MEMORIALS - "ALL CLOUDS BRING NOT RAIN" (Fire Records) "Chmury bez deszczu, dźwięki bez granic"

 

 Są takie płyty, które nie starają się być "tu i teraz", nie próbują dotrzymywać kroku ciągłym zmianom, przemijającej modzie, tylko brzmią, jakby zostały odnalezione po latach. Trochę zakurzone, odrobinę zapomniane, ale wciąż aktualne, ciągle żywe. Do takiej kategorii należy wczoraj opublikowana najnowsza propozycja brytyjskiej grupy MEMORIALS zatytułowana - "All Clouds Bring Not Rain". To album, który zamiast gonić uparcie współczesne trendy, świadomie sięga w przeszłość, nie po to, żeby po raz kolejny ją kopiować, lecz po to, żeby w oparciu o nią wykreować nową wartość.

 

   

   Dla Verity Susman (znanej z formacji Electrelane, debiutowali w 2001 roku albumem "Rock It To The Moon"), i Metthew Simmsa (związany z grupą Wire), MEMORIALS to nie żaden projekt poboczny, tylko naturalna kontynuacja ich fascynacji strukturą, brzmieniem i procesem nagrywania. Od pierwszych sekund  nowego materiału słychać, że nie interesuje ich rzewna nostalgia, zamiast tego proponują coś bardziej subtelnego i wyrafinowanego.

Album "All Clouds Bring Not Rain" buduje nastrój repetycjami, ciekawym brzmieniem, mocno nawiązującym do tego, które dominowało na przełomie lat 60/70-tych. Poszczególne motywy powracają, przesuwaj się, lekko deformują przez co wiele utworów sprawia wrażenia bycia w ruchu. Analogowe klawisze, oszczędna perkusja, gitary pozbawione ostrej krawędzi - niemal wszystko została zarejestrowane na taśmie, we francuskiej stodole. Partie klawesynu dograno w londyńskim studiu wytwórni 4AD, a wibrafon w studiu Press Play, perkusisty Stereolab - Andy'ego Ramsaya. Wokaliza raczej funkcjonuje w takim układzie jako kolejny instrument, następny element aranżacji, momentami nieco zamazany, niż odrębny byt, którym trzeba się zachwycać. To podejście sprawia wrażenie pewnego chłodu i dystansu, ale jednocześnie pozwala skupić się na detalach - drobnych zmianach rytmu, przeniesieniach akcentów lub zmian melodycznych

Kompozycje zebrane na płycie "ALL CLOUDS BRING NOT RAIN" można podzielić na dwa główne rodzaje - dynamiczne piosenki oraz spokojne ballady, gdzie większą rolę odgrywają głos oraz przestrzeń. Trochę jak dwa różne światy, które świetnie się uzupełniają. W tych dynamicznych odsłonach słychać energię i eksperyment. Rytm jest często napędzany przez motoryczne powtarzalne bębny, pulsujący bas, akcenty syntezatorów. Do tego dochodzi brzmienie gitar - w jednym utworze celowo przepuszczone przez stary głośnik. Oprócz wyżej wymienionych elementów pojawiają się "przestery", echa, dziwne modulacje.

Najlepiej słychać to w mojej ulubionej kompozycji - "MEDIOCER DEMON", która zabrzmi poniżej, i która od razu po pierwszym przesłuchaniu zdobyła prestiżowy tytuł "MISS TYGODNIA". Kompozycja mocno przypomniała mi klimat klasycznego dziś "przeboju" grupy The Beatles - "Tomorrow Never Knows". Transowy beat, brak klasycznego "rockowego bujania", utwór sprawia wrażenie niestabilnego, jakby celowo rozregulowanego przez użyte w nim efekty. Już udane otwarcie tego albumu zawierało psychodeliczne elementy i dobrze, że brytyjski duet pokusił się o rozwinięcie tych pomysłów w dalszej części płyty.

Z kolei wolniejsze kompozycje przynoszą wraz z sobą bardziej intymną i eteryczną przestrzeń. Spokojne tempo, więcej miejsca oraz ciszy. Verity Susman śpiewa tutaj bardziej miękko, melodia zdaje się być prostsza, ale bardzo sugestywnie emocjonalna. Te fragmenty brzmią jak chwile zawieszenia, zamiast parcia do przodu tworzą wrażenia unoszenia się. "W dzisiejszych czasach, dzięki syntezatorom możesz mieć pod ręką dowolny instrument, ale wszystkie wychodzą z tego samego pudełka, co prowadzi do jednorodności brzmienia muzyki tworzonej w ten sam sposób (...). W naszej muzyce lubię balansować na granicy skrajności" - oświadczył Matthew Simms.

