wypłyną tu i ówdzie z drobną czasową zwłoką. Myślę, że oczywistym powinien być dla czytelników tego bloga fakt, iż nie umieszczam wzmianki o jakimś istotnym wydawnictwie (mam tu na myśli te szeroko komentowane), nie oznacza, że o nim nie wiem lub, że nie korzystam z jego dobrodziejstw, katując nim odtwarzacz. Ot, po prostu, staram się nie powielać poszczególnych postów - po co miałbym to robić, skoro ktoś inny w przestrzeni krajowego internetu zrobił to przede mną i to w bardzo wyczerpujący sposób.

Album belgijskiej grupy TaxiWars ukazał się na początku września, jednak musiał poczekać cierpliwie na swoją kolej. Im dłużej z nim obcuję, tym bardziej jestem przekonany o tym, że w tym przypadku niepotrzebna była owa zwłoka. Trzy lata przyszło nam czekać na trzeci w dyskografii krążek zatytułowany: "Artificial Horizon". Jak powszechnie wiadomo - wspominałem o tym na łamach tego bloga przy okazji ich poprzedniego wydawnictwa - TaxiWars to grupa prowadzona przez lidera i wokalistę Toma Barmana. Barman to muzyk i reżyser - student tego kierunku, który nie doczekał się dyplomu. Zdążył zadebiutować, być może na przekór swoim profesorom, całkiem udanym i dobrze przyjętym filmem: "Any Way The Wind Blows", do którego, muszę przyznać, kilkakrotnie wracałem, głównie za sprawą sugestywnego połączenia obrazu i dźwięku. O tym, że belgijski artysta ma ucho do muzyki, można było się przekonać słuchać jego składanek jazzowych: "That's Blue" (Blue Note 2006) oraz "Living on Impulse" (Impulse 2012). Przede wszystkim Tom Barman kojarzy się jednak większości jako lider formacji dEUS, z którą to nagrał osiem albumów, sprzedał 1.5 miliona płyt, ostatnia: "Following Sea" datowana jest na rok 2012.

Pomyli się ktoś, kto stwierdzi, że Barman przez ostatnie siedem lat próżnował. Belgijski artysta udziela się głównie wokalnie (i literacko) w grupie TaxiWars, obok Robina Verheyena (saksofon), Nicolasa Thys (kontrabas) i Antoine'a Pierre (perkusja). Pomyli się również ktoś, kto powie, że pozostali muzycy to zbieranina przypadkowych  ludzi. Szczególnie po przeprowadzce do Nowego Jorku niektórzy z nich mają na koncie współpracę z takimi artystami jak: Ravi Coltrane, Marc Copland, Joey Baron, Gary Peacock, Lee Koonitz.
TaxiWars na ostatnim albumie udowadniają, że sztukę łączenia gatunków, przesuwanie estetycznych granic, mają opanowane w bardzo dobrym stopniu - ich muzyka to ani jazz, ani rock, ani pop, tylko coś gustownego pomiędzy. Jak zwykle w przypadku tej grupy zwraca na siebie uwagę tętniąca ożywczym pulsem sekcja rytmiczna, która jest motorem napędzającym wielu z tych najnowszych kompozycji. Dodatkowe wzmocnienie rytmu zespół osiąga poprzez punktowe granie saksofonu. Solówki Robina Verheyena są ograniczone do niezbędnego minimum i stanowią ciekawe dopełnienie, a nie pokaz wirtuozerii - są krótkie, zwarte, treściwe, jak i większość utworów belgijskiej grupy, a wszystko zgodnie z wytycznymi i zaleceniami maestro Barmana.
Album "Artificial Horizon" otwiera "Drop Shot", i jest to, trzeba przyznać, znakomite otwarcie oraz mój ulubiony utwór z tej płyty, nie tylko dlatego, że kiedy ujrzałem ów tytuł, w pierwszej chwili skojarzył mi się on ze zagraniem stosowanym w tenisie... W odróżnieniu od poprzedniego wydawnictwa belgijskiego kwartetu tym razem znacznie częściej odzywają się klawisze (fortepian), co z pewnością wzbogaciło brzmienie grupy. Słychać również, że artyści większą uwagę przyłożyli do poszczególnych aranżacji oraz produkcji. Pojawia się więc i kobiecy chórek, jak w "Sharp Practice", i pogłosy, rozmaite efekty, czy samplowane dodatki. Większość kompozycji oparta została na energetycznym rytmie, który niejako dodatkowo bywa stymulowany przez narrację Toma Barmana. Do minusów tego wydawnictwa - bo i są takowe - zaliczyłbym trzy wolniejsze utwory, na które najwidoczniej zabrakło pomysłów. "Irritated Love", "They'll Tell You You're Changed" i "On Day Three" - przez swój balladowy i nieco mdły charakter obniżając nieco wartość tego wydawnictwa.
Najnowszy album TaxiWars zwiastuje również zmianę wytwórni - do tej pory była to Universal Music, tym razem postawiono na Sdban Records. To belgijska oficyna skupiona wokół młodej sceny jazzowej i funkowej; powstała w 2014 roku, a jej pierwszą wydaną płytą była kompilacja: "Funky Chicken: Belgian Grooves The 70's".

