CONSTANT SMILES - "KENNETH ANGER" (Sacred Bones Rec.) "Filmowe inspiracje"

 

    Pochodzący ze stanu Massachusetts - Ben Jones - jest bardzo płodnym artystą, w swoim dorobku ma co najmniej kilkanaście albumów. Był okres, kiedy potrafił nagrać trzy płyty rocznie, zamykając się w domowym studiu na długie tygodnie. Wszystko przez charakterystyczną dla amerykańskiego muzyka obawę, że jeśli nie rozwinie pomysłu w danym momencie, ten bezpowrotnie przepadnie. "Staram się zwolnić i nie pracować tak, jakby od tego zależało moje życie" - oświadczył w jednym z wywiadów, podkreślając tym samym, że w ostatnich latach zmienił swoje podejście. Wszystko zaczęło się w 2000 roku, na niewielkiej wyspie Martha's Vineyard, w niezbyt przestronnym pokoju, od syntezatora i gitary, oraz nazwy, która początkowo brzmiała Constant Sickness. Ben Jones nie lubił pracować w pojedynkę, dlatego też do wspólnego muzykowania chętnie zapraszał kolejnych znajomych i kolegów, którzy często się zmieniali, podobnie jak kierunki artystycznych poszukiwań - synth pop, shoegaze, indie rock z elementami gotyckimi, lo-fi rock. Nie wiem, czy Jones przez tak długi czas nie potrafił znaleźć odpowiedniego dla siebie wydawcy, czy celowo funkcjonował poza tak zwanym oficjalnym obiegiem bez podpisanego kontraktu. Wiem za to, że przez te kilka lat, mniej więcej do 2019 roku, większość nagrań publikował w sieci, licząc na przychylność kilku popularnych blogerów, czego zresztą w końcu się doczekał. Przełomowym w tym kontekście punktem był rok 2021, kiedy to nowojorska oficyna Sacred Bones Records (stały gość na łamach tego bloga), opublikowała płytę grupy Constant Smiles zatytułowaną "Paragons".

Najnowszy album tej formacji ukazał się wczoraj i nosi tytuł "Kenneth Anger". Jak łatwo się domyśleć główną inspiracją do jego powstania były filmy amerykańskiego reżysera Kennetha Angera. Ben Jones zetknął się z jego twórczością kilka lat temu podczas studiów na Columbia College (fotografia). Z całkiem bogatego dorobku twórcy szczególnie upodobał sobie dwa obrazy - "Inauguration Of The Pleasure Dome" (1954) oraz "Scorpio Rising". Kenneth Anger to artysta słabo znany nie tylko w naszym kraju. Naprawdę nazywał się Kenneth Wilbur Anglemyer, a w jego eksperymentalnej i krótkometrażowej twórczości przewijają się wątki związane z surrealizmem, szeroko pojętą erotyką czy okultyzmem. To zainteresowanie seksem w pewnym momencie zbliżyło go do Alfreda Kinseya - Anger pomagał w jego badaniach, czego efektem był słynny "Raport Kinseya" (wyniki badań na temat seksualności ludzi zaprezentowane w dwóch książkach). Płyta "Kenneth Anger" należy do tak zwanej trylogii wydawnictw grupy Constant Smiles, zwanej  trylogią "Divine Cycle", którą rozpoczął album "Divine Cycle" (2017), drugim krążkiem był "John Waters" (2019).

Opublikowany wczoraj album świetnie rozpoczyna "Finding Ways", który jest jednym z moich ulubionych utworów, i potencjalnym kandydatem do najlepszego singla tego wydawnictwa. Mamy tu  do czynienia z przyjemnie zaaranżowaną dream-popową przestrzenią, wpadającą w ucho melodią i żywym rytmem - to wszystko zgrabnie podane budzi ciekawości i rodzi pytanie, jak rozwinęły się pomysły w kolejnych odsłonach tej płyty. Odpowiedź brzmi - bardzo dobrze. Ben Jones oraz jego koledzy i koleżanki w dalszej części tego wydawnictwa umiejętnie przesuwają akcenty stylistyczne, prześlizgując się od dream-popu, przez synth pop, aż do delikatnych indie-folkowych nawiązań.

