DARKSIDE - "LIVE AT SPIRAL HOUSE" (Matador Rec.) "Płyta startowa"

 

    Jakiś czas temu, w wąskim gronie znajomych, zastanawiałem się, jak wygląda i czym się charakteryzuje nowe pokolenie maniaków płytowych. Chociaż lepiej byłoby użyć określenia - "fanów muzyki", gdyż płyta jako fizyczny nośnik nie jest już tym, czym była kiedyś. Piosenek słucha się obecnie głównie korzystając z telefonu lub w systemie streamingowym, znacznie rzadziej starym dobrym zwyczajem kładziemy srebrny krążek na wysunięty talerz odtwarzacza. W tym kontekście padło szereg intrygujących pytań, pojawiło się także kilka potencjalnych odpowiedzi. Te drugie nie są aż tak istotne, jak te pierwsze - z czasów studenckich dobrze pamiętam zdanie, powtarzane nam przez pewnego profesora, który zwykł mówić: "Postęp poznawczy dokonuje się w trybie sposobu zadawania pytań". Jedna z kwestii powtarzających się w tym ożywionym dialogu dotyczyła tego "przełomowego krążka", tej "pierwszej płyty" lub "płyty startowej", od której można dziś zacząć muzyczną przygodę. Jak sądzicie, co to mogłoby być?

Dawne pokolenia - pewnie także mojego profesora - miały pod ręką nieraz bardzo wysłużone czarne krążki The Beatles, The Rolling Stones, King Crimson, Pink Floyd, Black Sabbath czy Yes. Dekadę lub dwie dekady później dzisiejsi czterdziestolatkowie namiętnie odtwarzali kasetowe wydania płyt Joy Division, The Cure lub Variette. Na początku lat dziewięćdziesiątych słuchało się brytyjskiej sceny gitarowej, kopiowało się zawsze ciekawe i zdobyte z trudem propozycje amerykańskich niezależnych wytwórni. Status "przełomowych albumów", przynajmniej według wielu dziennikarzy, otrzymały wydawnictwa "The Bends" - Radiohead czy "Ok Computer", "Cure For Pain" nieodżałowanej grupy Morphine brzmiał inaczej niż wszystko, i tak cudownie soczyście szczególnie w niskich rejestrach, a o "Dummy" - Portishead mówiło się, że znacznie wyprzedził swój czas. Popularność zdobywał nudny dla mnie i boleśnie przewidywalny grunge, kluby zaczynały tętnić mrocznym psychodelicznym trip-hopem, do głosu dochodził post-rock, Stereolab za chwilę miał wydać "Dots And Loops", dobre pięć minut mieli artyści pochodzący ze Skandynawii, wspaniale i niepostrzeżenie rozkwitała scena kanadyjska, tylko Europa Środkowa i jej południowa część wciąż czekała na lepsze dni.

A jak to wygląda obecnie? Czego dziś może posłuchać młody człowiek, żeby załapać tak zwaną "zajawkę muzyczną", a potem zacząć szperać, szukać i odnajdywać, a przede wszystkim cieszyć się kolejnymi odkryciami. Gatunki się zmieniają, ich granice coraz bardziej się zacierają, współcześni artyści funkcjonują na pograniczu różnych stylistyk, i nie jest to żadna ekstrawagancja, tylko sytuacja jak najbardziej naturalna. Z kolei płyty niektórych nowych  grup posługujących się jasno określoną estetyką, sztywno nakreślonymi gatunkowymi ramami, brzmią dziś cokolwiek archaicznie, wielu kłują w uszy wtórnością, rażą brakiem wyobraźni czy inwencji.

Nie ma obecnie ani jednej trwałej głównej mody, te przecież zmieniają się w oka mgnieniu, próżno szukać sprawdzonego i pewnego "muzycznego centrum" (zespół, kierunek, wytwórnia) - centrum jest tranzytywne, jak pisał przed laty Zygmunt Bauman. Przeciętny młody człowiek nie ma w zwyczaju, a dobre nawyki to podstawa, słuchać płyt od początku, aż po ostatni wolno dogasający dźwięk. W streamingu piosenki jakże często się przewija, wybiera dowolne momenty, skacze się niefrasobliwie ruchem konika szachowego po polu przypadkowo wybranych playlist. W tym kontekście nie dziwi więc, bo dziwić nie może, że coraz mniej powstaje albumów pojętych jako całość, z udanym wprowadzeniem, wspaniałym rozwinięciem i gustownym epilogiem. Bynajmniej nie jest to z mojej strony żadna forma utyskiwania na obecne czasy. Staram się tylko nieśmiało zrelacjonować, czy przybliżyć, aktualną sytuację panującą na rynku muzycznym.