(nota 7-7.5/10)

Dla wnikliwych czytelników specjalny dodatek, czyli fragment filmu (i muzyka) w reżyserii Toma Barmana - "Any Way The Wind Blows" (polskie tłumaczenie tytułu, jakżeby inaczej: "Z piątku na sobotę").

TAXIWARS - "TaxiWars" (zamiast recenzji) Universal music

Kiedy byliście ostatnio w  Gandawie? Dlaczego pytam - bo to właśnie stamtąd pochodzi zespół TaxiWars. W skład zespołu wchodzą: Tom Barman (wokalista, znany przede wszystkim z formacji dEUS), Robin Verheyen(saksofon), Nicolas Thys(bas) oraz Antoine Pierre(perkusja). Inspiracją dla takiej właśnie nazwy był ponoć utwór "Taxi war dance" z repertuaru Counta Basiego. Na koncie belgijskiej formacji znajduje się tylko jedna debiutancka płyta. Przy okazji tego zespołu tu i ówdzie pojawiły się porównania czy skojarzenia z nieodżałowanym i znakomitym Morphine. Trudno zaprzeczyć, że są jakieś podobieństwa, ale są również spore różnice pomiędzy tymi dwiema formacjami. Podstawowa jest taka, że Morphine był zespołem mimo wszystko z pogranicza alternatywnego rocka,(klasyczny podział zwrotka-refren). Natomiast korzenie TaxiWars usadowione są jednak w szeroko pojętym jazzie. Belgijscy twórcy oczywiście bardzo często wychodzą poza ramy tego gatunku, szukając odpowiednich środków wyrazów - mamy tu bowiem i punkową dynamikę, hiphopowy rytm, i recytację mrocznej poezji.

  Bazą dla utworów TaxiWars jest zwykle jednostajny rytm podawany przez kontrabas i perkusję. Dopiero na tak zarysowanym tle mogą pojawić się dwaj pozostali członkowie zespołu oraz ich instrumenty. Teksty wyśpiewywane czy też wypowiadane przez Toma Barmana okraszane są przez barwne solówki saksofonu. Barman często ogranicza się do melorecytacji lub bardzo energetycznego wypowiadania poszczególnych fraz tekstu, akcentując tym samym ważne dla przekazu treści. Dzięki temu utwory zyskują na dynamice. Niekiedy muzyka TaxiWars rzeczywiście przypomina jazdę taksówką przez zatłoczone miasto. Jesteśmy mocno spóźnieni, lotnisko jest daleko, a szofer gna na łeb, na szyję, na złamanie karku, łamie przepisy i ograniczenia, slalomem omija kolejne samochody, robi wszystko, żebyśmy zdążyli na czas. Debiutancki album zawiera dwanaście równych oraz interesujących kompozycji. W "Recent winds" kolejne frazy odmierzane leniwymi pociągnięciami strun kontrabasu, subtelnymi oddechami saksofonu, wprowadzają słuchacza w melancholijny nastrój. Jednak większość materiału muzycznego znajdująca się na debiutanckim krążku ma bardziej dynamiczny charakter. Piosenka "It went boom" przypomina mi klimat utworu "A real indication" Angela Badalamentiego i Thought Gang. Zespół bardzo dobrze wypada podczas grania na żywo. Mogli przekonać się o tym wszyscy ci, którzy wybrali się na koncert TaxiWars w trakcie trwania tegorocznego Off Festivalu.