 Wspólnym mianownikiem wielu z tych  nagrań jest żywy, energetyczny rytm, który przyjemnie kontrastuje z powolną i nieco rozmarzoną wokalizą. Tym razem Jones zdołał się jakoś powstrzymać przed jej nadmierną modyfikacją, co było swoistą zmorą wielu jego wcześniejszych piosenek. "Moją naturalną słabością jest nawarstwienie wokali i uczynienie ich bardziej abstrakcyjnymi". Z tych dodatkowych głosów warto wspomnieć o kobiecym chórku, za który odpowiedzialna była Lena Fjortoft, pojawiająca się w czterech utworach. Wśród zaproszonych do współpracy licznych gości trzeba odnotować obecność Cassandry Jenkins, to ona podsunęła pomysł na okładkę albumu, nawiązującą do wspomnianego wcześniej filmu "Scorpio Rising". Pośród pozostałych inspiracji Ben Jones wymienia również płytę grupy The Weeknd - "After Hours", Hand Habits - Fun House" czy Cut Copy - "Freeze, Melt". W energetycznym "Gold Like Water" amerykański zespół przypomniał mi dawne dokonania formacji The Notwist, w kilku innych nieco bardziej zbliżył się w rejony Royksopp. Podobnie przebojowo zabrzmiał "I Hope You Are Well", zresztą kolejnych tytułów można podać więcej, gdyż album "Kenneth Anger" jest spójnym i dobrze zrealizowanym materiałem pozbawionym przestojów czy mielizn.

(nota 7.5/10)

 

Jeden z moich ulubionych młodych zespołów, który w ubiegłym roku nagrał znakomity i nieco niedoceniony przez krytyków album, czyli The Orielles - "Tableau", wczoraj opublikował nowy materiał - "Live At Stellar Hall", zawierający dziesięć koncertowych odsłon z ostatniej płyty. Oto jedna z nich.

Kolejny mój ulubiony zespół Lanterns On The Lake singlem "The Like Of Us" zapowiada nową płytę "Versions Of Us", która ukaże się 2 czerwca.

Również grupa The National w ostatnich dniach opublikowała świeżą piosenkę, zapowiadając w ten sposób płytę "First Two Pages Of Frankenstein", która ukaże się 28 kwietnia nakładem oficyny 4AD.

Pod nazwą Elastic Skies ukrywa się dawna basistka grupy Post Period, która postanowiła wybić się na niepodległość. Oto jej pierwszy singel reklamujący płytę "No Past, No Regrets".

Przed nami amerykański artysta, który inspiracji podczas prac nad swoją najnowszą płytą szukał we francuskich galeriach sztuki. Kto to taki? Jason Glasser i fragment z udanego wydawnictwa - "Pelican", do którego będę jeszcze wracał.

Kolejny singiel prosto od australijskiej grupy Oceans, z płyty "Dreamers In Dark Cities", która ukaże się 24 marca.

Amerykański artysta Lonnie Holley, znany także pod pseudonimem Sand Man, 10 marca wyda swój najnowszy album zatytułowany "Oh Me Oh My", z gościnnym udziałem Moor Mother. Oto jeden ze świetnych  singli promujących  to wydawnictwo.

W kąciku improwizowanym amerykański perkusista i kompozytor Kendrick Scott, z Walterem Smithem III na saksofonie i Reubenem Rogersem na basie, z najnowszej płyty "Corridors", którą opublikowała oficyna Blue Note Records.