A może by tak... wybrać się na koncert. Lato to czas festiwali, w trakcie trwania których można poznać nowe zespoły, zetknąć się z mniej popularnymi lub zupełnie nieznanymi nurtami. Można także posłuchać płyty koncertowej, i właśnie od niej zacząć swoją muzyczną przygodę. Od kilku dni bardzo często wracam na koncert, a właściwie do zapisu sesji nagraniowej, której latem ubiegłego roku dokonał amerykański duet Darkside. Wydawnictwo to nosi tytuł "Live At Spiral House", i ukazało się na początku czerwca tego roku nakładem oficyny Matador. 

Amerykański tandem Darkside powstał w 2011 roku, kiedy swoje siły postanowili połączyć Nicolas Jaar i David Harrington. Debiutancki krążek nosił tytuł "Psychic" (2013), zebrał znakomite recenzje w prasie branżowej, zawierał swobodne połączenie elementów muzyki elektronicznej, klubowej, z rockiem psychodelicznym czy nawet progresywnym. Zamiast korzystać z fali szybko zdobytej popularności i rozwijać pomysły z udanego debiutu, duet zamilkł fonograficznie na osiem długich lat. Druga w dorobku płyta zatytułowana "Spiral" (2021), nie była już tak udana, i wielu dziennikarzy przy okazji jej premiery pokręciło nosem.

Najnowszy zestaw nagrań "Live At Spiral House" pokazuje, że duet Jaar/Harrington wciąż ma ogromny potencjał. Znajdziemy na nim kilka starych przebojów, w stylu otwierającego całość, świetnego w tej wersji - "Liberty Bell", czy "Golden Limit", będącego luźnym połączeniem dwóch kompozycji "Golden Arrow" ( z płyty "Psychic"), i "The Limit". "Freak, Go Home" również pochodzi z udanego debiutu, przypomniał mi dawne nagrania Regular Fries, z okresu przywoływanej już nieraz na łamach bloga płyty "Accept The Signal". Podobnie brzmi "Heart Jam", tutaj w zmienionej transowej, nieco przybrudzonej, energetycznej wersji. Cały ten materiał pomyślany został jako dźwiękowa podróż po krainie wyobraźni, tętniąca klubowymi rytmami i zanurzająca się raz po raz w niespokojną psychodeliczną otchłań. 

Warto w tym momencie podkreślić rolę trzeciego artysty, który na czas sesji dołączył do amerykańskiego duetu. Mowa o perkusiście Tlacaelu Esparzy. Przede wszystkim jest to twórca oprogramowania perkusyjnego "Sensor Percusion". Jego zdaniem perkusja sensoryczna zapewnia dużo bardziej zbilansowaną metodę używania bębnów. Głównym punktem tego systemu jest odpowiedni czujnik, który odbiera wibrację membrany, a potem tworzy mapę powierzchni bębna. W takim układzie liczy się nie tylko siła z jaką uderzasz, ale również miejsce kontaktu pałeczki z membraną.  

 Wy, starzy płytowi wyjadacze oraz ty młody człowieku, stawiający swoje pierwsze niepewne kroki w muzycznej krainie - sprawdźcie sami, jak to wszystko smakowicie brzmi.

(nota 8/10)

 

Powyżej padła nazwa nieco zapomnianej dziś formacji Regular Fries. Powróćmy zatem choć na chwilę do ich debiutanckiego bardzo dobrego albumu - "Accept The Signal". W drugiej części tej znakomitej kompozycji pojawi się damski głos -  to Francine Luce dała pokaz swoich możliwości. Wokalistka nie zrobiła potem wielkiej kariery, ale nie wyobrażam sobie, żeby zabrakło jej w tym nagraniu. Cudo!!!