"ALL CLOUDS BRING NOT RAIN" - to płyta, która nie próbuje nikogo przekonać na siłę. Stanowi wyrafinowane zaproszenie do wejścia w prywatny świat i sprawdza, czy słuchacz chciałby pozostać w nim na dłużej. MEMORIALS udanie balansują pomiędzy kontrolą, a chaosem, pomiędzy zgrabną piosenką, a eksperymentem. Tworzą muzykę, która potrafi być jednocześnie wymagająca i hipnotyzująca. To nie jest album, który prawdopodobnie zadziała "od pierwszego usłyszenia". Wymaga nieco więcej uwagi, cierpliwości i otwartego umysłu. Jeśli damy mu wystarczającą ilość czasu, odwdzięczy się czymś rzadkim. Poczuciem obcowania z muzyką, która ma własne brzmienie. Przed Wami jakże wspaniała "KOMPOZYCJA TYGODNIA".  

Ps. Kompozycja "Mediocer Demon" zachwyciła mnie wszystkim - aranżacją (rozmieszczenie i praca perkusji), miksem, wokalizą, brzmieniem, nastrojem... itd.,  do tego stopnia, że na "dziś" i odległe jutro jest to jedna z najlepszych kompozycji 2026 roku!!

(nota 8/10)

 

Rozpoczniemy od wizyty w Grecji i spotkania z dobrze znanym zespołem - YOUTH VALLEY - który pojawiał się już w "Dodatkach". Oto ich nowy singiel.

Tylko na tym blogu znajdziecie zapowiedź czerwcowej premiery (12 czerwca) płyty "RESIDUE", amerykańskiego zespołu z Oakland - YEA-MING AND THE RUMOURS.

W klasycznym duchu kojarzonym ze Stereolab rozwija się fragmentami wydana przed tygodniem płyta "AFTER THE RAIN, STRANGE SEEDS" - brytyjskiej, przedstawianej już przeze mnie niegdyś, formacji THE LEAF LIBRARY.

Przeniesiemy się do Toronto, żeby spotkać zespół TRAITRS, i posłuchać mojego ulubionego fragmentu z wydanego w połowie marca i zapowiadanego już wcześniej przeze mnie albumu "POSSESSOR". Dobre informacje dla fanów nurtu coldwave są takie, że cała płyta jest warta grzechu.

Wizyta w Londynie - pozdrawiam mieszkańców - przyniesie spotkanie z grupą GENTLY TENDER, kilka dni temu ukazał się singiel, który zapowiada wydanie epki zatytułowanej "THIS WAS ONCE FIELDS". Premiera 22 maja.

Całkiem nieźle z dzisiejszym głównym tematem powinien korespondować wydany przed tygodniem album "NOTHING IN NEW IN THIS ROOM EXEPT THE DUST", recenzowanego już niegdyś na łamach tego bloga zespołu IVAN THE TOLERABLE.

"KĄCIK IMPROWIZOWANY" - reprezentuje mieszkaniec Manchesteru i kolejny znajomy (recenzje płyt na blogu) saksofonista NAT BIRCHALL. Wczoraj pojawiła się jego nowa płyta "PATH OF ENLIGHTENMENT".

I jeszcze jedna znajoma grupa, tym razem z Izraela - formacja SHALOSH, wczoraj opublikowała wydawnictwo zatytułowane "WHAT WE ARE MADE OF".

MONOLITHE NOIR - "LA FOI GELEE" (Humpty Dumpty Records) "Zamarznięty puls"

 

  Przed Wami w głównej odsłonie chłodne brzmienie syntezatorów, które połączą się z wyraźnymi rytmami, żeby wspólnie stworzyć intrygującą, momentami mroczną, całość. Każda kompozycja, z tych zebranych na wydanej przed tygodniem płycie - "LA FOI GELEE", brukselskiego artysty MONOLITHE NOIR (pod szyldem ukrywa się Antoine Pasqualini), ma własny wyczuwalny puls oraz tempo. Poszczególne dźwięki płyną spokojnie, czasem przyspieszają, nieraz zwalniają i prowadzą słuchacza przez muzyczne krainy. Warto podkreślić, że to czwarta w dorobku płyta belgijskiego artysty, i pierwsza, na której jest tak dużo ścieżek wokalnych.