EN ATTENDANT ANA - "PRINCIPIA" (Trobule In Mind Rec.) "Paryski powiew wiosny"

 

     Płyty francuskich zespołów nie są zbyt często recenzowane przez popularne portale zajmujące się muzyka alternatywną. Można by przypuszczać, że jednym z powodów takiego stanu rzeczy jest bariera językowa - język, którym włada Michele Houellebecq, Pierre Lemeitre, Jean - Marie Gustave Le Clezio nie jest tak popularny jak ten, w którym tworzą Julian Barnes, John Banville czy George Saunders. Tyle, że wielu francuskich artystów w ostatnich latach celowo nagrywa swoje albumy w języku angielskim, chcąc w ten sposób dotrzeć do większej grupy odbiorców. W takim układzie sporo zależy od wytwórni płytowej, kontaktów i relacji, prężnie działającego działu marketingu. Tak się złożyło, że paryska grupa En Attendant Ana kilka lat temu podpisała kontrakt z amerykańską oficyną Trouble In Mind Records, i pewnie również dzięki temu ich wydawnictwa doczekały się  - co prawda niezbyt wielu -   recenzji w prasie branżowej. "Trouble In Mind" to label założony w 2009 roku w Chicago, przez Billa Roe i Lisę Roe. Ze znanych i recenzowanych na łamach tego bloga grup, warto w tym miejscu wymienić chociażby Nightshift, Ultimate Painting czy Mountain Movers.

Formacja En Attendant Ana zawiązała się siedem lat temu w Paryżu, początkowo funkcjonowała jako duet wokalistki i autorki tekstów Margaux Bouchaudon oraz Camille Frechou (saksofon, trąbka). Ten skromny skład szybko został poszerzony o dodatkowych artystów, i przez ostatnie lata często się zmieniał. Przy okazji nagrywania płyty "Principia" do zespołu dołączył ich dźwiękowiec Vincent Hivert, który nie tylko zagrał na basie, ale także odpowiedzialny był za produkcje tego wydawnictwa, rejestrując poszczególne nagrania w prowadzonym przez siebie studiu "Studio Claudio". Francuzi zaczynali swoją przygodę wydawniczą od epki - "Songs From The Cave" (2016), ale to nagrany w studiu Montrevil album "Lost & Found" (2018) pozwolił im wypłynąć na nieco szersze wody. Jego wydanie zbiegło się bowiem z podpisaniem kontraktu ze wspomnianą wcześniej oficyną Trobule In Mind Rec. oraz trasą koncertową po znacznej części Europy i USA. Nazwa grupy powstała w Brukseli, w jednym z chętnie odwiedzanych lokalnych barów - "Le Cheval De Fer". To właśnie tam członkowie zespołu zobaczyli w akcji kelnerkę - Anę, której temperament, pewność siebie, opanowanie i rezolutność, bardzo przypadła im do gustu.

Najnowszy, opublikowany wczoraj album - "Principia", w zamierzeniach autorów miał być czymś na kształt nowego otwarcia. Wokalistka Margaux Bouchaudon i Vincent Hivert tym razem zamierzali odejść od dawnych pomysłów i zwyczajów,  chcieli zrobić coś innego, a pomocne miało w tym być: "zdekonstruowanie własnych nawyków". Zamiast tak pożądanej podczas tworzenia swobody działania, narzucili sobie pewne ramy, funkcjonowali w trybie celowych ograniczeń, wyznając zasadę, że te ostatnie mogą okazać się inspirujące. Jak przyznała w jednym z nielicznych wywiadów Margaux Bouchaudon, do powstania tekstów przyczyniły się artykuły naukowe, eseje polityczne, badania, które prowadziła będąc studentką historii sztuki. Zabrzmiało poważnie, to prawda. Jednak muzyczna zawartość albumu "Principia" nie jest z pewnością aż tak ciężka i poważna.

W nastrój płyty "Principia" dobrze wprowadza udane melodyjne otwarcie, odrobinę nawiązujące do twórczości grupy The Pastels. Pośród dziesięciu spójnych odsłon dominuje motoryczne żywe granie, jak chociażby w  "Ada, Mary, Diane", utrzymane w dobrym tempie i korzystające z dobrodziejstw indie-popowej stylistyki. W kilku fragmentach musi przypomnieć się wczesny Stereolab, posługujący się podobną melodyką, podający w charakterystyczny sposób partie gitar oraz zaśpiewy chórku. Podstawowa różnica jest tak, że załoga dowodzona niegdyś przez Tima Gane'a i Laetitie Sadier raczej rzadko sięgała po instrumenty dęte, natomiast zespół En Attendant Ana w aranżacjach chętnie i regularnie wykorzystuje trąbkę lub saksofon. Oczywiście w wydaniu Francuzów nie są to żadne jazzowe wygibasy, tylko drobne ornamenty i dodatkowe barwy odmalowane przez Camille Frechou. 