W ubiegłym tygodniu wspominałem o grupie Slowdive, tak się złożyło, że kilka dni temu pojawił się nowy singiel, zapowiadający ukazanie się płyty "Everything Is Alive", której premiera przewidziana jest na 1 września 2023 roku.

Kultowy, przynajmniej w niektórych kręgach, amerykański zespół Swans wczoraj opublikował swój szesnasty, jeśli dobrze liczę, album zatytułowany "Beggar". Wybrałem dla Was jedną z najdłuższych kompozycji.

Pozostaniem w USA, przeniesiemy się do miasta Chicago, gdzie mieszkają: basista Douglas McCombs, gitarzysta Bill MacKay i perkusista Charles Rumback. Panowie tworzą trio Black Duck i w dniu wczorajszym opublikowali debiutancki krążek "Black Duck".

Pozostaniemy w podobnym nastroju, ale przeniesiemy się do Nowej Zelandii, skąd pochodzi Peter Jefferies (grupy Nocturnal Projections, The Kind Of Punishment), który wczoraj wydał album "Closed Circuit".

Również wczoraj ukazała się płyta Pascala Comelade, Ramona Pratsa i Lee Ronaldo zatytułowana "Velvet Serenade". Oto mój ulubiony utwór.

Był Francuz, pora na holenderską wokalistkę - Roos Meijer, która na początku czerwca, z pomocą orkiestry Residentie Irkest The Hague, opublikowała album "Stories Of Change". Do tego fragmentu wracam najczęściej.

Przeniesiemy się do Monachium, gdzie działa Monika Roscher Big Band, w maju tego roku opublikowali album zatytułowany "Witchy Activites, And The Maple Death".

 Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej, dlatego na koniec zajrzymy na płytę naszego krajowego kolektywu OVE (The Overview Effect) - "Geography And Geometry", która ukazała się wczoraj.

"RITMO CARNAVALE"... czyli osiem utworów dla tańczących inaczej.

Styczeń to zwykle czas podsumowań, okres nadrabiania muzycznych, filmowych czy książkowych zaległości, ale również czas oczekiwania na pojawianie się nowych wydawnictw płytowych. Chcąc umilić sobie, a także czytelnikom bloga, ów czas oczekiwania, zebrałem kilka urokliwych piosenek. Zestaw, który zamieszczam poniżej stanowi niejako kontynuacje mojej wcześniejszej kompilacji, której poszczególne składowe zamieściłem latem ubiegłego roku na łamach tego bloga ( https://muzycznyswiatkk.blogspot.com/2016/07/szczesliwa-osemka-czyli-8-utworow-ktore.html )
          Tym razem postanowiłem zestawić ze sobą lub obok siebie kilka utworów o charakterze tanecznym, w ramach dość, mimo wszystko, szerokiego określenia jakim jest "muzyka dla tańczących inaczej".  Na początku należy się kilka słów wyjaśnienia, skąd wziął się termin "tańczący inaczej". Jeśli mnie pamięć nie myli, po raz pierwszy zetknąłem się z tym określeniem wiele lat temu, słuchając pewnej wieczornej audycji  w radiowej "trójce". Padło ono z ust późniejszego szefa zacnej i nieodżałowanej wytwórni Sissy Records. Ogólnie rzecz ujmując, określenie: "muzyka dla tańczący inaczej" oznacza utwory charakteryzujące się żywym rytmem (choć tempo odmierzania poszczególnych taktów nie musi być zawrotne), ciekawym aranżem i niebanalnym tekstem. Coś, czego można z przyjemnością posłuchać, czym można podzielić się ze znajomymi, i przy czym można wspaniale się bawić, nie kalecząc wrażliwych zmysłów. Innymi słowy ambitny pop, avant-pop, dream-pop, indie-rock, indie-folk, retro-pop z klasą - muzyka która, wbrew pozorom, nie wypełnia radiowych playlist, i której, przynajmniej takie odnoszę wrażenie, każdego roku jest coraz mniej.
       Zestaw rozpoczyna jedno z moich ostatnich odkryć, czyli francuski zespół Motorama. Ubiegły rok przyniósł wraz z sobą ich całkiem udany krążek zatytułowany "Dialogues", wydany przez oficynę Talitres Records. Płyta zawierała dwanaście kompozycji, utrzymanych w podobnej avant-popowej stylistyce. Najbardziej do gustu przypadła mi piosenka "By your side", która zamykała krążek. Wysunięty do przodu sprężysty bas, skrupulatnie odmierzający kolejne takty, odrobinę rozmarzony głos wokalisty i pastelowe klawisze, tworzą w tym przypadku bardzo smakowite połączenie. Oto kolejny dowód na to, że płyt należy słuchać od początku, aż po ostatnie dźwięki.