"Zamarznięty puls" - tak można określić najnowszą propozycję "MONOLITHE NOIR, mając w pamięci zarówno tytuł, jak i nastrój tego wydawnictwa. Albumu otwiera bardzo udana kompozycja, która od pierwszych tonów wciąga słuchacza w intymny świat twórcy. Dość łatwo można wyczuć charakterystyczny dla tego projektu nastrój. Tym razem Antoine Pasqualini zaprosił do współpracy sporo gości ( pojawia się gitara elektryczna, altówka, wiolonczela, a nawet lira korbowa). Przy okazji "La Foi Gelee" Belg opuścił ulubione elektroniczno-ambientowe rejony, i śmiałym krokiem wszedł do strefy, gdzie dużo bardziej akcentuje się brzmienie gitary, basu oraz perkusji.

"Ten album opowiada o uczuciach empatycznego mrozu - o momencie, kiedy wiara, zaufanie lub nadzieja wydają się zamarznięte. Chciałem, żeby muzyka sprawiała wrażenie zamrożonej, jakby czas zwolnił, zanim coś znowu zacznie się rozmrażać". 

Jedną z ciekawostek jest potwierdzony przez Belga fakt, że motywy basowe mają na tym albumie zwykle od czterech do sześciu nut. Antoine Pasqualini wykorzystał analogowy sprzęt. "Lubię stary analogowy sprzęt, bo jest niedoskonały. A to sprawia, że muzyka brzmi bardziej żywo".

Na płycie "La Foi Gelee" to kontrasty staja się kluczowe - zimne syntezatorowe dźwięki spotykają się z pozostałymi instrumentami, żywy rytm przeplata się z minimalistycznymi motywami, a cisza (czy też spokojne partie, szczególnie pod koniec albumu) zyskuje na znaczeniu. Nie brak tutaj momentów, które wciągają słuchacza od razu - "Long Bridge" czy "Running Fast" - to pulsujące rytmicznie fragmenty, mające lekkość, odrobinę transu oraz potencjał alternatywnego przeboju.

To epilog albumu zdaje się być dużo bardziej wymagającą częścią. Powolne tempo, sporo przestrzeni, jak w zamykającym całość "La Foi Gelee", psychodeliczny nastrój. Autor zamierzał tu przybliżyć moment stanu emocjonalnego, tuż po utracie kogoś ważnego i próbę powrotu do normalnego życia. Podczas prac na płytą Pasqualini inspirował się muzyką filmową, a także, co ciekawe, rockiem progresywnym. Nagrania terenowe dyskretnie wplecione w tkankę aranżacyjną to: szum miasta, odległe dźwięki ulic, pogłos pomieszczeń. Wszystko to miało stworzyć wrażenie realnej przestrzeni. Co z tych planów i zamierzeń wyszło, jak zwykle ocenicie sami.

Dodam tylko, że Antoine Pasqualini zaleca jednak słuchanie albumu w wersji winylowej (pewnie nie tylko ze względu na cenę). Podczas rejestracji użyto analogowych syntezatorów i kompresorów, które wprowadziły naturalne niedoskonałości.

(nota 7.5/10)

 

Cóż, że ze Szwecji, czyli spotkanie z dobrymi znajomymi, grupa CLUB 8 oraz ich najnowsza piosenka, która przypomniała mi dawny singiel Saint Etienne.

Przeniesiemy się do Canterbury, jeszcze ciepły nowy singiel prezentowanej niedawno grupy MEMORIALS, który zapowiada płytę "All Clouds Bring Not Rain", premiera 27 marca.

Zawitamy w Nowym Yorku, na początku marca ukazała się epka formacji MIDNIGHT GRANGER zatytułowana "Midnight Grager".

Kolejna, tym razem debiutancka, epka pojawi się w sklepach 26 marca, będzie nosić tytuł "These Things Takie Time", autorstwa grupy Goodbye.

I jeszcze jeden mini album. Tym razem nie z Wysp Brytyjskich, tylko z Kostaryki. Formacja GEMAS oraz fragment z epki "Miedo A Perder".

Wizyta w Hanowerze przyniesie spotkanie z grupą THE TYRANT AND THE FUTURE, która niedawno opublikowała album zatytułowany "Blurry White Lines".