W podobnym tempie jak poprzednicy został utrzymany świetny "Black Morning", który nieco bardziej przypomniał mi twórczość grupy Pram. "To The Crash" poprzez wykorzystanie automatu perkusyjnego zabrzmiał jak produkcja lo-fi, z kolei "Fools and Kings" skojarzył mi się z dawnym Belle And Sebastian. Na uwagę zasługuje również dobra realizacja linii wokalnych oraz sposób ich prowadzenia. Urokliwy głos Margaux Bouchaudon dobrze odnajduje się w tej stylistyce. Warto!

(nota 7.5/10)

  

Pozostaniemy w kręgu muzyki francuskiej. Wczoraj ukazała się zapowiadana przeze mnie płyta tria Bingo Club - "Better Lucky Than Beautiful". Album jest udanym wydawnictwem, do którego z pewnością będę jeszcze wracał, utrzymanym w dream-popowej stylistyce, gdzieś w okolicach rejonów Beach House czy Cigarette After Sex. Z tego krążka wybrałem taki oto fragment.

Sześć lat temu, w zimny grudniowy czas zasłuchiwałem się w płytę "Makena" - grupy No Clear Mind. Tak się złożyło, że wokalista, gitarzysta i autor tekstów tego zespołu - Vasilis Dokakis - kilkanaście dni temu opublikował solowy album "Lotus". Najpiękniejszym jej fragmentem jest rozmarzona kompozycja "Amazing", do której w ostatnich dniach bardzo często wracam. Cudeńko!!

Skoro padł już tytuł "Makena", musi zabrzmieć mój ulubiony fragment z tego znakomitego albumu. Vasilis Dokakis ma charakterystyczną dla siebie melodykę, i całkiem zgrabnie potrafi łączyć ze sobą nuty oraz zaaranżować kompozycje. Takie szczegóły jak zapętlony oddech i drobny zaśpiew, słyszalne w prawym kanale, dodają tej odsłonie dodatkowej magii. Przepięknie!

Zajrzymy na moment do Australii, skąd pochodzi prezentowana już grupa Oceans. Oto kolejna odsłona płyty "Dreamers In Dark Cities", która ukaże się 24 marca.

Szwedzkie trio Death And Vanilla postanowiło przełożyć datę premiery albumu "Flicker" na dzień 17 marca, wypuściło za to kolejny singiel z tego wydawnictwa.

Jakiś czas temu recenzowałem płytę "Strange Time" brytyjskiego artysty MF Tomlinsona. Kilka dni temu ukazał się jego najnowszy krążek "We Are Still Wild Horses", który zawiera tylko cztery, za to dość długie nagrania. Tytułowa kompozycja liczy sobie dwadzieścia jeden minut i to właśnie jej posłuchamy. Warto w niej się zanurzyć.

Starsi fani muzyki alternatywnej z pewnością dobrze pamiętają grupę The Van Pelt. Po dziewięciu latach przerwy 17 marca ukaże się ich najnowszy album "Artisan & Merchants". Oto singiel promujący to wydawnictwo.

W kąciku improwizowanym na dobry początek psychodeliczny darkjazz. Dziś ukazała się płyta włoskiego kwartetu Satan Is My Brother - "How Far Can You See".

Sun Ra i fragment płyty opublikowanej kilka dni temu "Ellingtonia, Vol.2", zawierającej dwanaście archiwalnych nagrań.