Tim Yehezkely to urocza, obdarzona charakterystycznym dziewczęcym głosem wokalistka zespołu The Postmarks. Wspominałem już to nazwisko na łamach tego bloga, ale w tym miejscu muszę wyznać, że od lat zauważam u siebie słabość właśnie do takich delikatnych dziewczęcych głosów. Grupę The Postmarks odkrył Andy Chase, muzyk znany, z innego i nieco bardziej rozpoznawanego avant-popowego składu, mam tu na myśli zespół IVY. The Postmarks doczekali się wydania trzech płyt długogrających, wszystkie ukazały się pod szyldem wytwórni Unfiltered Records. Zespół w swojej twórczości nawiązywał do retro-popu, potrafił w umiejętny sposób wykorzystać takie instrumenty jak: flet, wiolonczela, klarnet, trąbka, harfa, wibrafon. Wystarczy zerknąć na listę zaproszonych gości (oraz instrumentów), która widnieje na debiutanckim krążku - "The Postmarks" (2007), skąd pochodzi piosenka "Looks like rain". Takiego instrumentalnego bogactwa nie powstydziłyby się czołowe zespoły art-rockowe. Przy okazji tej formacji mieliśmy więc, i ciekawe, bogate aranżacje, i bardzo ładne linie melodyczne, a wszystko to okraszone subtelnym i zapadającym w pamięć głosem wokalistki. To był pop z klasą i dla prawdziwych smakoszy, którzy potrafią docenić wysiłek twórcy włożony w nagranie dobrej piosenki.  Znamienne jest to, że pomimo wysokiego poziomu muzycznego, grupa The Postmarks nie odniosła większego sukcesu i nie potrafiła przebić się do szerszego grona odbiorców. Pozostaje mieć nadzieję, że ktoś zauważy, doceni i wykorzysta talent wokalny Tim Yehezkely. Byłoby szkoda, gdyby jej urokliwy głos całkiem przepadł i odszedł w zapomnienie.

Regular Fries to brytyjski zespół założony pod koniec lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku przez muzyków sesyjnych, którzy postanowili zrobić coś wspólnie. Efektem tej współpracy był trzy płyty długogrające, a także mnóstwo ciekawych epek oraz singli. Najciekawszym albumem był debiutancki krążek "Accept the signal", wydany przez oficynę Junior Boy's Own. Jak sama nazwa wskazuje, muzykę tej formacji charakteryzowały powtarzalne struktury. Ta dźwiękowa repetycja przywoływała skojarzenia, raz z psychodelią, to znów z hipnotycznym transem. "Blown a fuse" to kompozycja numer trzy, zawarta na drugiej płycie zespołu, zatytułowanej "War on Plastic Plants". Przy okazji tego znakomitego utworu przypominam sobie pewną podróż. Był początek niezbyt zimnego grudnia albo stycznia. Zespół Regular Fries umilał czas kierowcy oraz podróżnym. Nagle zaczął padać gęsty śnieg, którego wielkie lepkie płatki lądowały na przedniej szybie samochodu. Wszyscy zebrani w samochodzie nie mogli oprzeć się wrażeniu, że wycieraczki pracują w rytm odmierzany przez kolejne takty utworu "Blown a fuse".

Oto przed nami przedstawiciele duńskiej alternatywnej sceny muzycznej, czyli duet The Raveonettes, który tworzą Sune Rose Wagner i Sharin Foo. Zespół najczęściej kojarzony z takimi gatunkami jak: indie-rock lub shoegaze. Utwór "Young and beautiful" otwiera epkę "Beauty dies", wydaną pod koniec 2008 roku. Grupa nawiązywała i czerpała garściami z dokonać Jesus and the Mary Chain, Joy Division, New Order,  Psychodelic Furs. W piosence "Young and beautiful" mocny gitarowy riff uzupełniony został przez powtarzającą się niczym refren i wpadającą w ucho zgrabną melodię, graną przez klawisze. Dream-popowy, nieco wycofany głos wokalistki, łagodnie przeprowadza słuchacza przez kolejne partie kompozycji. To doskonały przykład na to, jak stylistyka lat osiemdziesiątych wpływała, a zarazem łączyła się z elementami współczesnego indie-rocka.

