Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mazzy Star. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mazzy Star. Pokaż wszystkie posty

sobota, 28 stycznia 2023

MEG BAIRD - "FURLING" (Drag City)/ SIV JAKOBSEN - "GARDENING" (The Nordic Mellow) "W ogrodach kobiecości"

 

     "(...) w oknach, przez które wyglądaliśmy jako młodzi ludzie, w dziecięcym krajobrazie, który uważaliśmy za wyłącznie nasz, i na ulicach wyczerpanych patrzeniem na przemijanie pokolenia za pokoleniem, na wszystkich zmierzających do tego samego smutnego końca; w restauracjach i na spacerach, i w cudnych parkach, i na słodkich polach, na balkonach i tarasach, z których tyle razy podziwialiśmy księżyc znudzony patrzeniem na nas, i w naszych fotelach, i krzesłach, i w pościeli, aż znika z niej nasz zapach i wszelki ślad po nas, a prześcieradła zostają podarte na szmaty albo na ścierki, nawet przy pocałunku ktoś nas zastępuje, i wtedy ta druga osoba zamyka oczy, żeby nas lepiej zapomnieć; we wspomnieniach i w myślach, i w marzeniach, i wszędzie, i tak oto wszyscy jesteśmy jak śnieg na ramionach, śliski i uległy, a śnieg zawsze topnieje".  Javier Marias - "Trucizna, cień i pożegnanie"



W roli głównej dziś płyty dwóch pań, które pewnie się nie znają, choć przy bliższym poznaniu mogłyby znaleźć wspólny, nie tylko muzyczny, język. Pojawienie się obydwu albumów zapowiadałem jakiś czas temu pięknymi singlami, promującymi te, jak się okazało, bardzo udane wydawnictwa. Na pierwsze z nich "Furling" - Meg Baird czekałem nieco bardziej, cierpliwie odliczając długie tygodnie, skreślając dni i godziny, aż do upragnionego piątku 27 stycznia. Jak widzę, zerkając na wyjątkowo pochlebne recenzje, nie byłem osamotniony w tym oczekiwaniu, ponieważ miłe słowa i pochwalne epitety sypią się pod adresem amerykańskiej wokalistki zgodnie i z różnych stron. 

Mało kto, nie tylko z krajowych dziennikarzy, pilnie śledził jej solową karierę, która wcale nie była szumna i pełna zwrotów akcji, czego potwierdzeniem jest dopiero/już czwarta w dyskografii płyta długogrająca. Meg Baird urodziła się w New Jersey, pochodzi z muzycznej rodziny, jej ojciec grał na puzonie, podczas gdy córka rozpoczynała naukę gry na fortepianie, w wolnych  chwilach szarpiąc struny gitary akustycznej. Szerszej publiczności dała się poznać kilka lat później, z początkiem nowego tysiąclecia, jako wokalistka i gitarzystka psycho-folkowego zespołu Espers. Dwadzieścia lat temu było o nich głośno, szczególnie na Zachodnim Wybrzeżu Stanów Zjednoczonych, gdzie tradycje psychodelicznego grania, nawiązującego do przełomu lat 60/70, wciąż są żywe i pielęgnowane. Jej solowy debiut przypadł na 2007 rok, nosił nazwę "Dear Companion". Wydany przez wytwórnię Drag City album zawierał akustyczne folkowe pieśni, rozpisane głównie na gitarę i głos, intymne i niezbyt przebojowe wyznania, utrzymane w duchu kompozycji Joni Mitchell, Nicka Drake'a, Lindy Perhacs, czy Joan Baez, do której często porównywano jej sposób śpiewania.