Australia i JAY WATSON, który wydaje swoje płyty pod pseudonimem GUM, wczoraj ukazał się siódmy w dorobku album zatytułowany "Blue Gum Way". Oto mój ulubiony fragment.

KACIK IMPROWIZOWANY - a w nim gitarzysta i producent z miasta Los Angeles - Gregory Uhlmann oraz fragment z jego wczoraj wydanej płyty zatytułowanej "Extra Stars".

Kolejni nasi znajomi tym razem z Danii - Claus Waidtlow oraz Nikolaj Hess oraz ich najnowsza smakowita kompozycja.

A SEQUENCE OF ECHOES - "EVERYTHING CHANGES" (Pacifi Records) "Dla sztuki i rekreacji"

 

    Eugene to drugie co do wielkości miasto malowniczego stanu Oregon. Od wybrzeża Oceanu Spokojnego dzieli je rzut beretem, czyli w tym przypadku mniej więcej 50 kilometrów. Znajdziemy tam między innymi całkiem niezły stadion, gdzie rozgrywane są mistrzostwa Ameryki Płn., dwa lata temu miały miejsce Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce, a co roku  goszczą tam zawody z cyklu Diamentowej Ligi. Wymowne motto tego miasta można zamknąć w zdaniu: "Wspaniałe miejsce dla sztuki i rekreacji". To również stamtąd, przynajmniej według bardzo skąpych danych, wywodzi się enigmatyczna grupa A Sequence Of Echoes. Celowo użyłem określenia "enigmatyczna", ponieważ bardzo niewiele wiadomo o tym zespole. A z tego, co wiadomo, jedno właściwie nie ulega wątpliwości. Oto w dniu wczorajszym ukazała się ich debiutancka płyta zatytułowana "Everything Changes".

Być może to rodzaj beztroskiej niefrasobliwości albo członkom nowej formacji kompletnie nie zależy na jakimkolwiek rozgłosie lub zwyczajnie nie mają pojęcia, w jaki sposób o takowy mają się postarać. Podobnym brakiem zaangażowania w kwestii promocji - albo jeszcze większym - charakteryzuje się wytwórnia płytowa Pacifi Records -  nie mylić z większym labelem Pacific Records - która jakoś specjalnie nie informuje o wczorajszej premierze amerykańskiego tria. W jego skład wchodzą wokalistka - Courtney McPherson, Jonathan Swift Behr, producent, gitarzysta, wokalista oraz Leif Fairfield. 

Ten ostatni jest najbardziej znanym w tym składzie muzykiem - choć idę o zakład, że w naszym kraju nikt o nim nie słyszał. Do tej pory wydał kilka solowych albumów, ostatni nosił tytuł "Through The Mouth Of The Beast" (2020). Niewątpliwie ktoś w tym składzie ma talent do układania zgrabnych i wpadających w ucho melodii, a może te powstają na styku pomysłów wszystkich członków grupy. I dlatego pełen uroku singiel "Just For Now" chodzi za mną od kilkunastu dni, gdyż niejako "promował" to wydawnictwo. Warto dodać, że amerykańską grupę tworzą przedstawiciele średniego wieku, a nie młokosy, i może z tej przyczyny bliżej im do melodyki modnej w latach dziewięćdziesiątych, niż do opartych głównie na specyficznym rytmie, jąkających się i czkających pustką współczesnych "przebojów", których za rok nikt nie będzie pamiętał.

Pełne uroku bywają również aranżacje, rozpięte gdzieś na pograniczu szlachetnej prostoty (miejscami może naiwności), oraz zamierzonego efektu lo-fi. Gładkości brzmienia tu i ówdzie dodają akordeon (April Drury) oraz skrzypce, których dźwięk Leif Fairfield lubił zapętlać w trakcie swoich solowych produkcji. Zdecydowanie najlepiej wypadają kompozycje, gdzie dominującym głosem jest wokaliza Courtney McPherson, która doskonale odnajduje się w tej dream-popowej czy art-popowej stylistyce. 