 

 

THE MURDER CAPITAL - "GIGI'S RECOVERY" (Human Season Records) "W poszukiwaniu tlenu"

 

     Opublikowanie udanej w odbiorze debiutanckiej płyty - pod warunkiem znalezienia dobrego wydawcy -  nie jest aż tak wielkim problemem w czasach, kiedy recenzenci złaknieni wszelkich nowości spoglądają na nie łaskawym okiem,  nieraz tak łatwo zapominając o albumach, których zawartość jeszcze niedawno bardzo cieszyła ich uszy. Przyjęło się, że prawdziwym testem jakości dla artysty czy zespołu jest wydanie drugiego w kolejności zestawu pieśni lub piosenek. Takie wydawnictwo może, nie musi, coś potwierdzić albo dość wymownie i jednoznacznie czemuś zaprzeczyć, szczególnie, kiedy rozmaite kredyty, nie tylko dziennikarskiego zaufania, trwają dziś znacznie krócej niż błysk inwencji niejednego twórcy. Wydana w 2019 roku debiutancka płyta "When I Have Fears" grupy The Murder Capital zebrała bardzo pochlebne recenzje; łaskawe pióro dziennikarza The Guardian postawiło jej nawet pięć gwiazdek na pięć możliwych. Wygląda na to, że drugi w dorobku, opublikowany wczoraj, album "Gigi's Recovery", również zdał egzamin, przynajmniej w oczach i uszach wielu recenzentów.

Irlandzki zespół nagrywając debiutancki krążek zamierzał przekazać energię, którą generował podczas występów scenicznych. Zgodnie z estetyką, w której się poruszał - post-punk - ich brzmienie było oparte na prostych i mocnych akordach gitar, podobnie jak przekaz, który w dużym uproszczeniu zawierał wszelkie pretensje i żale skierowane pod adresem obojętnego na takie skargi świata. Nazwa The Murder Capital miała upamiętnić samobójczą śmierć przyjaciela, w trakcie nagrywania kolejnych utworów zmarła także matka jednego z członków formacji z Dublina, więc emocji z pewnością nie brakowało. Słychać je było w charakterystycznym głosie wokalisty Jamesa McGoverna. Za produkcje tego albumu odpowiedzialny był Flood (współpracował z PJ Harvey, Foals, New Order, U2, Depeche Mode), któremu udało się uchwycić ową nerwową brudną energię obecną na koncertach zespołu.

Nagrywając drugi w dorobku album "Gigi's Recovery" James McGovern i jego koledzy z zespołu zapragnęli czegoś więcej. Nie chcieli odcinać kuponów od krótkiej i udanej przeszłości, tylko zrobić krok naprzód. Już sama okładka płyty raczej do ikonicznych punkowych obrazów nie należy. Mało w niej surowości, kłującej oczy czerwieni, czerni oraz bieli, krzyku czy prowokacji, które wpisują się do kanonu tego typu estetyki. Zmieniła się również zawartość muzyczna. Tym razem w osiągnięciu upragnionego celu pomógł znany i rozchwytywany w ostatnich latach producent John Congleton, zdobywca nagrody Grammy, który odcisnął znak firmowej jakości na płytach Death Cab For Cutie, Ezra Furman, Sharon Van Etten, Angel Olsen, Swans, Warpaint, Shearwater, Future Island, itd. Przede wszystkim postawiono na różnorodność, zamiast jednej dominującej i energetycznej linii, mamy kilka rozmaitych i nieźle zbilansowanych odnóg o zróżnicowanym tempie. 