  





Phantogram (pierwotna nazwa - Charlie Everywhere), to amerykański zespół założony w 2007 roku. Kolejny duet w moim karnawałowym zestawieniu, który tworzą Sarah Barthel i gitarzysta Josh Carter. Najciekawszą płytą w ich dorobku był zdecydowanie album "Nightlife", skąd pochodzi utwór "Don't move". Zespół w umiejętny sposób czerpał z wielu gatunków muzycznych - dream pop, avant pop, electro, hip-hop, dance. Bez cienia przesady można powiedzieć, że duet ten rozwijał swoją koncepcję muzyczną z płyty na płytę, dodając kolejne elementy, jednocześnie w inteligentny sposób ubogacając i urozmaicając charakterystyczne brzmienie. Loopy, wklejki, cytaty oraz duża porcja elektronicznych dźwięków wykorzystana w bardzo umiejętny sposób, oto składowe brzmienia amerykańskiej grupy.

Najwyższa pora przenieść się do rodzinnego miasta mojego ulubionego pisarza, Javiera Mariasa, czyli do Madrytu. To własnie tam ma swoją siedzibę wytwórnia Elefant Records. Dla tego labelu nagrywali między innymi Camera Obscura czy Trembling Blue Stars. W katalogu oficyny możemy także odnaleźć albumy brytyjskiej grupy The Yearning, która ma w dorobku trzy płyty długogrające. Ostatnie wydawnictwo dość pokaźnej, jeśli chodzi o skład personalny, formacji, ukazało się pod koniec ubiegłego roku. W swojej twórczości zespół odwołuje się i sięga do bogatej tradycji popowych piosenek z okresu lat sześćdziesiątych. Fascynację retro-popem słychać przede wszystkim w bardzo ciekawych aranżacjach.  Na uwagę zasługuje również delikatny, dziewczęcy i urzekający głos wokalistki. Utwór "Fall in love with me" to, jak dla mnie, najlepsza kompozycja zespołu oraz rzadko spotykany, przede wszystkim na naszym krajowym podwórku, przykład wyrafinowanego avant-popu.

Z ciepłego Madrytu przenieśmy się na chwilę do gorącej, szczególnie w styczniu, Australii, gdzie w Melbourne, w 2009 roku, powstał zespół Snakadaktal. Do tej pory nagrali tylko jedną płytę "Sleep in the water" wydaną w 2013 roku. Wszystko wskazuje na to, że nie otrzymamy więcej kompozycji od tej ciekawej formacji, gdyż grupa rozwiązała działalność wiosną 2014 roku. Przyznam szczerze, że bardzo żałuję, ponieważ ich pierwsze nagrania brzmiały wyjątkowo obiecująco. Zespół funkcjonował gdzieś na pograniczu avant-popu, indie-rocka, dream-popu, wspierany raz to przez męski, to znów przez kobiecy głos. Tak to już czasem i nie tylko w muzyce bywa, że coś kończy się, zanim na dobre się zaczęło.

"Zły to wiatr, co nie zadziera żadnej spódniczki". Podobno na dźwięk głosu Barrego White'a zsuwały się nie tylko ramiączka od stanika (nie wiem, nie noszę). Wiem za to, że to jeden z moich ulubionych utworów tego charakterystycznego wokalisty. Kiedy piosenka "Never, never gonna give you up" po raz pierwszy ukazała się na singlu (1973 rok), nie było mnie jeszcze na świecie.
 Lete czy Mnemozyne? Wypicie wody z rzeki Lete miało powodować całkowite zapomnienie tego, co wydarzyło się do tej pory. Cierpliwa  i ponoć najpiękniejsza z bogiń, Mnemozyna, kojarzona była z pamięcią. Co zwycięży w przypadku tego zestawu? Która, z tych pełnych uroku piosenek przetrwa na kruchych kartach pamięci, a po której kompozycji nie zostanie choćby ślad? Tak sobie myślę, że utwór Barry White'a przeżyje nie tylko mnie.