Nieco gorzej wypadają na tym tle obydwaj panowie, w szczególności zaś źle prezentują się w męsko-damskim duecie, który nieco za bardzo obnaża ich braki, co możemy usłyszeć w niezłym przecież "Stand In My Shadow". Ani Jonathan Swift Behr, ani Lefi Fairfield nie są wybitnymi wokalistami, pewnie nigdy nie będą, i mogliby, nie tylko przez grzeczność, przekazać partie śpiewane dużo lepszej i wiarygodnej w tym względzie wokalistce. Raz po raz mogą przypomnieć się dawne momenty chwały grupy Blue Mountain - oniryzm, nostalgiczne tony, lekkość brzmienia - jak chociażby w otwierającym album "Stay Here By My Side" czy "Wholly Invincible", z gościnnym udziałem Pete'a Gidlunda. Przyznam, że w niektórych momentach tego wydawnictwa drażniły mnie płaskie i syntetyczne dźwięki perkusji, wymownym tego przykładem jest banalny electro-popowy "Echolocation". Co nie zmienia faktu, że płyta "Everything Changes" warta jest grzechu, stanowi udany debiut i ciekawą propozycję w słabo reprezentowanej kategorii jaką jest artystyczny pop.

(nota 7.5/10) 

 

Na dobry początek "Dodatków..." kolejni debiutanci, którzy pochodzą z miasta legendarnego dla sceny muzycznej - Cantenbury, czyli grupa Memorials oraz fragment wydanej niedawno płyty "Memorials Waterslides".

Pewnie niektórzy z Was kojarzę grupę Wildbirds And Peacedrums, której wokalistką była Mariam Wallentin. Artystka niedawno powołała do życia solowy projekt Mariam The Believer i wydała album "Breathing Techniques".

Kolejną wokalistką w naszym zestawieniu jest Amelia Murray, pochodząca z Nowej Zelandii, która ukrywa się pod szyldem Fazerdaze. 15 listopada ukaże się jej album zatytułowany "Softpower".

Wczoraj ukazała się nowa epka Bon Iver zatytułowana "Sable". Justin Vernon od dłuższego czasu jakoś nie może się odnaleźć.

 Black Doldrums to post-punkowa grupa z Londynu, która wczoraj opublikowała album zatytułowany "In Limerence". Wybrałem z niego taki fragment.

Pozostaniemy na Wyspach Brytyjskich, kilka dni temu formacja Tunng zaprezentowała nowy wpadający w ucho singiel, zapowiadając tym samym styczniową premierę płyty "Love You All Over Again".

Z miasta Window Rock w stanie Arizona pochodzi Hataałiinez Wheeler, który ukrywa się pod pseudonimem Hataałii. Niedawno ukazała się jego płyta "Waiting For A Sing". Oto mój ulubiony fragment.

Oto "KOMPOZYCJA TYGODNIA", która znów, podobnie jak siedem dni temu, należy do śpiewającego pana. Wczoraj ukazała się nowa płyta mieszkańca San Francisco - Christophera Owensa - zatytułowana "I Wanna Run Barefoot Through Your Hair". Przed Wami moja ulubiona piosenka z tego wydawnictwa.

 W sekcji improwizowanej zajrzymy do Los Angeles, gdzie mieszka dobrze nam znany basista - Sam Wilkes. Przed tygodniem ukazał się jego album zatytułowany "IIYO IIYO IIYO".

Brzmienie skandynawskiego jazzu na ostatniej płycie zatytułowanej "Nortwest" przybliżają Carsten Lindholm, Jan Gunnar Hoff i Jasper Somsen.

BRENT CORDERO & PETER KERLIN - "A SUBLIME MADNESS" (Astral Spirits) "Najsłabsze ogniwo"

 

    Popularne powiedzenie w sportach drużynowych głosi, że: "Jesteś tak mocny, jak mocne jest twoje najsłabsze ogniwo". Oczywiście muzyka to nie zmagania sportowe, to prawda, ale gdyby spróbować przenieść wyżej wspomnianą sentencję na grunt studia nagraniowego, moglibyśmy w dużym uproszczeniu powiedzieć, że: o sile nagrania (prócz inżyniera dźwięku, producenta, jakość artystów oraz sprzętu) często decydują zaproszeni do studia goście. Innymi słowy ważny jest także ktoś, kto nie należy do grupy, ale był na tyle uprzejmy, że znalazł czas i dołożył wszelkich starań, żeby jego obecność okazała się być znacząca, a więc mocno wykroczyła poza aspekt czysto towarzyski.