Możemy przekonać się o tym słuchając dwóch pierwszych  utworów, elektronicznego wstępu "Existence" oraz "Crying", który wolno i łagodnie nabiera mocy. Tej ostatniej, wyrażającej się w takich przypadkach pod postacią ryku przesterowanych gitar, jest na albumie "Gigi's Recovery" bardzo niewiele. Znajdziemy tu za to znacznie więcej odmian wszelkich gitarowych  efektów, jak chociażby tych kojarzonych z shoegazem, w  "We Had To Disappear", umiejętnie rozlokowanych w przestrzeni. Sekcja rytmiczna panów Diarmuida Brennana i Gabriela Paschala Blake'a, w kilku odsłonach musiała pokazać inwencje, odchodząc od monotonnego wyznaczania rytmu. Wiele kompozycji brzmi tak, jakby zespół, na umówiony wcześniej  i wyraźny znak producenta, celowo zaciągał ręczny hamulec. Jeśli członkowie The Murder Capital całkiem nieźle budują napięcie - znakomity i mój ulubiony "Ethel" - to zwykle nie znajduje ono dla siebie pełnego ujścia. Jedynie "Return My Head" przypomina to, co było znakiem rozpoznawczym ich poprzedniego albumu. Tym razem producent zdecydował się wyeksponować głos Jamesa McGoverna, co okazało się dość ryzykownym posunięciem. W otoczeniu mocnych dźwięków gitar charakterystyczny ostry tembr Irlandczyka sprawdza się, to prawda, ale pozostawiony sam na elektronicznym czy też fortepianowym tle, jak w kompletnie nieudanym "Belonging", pokazuje spore braki i niedociągnięcia ( wokalista ewidentnie znajduje się pod dźwiękiem, gubi tonacje oraz tempo, co dla niektórych może mieć swój dyskretny urok). Cały ten album w dość osobliwy sposób strzępi się i rwie, jeśli zespół chwyta wiatr w żagle, to tylko na moment, żeby nagle rzucić kotwice, wyciszyć się, zmienić tempo, zagrać półtonami lub pauzą. 

Trudno nie docenić oryginalnego pomysłu na to wydawnictwo, oraz wkładu pracy, która została wykonana podczas rejestrowania poszczególnych utworów w studiu nagraniowym, nawet jeśli całość nie do końca się broni (przynajmniej moim zdaniem). The Murder Capital albumem "Gigi's Recovers" dołączył do innych post-punkowych czy post-hardcorowych grup - jak chociażby omawiana niedawno na łamach tego bloga płyta "Drift" - Pianos Become The Teeth - które podjęły ryzyko i postawiły na rozwój, próbując wytyczyć dla siebie nową ścieżkę. Póki co otwarte pozostaje pytanie, dokąd je to zaprowadzi.

(nota 7/10)

  

W ostatnich dniach oczy wszystkich kibiców tenisa, w tym oczywiście moje, zwrócone są na Melbourne, gdzie odbywa się Australian Open. Dzisiejsza noc powinna dać nam wiele odpowiedzi na różne pytanie i wątpliwości. Jak widać, Iga Świątek z meczu na mecz wraca na dobrej dyspozycji (na ile to wystarczy, trudno powiedzieć), Hubert Hurkacz dość zaskakująco i skutecznie walczy ze swoimi dawnymi demonami, a Magda Linette sprawiła wszystkim największą niespodziankę i rozgrywa turniej życia. Tak się złożyło, że właśnie z Melbourne pochodzi grupa Oceans, która 24 marca opublikuje album "Dreamers In Dark Cities". Oto singiel zapowiadający to wydawnictwo.

Po emocjach tenisowych warto zaczerpnąć świeżego górskiego powietrza. Shoegazeowy duet Molly pochodzi z Austrii i przed tygodniem opublikował najnowszą płytę "Picturesque". Bardzo chętnie wracam do tej wybornej kompozycji. Niech moc będzie z Wami!

Daniel Fagerstrom, Alexandra Tortosa i Ester Ingrid Sophia Hilmersson pochodzą ze Szwecji, tworzą trio o nazwie Chivvy, które stawia dopiero swoje pierwsze kroki. Przyjmijcie je ciepło.

Kanadę reprezentuje Melyssa Lemieux oraz czterech kolegów z grupy Grand Eugene. Właśnie opublikowali urokliwy singiel "Moments".

Z Fort Collins w stanie Kolorado pochodzi wokalistka Haley Harkin, na jej niedawno wydanej płycie "To Heal Her Too" znalazłem bardzo przyjemny fragment.

Kolejna śpiewająca pani przybrała pseudonim artystyczny Kovacs i reprezentuje Holandię. Oto fragment z jej wydanej w ubiegłym tygodniu płyty "Child of Sin".

Po raz kolejny zajrzymy do Kanady, bowiem tam rezyduje Andy Shauf, który na 10 lutego zapowiedział premierę płyty "Norm".

W kąciku improwizowanym nasi dobrzy znajomi z holenderskiego duetu Trigg & Gusset, czyli Bart Knol i Erik Van Geer, w najnowszej darkjazzowej opowieści.