RADIOHEAD - "A moon shaped pool" XL Recordings ("Forma wypełniona treścią")

                                                                                          (fot.internet)

Przyznam szczerze, że jakoś specjalnie nie czekałem na nowy album grupy Radiohead. Ostatnie dokonania brytyjskiego zespołu nie tyle, co rozczarowały mnie, ile mocno i zwyczajnie zmęczyły. Jeszcze kilka lat temu obcowanie z ich najnowszymi "produkcjami"(to bardzo w tym przypadku adekwatne określenie) przypominało zmaganie się z tym, co trudne (a w niektórych wypadkach niemalże bolesne). Nie było to doświadczenie, które przyniosłoby wymierne efekty na poziomie poznawczym, czy też na płaszczyźnie związanej z pogłębianiem swojej wrażliwości. Ostatnie kompozycje grupy Thoma Yorke'a w przeważającej większości były mdłe, rozmyte i ciężkie w odbiorze. Stanowiły doskonały przykład na to, co zwykle określa się zwrotem: "przerost formy nad treścią" (albo kolokwialnie rzecz ujmując "przeprodukowaniem"). Wyglądało to trochę tak, jakby zespół za wszelką cenę starał się wszystkim udowodnić, jaki to jest na wskroś nowoczesny, nowatorski, wyprzedzający dane mu miejsce oraz czas, w jaki to niezwykły sposób potrafi zapanować nad skomplikowaną materią dźwiękową. W efekcie końcowym tych formalnych popisów, słuchacz zamiast zestawu lepiej lub gorzej zaaranżowanych piosenek otrzymywał zapis brzmieniowych eksperymentów. W tamtym okresie prym wiodła elektronika we wszelkich jej możliwych odmianach - loopach, samplerach, pogłosach, zniekształceniach, zagęszczeniach struktur formalnych itd. W pewnym momencie zacząłem się zastanawiać, po co Thomowi Yorkowi potrzebny zespół, skoro ich utwory brzmią tak, jakby nad całością sprawował pieczę nie muzyk rockowy, ale informatyk lub programista. Co ciekawe, i warte w tym miejscu szczególnego podkreślenia, zespół wciąż miał rzeszę wiernych fanów, których dodatkowo przybywało z roku na rok. To swoisty paradoks oraz fenomen godny socjologiczno-kulturowej analizy. Oto zespół, jakby na przekór wszystkim, brnie dalej w dźwiękowe eksperymenty, jak tylko może komplikuje materię brzmieniową utworów, a fanów wciąż przybywa. Zupełnie tak, jakby nastąpił zwrot, czy też przechył - co przecież przytrafia się wielu zespołom - w stronę bardziej komercyjnego(a tym samym przystępnego) grania. Miejmy nadzieje, że ten okres jest już za nimi.

    Ubiegły tydzień nieoczekiwanie - przynajmniej dla mnie - przyniósł nowy singiel grupy Radiohead zatytułowany "Burn the witch" oraz zapowiedź ukazania się nowej płyty. Przesłuchałem ten utwór raz i drugi, obejrzałem teledysk, bez wielkiego entuzjazmu. Nadal, po niemal tygodniu obcowania z albumem, uważam, że piosenka "Burn the witch" jest najsłabszym utworem na płycie(który dodatkowo album otwiera), a także wyjątkowo nietrafionym singlem, który ma promować nowe wydawnictwo. Jednak na tym kończą się złe informacje, ponieważ dalej, z każdym kolejnym fragmentem płyty "A moon shaped pool", jest już tylko lepiej. 

Do następnego utworu na płycie również powstał teledysk. Piosenka "Daydreaming" skupiona jest wokół nostalgicznej partii klawiszy. Charakterystyczny głos Thoma Yorke'a  buduje niepowtarzalny oniryczny klimat i przeprowadza słuchacza przez kobierzec subtelnych dźwięków. 