Zanim przejdziemy do gości, pozwólcie, że przedstawię głównych pomysłodawców płyty "A Sublime Madness", która ukazała się wczoraj nakładem oficyny Astral Spirits. Brent Cordero to klawiszowiec, przez nielicznych nieźle zorientowanych kojarzony do tej pory z amerykańską grupą Psychic Ills. Ta ostatnia wydała pięć albumów, nagrywała dla znanej wytwórni Sacred Bones Records, jednak trzy lata temu musiała pożegnać swojego założyciela, wokalistę i gitarzystę, bowiem Tres Warren zmarł w 2020 roku. Peter Kerlin to basista rezydujący na Brooklynie, przewinął się przez kilka składów głównie psychodelicznych zespołów - Sunwatchers, znany z wpisów na tym blogu Bent Arcana, czy Brigid Dawson & The Mothers Network. Obydwaj panowie dość regularnie spotykali się podczas różnych sesji nagraniowych, jak chociażby przy okazji rejestracji płyty "Salamander" (2013) - Peter Kerlin Octet lub podczas prac nad albumem Kerlina zatytułowanym "Garing Omission" (2020). To mniej więcej w tamtym czasie padła propozycja nagrania czegoś wspólnie, ale w szerszym zakresie. Do duetu szybko dołączył perkusista (choć nie był on jedynym) - Ryan Sawyer, znany z grania w składach Tv On The Radio, At The Drive-In czy Massive Attack.

Muzyka zawarta na albumie "A Sublime Madness" inteligentnie łączy elementy psychodelii, eksperymentów oraz jazzu. W większości kompozycji punktem wyjścia są tony instrumentów klawiszowych (organy, syntezatory) oraz basu, które stanowią osnowę dla swobodnej improwizacji pozostałych instrumentów (syntezator, saksofon, flet, wibrafon, altówka). Brent Cordero lubi stosować drobne pętle, czy repetycje, jego gra jest powściągliwa, podobnie jak poczynania basisty, który chyba w żadnym momencie nie próbował wybić się na niepodległość. Można by rzecz, że panowie Cordero i Kerlin okazali się być nad wyraz gościnni, dając pełną swobodę i sporo przestrzeni zaproszonym do studia gościom.

Wśród nich znajdziemy nestora saksofonu Daniela Cartera, który obecny jest na scenie improwizowanej od lat siedemdziesiątych, grał u boku Williama Parkera, Matthew Shippa, ale również Thurstona Moore'a lub grupy Yo La Tengo (świetna i przywoływana już przeze mnie nieraz płyta "Summer Sun"). Jego wkład (zagrał również na flecie) usłyszymy w znakomitym "Freedom Jazz Dance", czy w najdłuższym "Between The Carrot And The Stick". Kolejnym saksofonistą, który przyjął zaproszenie na sesję nagraniową - szkoda, że pojawił się tylko w jednej kompozycji - był James Brandon Lewis. "Ani kustosz, ani awangardzista, ani tym bardziej prorok nowych brzmień czy też piewca afroamerykańskich wszech fuzji. Aż kusi zadać pytanie, skoro nikt z wymienionych, to kto?" - pytał przed laty redaktor Maciej Karłowski na łamach Jazzarium pl. Kompozycja "Decolonize This Place" nie przyniesie odpowiedzi na to pytanie, ale zawsze można sięgnąć do płyt Jamesa Brandona Lewisa. Wspomniany przed tygodniem Marc Ribot powiedział o nim pamiętne słowa: "Jego solówki są jak jumbo jet. Musisz dać im dużo miejsca na pas startowy, aby mogły startować i lądować, ponieważ są ogromne, nie tylko pod względem brzemienia, duszy, pomysłów, energii i oryginalności, ale dlatego, że niosą ze sobą cenny ładunek: żywą spuściznę Johna Coltrane'a".

W "White Supremacy In Black Face" - niektóre tytuły nawiązują do problematyki rasowej - usłyszymy altówkę Jeessici Pavone, absolwentki The Hartt School Of Music oraz Konserwatorium Muzycznego w Brooklyn College, znaną z występów u boku Anthony'ego Braxtona. Oprócz wyżej wspomnianej godnie reprezentowanej sekcji dętej jest również sekcja rytmiczna, do której należy Charles Burst. Ten muzyk średniego pokolenia śpiewał i grał na perkusji w psychodeliczym kwintecie The Occasion, koncertował z Acid Mothers Temple. Pośród perkusistów zaproszonych do studia "Oceanus In Rockaway"  mieszczacym się w dzielnicy Queens, o wiele bardziej znany jest Ryan Jewell - rozchwytywany muzyk sesyjny, grał z Meg Baird, Timem Berne, Michealem Bisio, Andrew Birdem, Jaimie Branch, Billem Frisellem itd. O wiele prościej jest powiedzieć, z kim ważnym do tej pory jeszcze nie zagrał, gdyż lista jest imponująca i wciąż się rozrasta. Składu dopełnił wibrafonista Aaron Siegle, który zostawił swój muzyczny podpis w "Affordable For Who". Sporo napisałem o personaliach, a jak brzmi muzyka? O tym, mam nadzieje, przekonanie się sami.

(nota 7.5-8/10)

 

W sekcji "Dodatki..." kilka alternatywnych propozycji na Konkurs Eurowizji, choć oczywiście będziemy śmiało wykraczać poza terytorium Europy. Na dobry początek moje dwa ulubione utwory ostatnich dni, skrajnie różne i mocno uzależniające. Cash Savage And The Last Drinks to australijski zespół, który całkiem niedawno za pośrednictwem oficyny Glitterhouse Records wydał album "So This Is Love". Z pozoru niby nic szczególnego, ot, poprawne rockowe granie, ale w znakomitej piosence "Everyday Is The Same" udało się zawrzeć coś jeszcze. Wspaniale rozwija skrzydła ta wyborna kompozycja.

Druga ulubiona piosenka należy do grupy Temps, a właściwie czterdziestoosobowego kolektywu, który przewinął się przez studio nagraniowe podczas rejestracji płyty "Party Gatore Purgatory". Przyznam, że wpadłem po same uszy słuchając na okrągło utworu "No No". Wyborny aranż, świetne wykonanie i to coś, którego próżno szukać w innych zespołach. Całość materiału ukaże się za tydzień, nakładem Bella Union, która to wytwórnia do tej pory raczej nie była kojarzona z taką stylistyką. Jaką? - słusznie zapytacie. Posłuchajcie sami. Pod warunkiem, że nie będzie to Wasz ostatni raz z tym nagraniem.

 Przeniesiemy się do Nowego Meksyku, skąd pochodzą Madeline Johnston (Midwife) i Angel Diaz (Vyva Melinkolya), które poznały się w 2020 roku, a wczoraj opublikowały debiutancki album "Orbweaving".

Wokalistka Ky Brooks reprezentuje Kanadę oraz wytwórnię Constellation, dzięki uprzejmości której wczoraj opublikowała płytę "Power Is The Pharmancy". Najbardziej do gustu przypadł mi utwór "Dragons".

Powoli odliczamy dni do czerwcowej premiery płyty "Versions Of Us" brytyjskiej grupy Lanterns On The Lake. Dwa dni temu ukazał się kolejny singiel.

Pod nazwą Memorials ukrywa się nowy duet z Brighton - Verity Susman (Electrelane) i Matthew Simms (Wire) - który wczoraj wydał dwupłytowy album zatytułowany "Music For Film: Tramps", a drugi krążek nosi podtytuł "Women Against The Bomb". Sporo nagrań, może nawet troszkę za dużo, ale można na nim znaleźć kilka ciekawych  fragmentów.

To nie będzie propozycja na Konkurs Eurowizji, gdyż utwór jest wiekowy, choć Szwedzi według przewidywań mają w tym roku sporą szansę na końcowy sukces. Cofniemy się w czasie, o mniej więcej 46 lat, do roku 1977, kiedy to szwedzka grupa Ravjunk opublikowała album "Uppsala Stadshotel Brinner". Mój ulubiony fragment z tego wydawnictwa.

Zajrzymy na wydaną niedawno płytę "Billy Valentine & The Universal Truth", żeby posłuchać, jak brzmi cudny klasyk "The Creator Has A Master Plan" Pharoaha Sandersa we współczesnym wydaniu.

Nie jestem wielkim fanem Konkursu Eurowizji, najlepiej ogląda się ostatnie jego momenty, czyli etap przyznawania punktów, podczas którego można śledzić rozkład sympatii geopolitycznych. Gdybym jednak został zmuszony i miał wybrać dwie piosenki, które jakoś przypadły mi do gustu, postawiłbym na Czeską Vesnę - "My Sister's Crown" (według przewidywań bukmacherów zajmie miejsce 14) oraz na wpadającą w ucho armeńską wokalistkę Brunette - "Future Lover" (według bukmacherów miejsce 11). Cóż więcej dodać, dobrego pop-u nigdy dość, szczególnie w obecnych czasach.