Spokojny nastrój zostaje utrzymany w "Decks dark", gdzie na scenie muzycznej królują partie klawiszy. Z czasem wyłania się miękki pulsujący bas oraz rytmiczne akordy gitary. "Desert Island Disk" otwiera akustyczna gitara, jak żywcem wyjęta z płyt, któregoś z czołowych przedstawicieli americany. To jej repetytywna fraza stanowi bazę całego utworu. Senną atmosferę budują dodatkowo plamy dźwięków, które tworzą barwne tło. "Ful stop" to najbardziej dynamiczny fragment płyty. Przywołuje skojarzenia z krautrockiem czy spacerockiem, lub dokonaniami zapomnianego już Regular Fries. Powtarzalne struktury dźwiękowe, żywy rytm (muzyczne perpetuum mobile) bez trudu wprowadzają słuchacza w hipnotyczny trans. "Ful stop" jest jak jazda samochodem przez mroczne i niebezpieczne dzielnice pogrążonego we śnie miasta. Nikt nie wie, co za chwilę może wyłonić się z ciemności. Rozmyte smugi świateł, szum wiatru, odbicie twarzy w lusterku...już za późno, żeby się zatrzymać... 

"Glass Eyes" - przynosi ukojenie. Subtelna i wyjątkowo poruszająca linia melodyczna od razu zapada w pamięć. Instrumenty smyczkowe przydają temu fragmentowi dodatkowej szlachetności, barwy, uroku. 

"Indetikit" i "The numbers" to aranżacyjny popis, odsłaniający ogromne możliwości zespołu. Zachwyca świadomość i konsekwencja w budowaniu nastroju, sceny muzycznej oraz rozmaitych planów brzmieniowych. To również doskonały pokaz tego, na czym polega praca w studiu nagraniowym.  "The numbers" przywołuje dodatkowo ducha lat 70-tych. Na samym początku mamy coś na kształt niewinnego i pewnie zupełnie niezamierzonego cytatu z twórczości Roberta Wyatta. W finale utworu pojawiają się instrumenty smyczkowe, które toczą barwny dialog z fortepianem. Ta piosenka doskonale sprawdziłaby się jako fragment ścieżki dźwiękowej do serialu "Vinyl"(tak lekko, tak swobodnie, jak w "The numbers" Radiohead nie grali od lat).  "Present tens" - obok "The numbers" , i póki co, mój ulubiony utwór na płycie, to kolejne aranżacyjne cudeńko. Łagodny kołyszący puls, niespieszne takty nakreślone przez gitarę akustyczną, pogłosy, zapętlony vocal Thoma Yorke'a, a na deser - anielski chór odsłaniający fragment muzycznego nieba. Ten utwór to wzorzec tego, jak może brzmieć wyrafinowany pop, avant-pop przyszłości.W moim wymarzonym świecie tak właśnie wyglądałyby "popowe piosenki". Całość albumu "A moon shaped pool" wieńczą: "Tinker tailor" i "True love waits". Dwa ostatnie oddechy, dwa ostatnie westchnienia przed zapadnięciem w błogi sen. 

Co jest szczególnie warte podkreślenia, to brzmienie najnowszej płyty Radiohead. Nawet w najbardziej dynamicznych momentach albumu(może oprócz mocno "nabitego", i jakby nad wyraz zagęszczonego w średnich rejestrach "Burn the witch") poszczególne kompozycje nic nie tracą ze swojej subtelnej miękkości, czystości, gładkości, wyrazistości (jakby na przekór panującej tendencji do sztucznego podbijania dynamiki, mam tu na myśli nie brzmienie "fizycznego krążka", ale aspekty technicznej realizacji). Niezależnie od gustów muzycznych czy preferencji gatunkowych, to naprawdę wyjątkowa przyjemność móc obcować z tak nagraną płytą.
Radiohead to wciąż kreatywny zespół, a nie tylko grupa odcinająca kupony od swojej bogatej 30-letniej przeszłości. Jednak w odróżnieniu od wielu wcześniejszych produkcji na ostatnim albumie owa kreacja nie była celem samym w sobie. W przypadku "A moon shaped pool" wyraźna, czytelna i wyrafinowana długimi fragmentami forma została po brzegi wypełniona treścią. Zdaje się, że muzycy znów znaleźli złoty środek pomiędzy dążeniem do szukania nowych estetycznych rozwiązań, a zwykłą radością wynikająca ze wspólnego grania.