Delikatna, eteryczna wokaliza Meg Baird, wykorzystująca raz po raz niezbyt dziś popularne długie dźwięki i wysokie rejestry, potrzebuje odpowiedniego otoczenia, żeby wybrzmieć w pełni, i nie zostać przytłoczoną przez inne zbyt śmiało poczynające sobie instrumenty. Dlatego w tym przypadku tak ważne były inteligentne aranżacje, których na szczęście nie zabrakło na albumie "Furling". Układając tytuł najnowszego albumu Meg Baird wyobraziła sobie zwijanie żagla. Nie oznacza to jednak, że artystka miała na myśli głównie pożegnania i kres podróży; bez wiatru dmuchającego w żagle można również się przemieszczać, a właściwie swobodnie dryfować, co chyba najbardziej oddaje charakter tych dziewięciu kompozycji. Oprócz tradycyjnych w przypadku amerykańskiej wokalistki gitary akustycznej oraz fortepianu, znajdziemy w nich mnóstwo świetnie wykorzystanych instrumentów: klawesyn, melotron, harfa (pięć lat temu Meg Baird nagrała płytę z harfistką Mary Lattimare), flet, organy, wibrafon, rozmaite perkusjonalia. Płytę wyprodukował Tim Green w Louder Studios, z kolei fortepian oraz linie wokalne dograno w Panoramic Studios, a ostateczny mastering wykonał pochodzący z Egiptu inżynier Hera Kadry (znany ze współpracy ze Slowdive czy Beach House).

Kilka z tych utworów brzmi tak, jakby zarejestrowano je w przydomowym ogrodzie, podczas niczym nieskrepowanego muzykowania, jak chociażby jeden z moich ulubionych, niezwykłej urody - "Will You Follow Me Home?". W tych znakomicie połączonych ze sobą tonach jest jakaś lekkość, zwiewne flow, które popycha kompozycję naprzód, podkreślając wagę, a zarazem ulotność, poszczególnych chwil. Wystarczy kilka prostych dźwięków, powtórzonych rytmicznie taktów, i słuchacz już bez trudu wchodzi do środka. Rozciąga się przed nim oniryczny krajobraz, z łatwością odmalowany przez akordy gitary akustycznej i pozostałe instrumenty. Jednym z nich jest eteryczny długimi fragmentami głos Meg Baird, jak w otwierającym album "Ashes, Ashes", gdzie wokaliza oparta została na wspomnianych wcześniej długich dźwiękach, wijących się i unoszących w powietrzu niczym języki ognia albo pył poruszany podmuchami wiatru. Pewnie nie tylko autor tego wpisu, przy tej okazji przypomniał sobie filmy Antonioniego - "Powiększenie" czy "Zabriskie Point". Urokliwy "Star Hill Song" budzi skojarzenia z dokonaniami równie rozmarzonej Mazzy Star, w "Unnamed Drives" - amerykańska artystka spaceruje po terytorium, po którym od lat tak sprawnie porusza się Neil Young. Z kolei "Cross Bay", czy kończący całość "Wreathing Days" pokazuje nieco bardziej klasyczne oblicze Meg Baird, znane z jej poprzednich płyt. W warstwie lirycznej autorka tekstów tym razem nie szukała trafnych metafor, intrygujących porównań, czy też bezpośrednich form przekazu. Raczej skupiła się na stronie emocjonalnej lub dźwiękowej poszczególnych fraz, używając słów tak, jak używa się barw albo punktów wyjścia dla swobodnych skojarzeń.

(nota 8/10)

 


Zamiast dodatków, zgrabnych singli i świetnych piosenek, odnalezionych na słabych lub przeciętnych płytach, których mało kto wysłuchał do samego końca, mam dla Was drugi bardzo dobry album, który koniecznie trzeba przesłuchać. O jego autorce Siv Jakobsen wspominałem już wiele razy, na moim blogu znajdziecie recenzje dwóch poprzednich wydawnictw - "The Nordic Mellow" (2017), "A Temporary Soothing" (2020). Najnowsza płyta, chyba najlepsza w całym dorobku - "Gardening", ukazała się przed tygodniem, zawiera dwanaście dobrych i spójnych kompozycji, utrzymanych w indie-folkowej stylistyce. Zmiana producentów, tym razem norweska artystka postawiła na lokalnych mniej znanych fachowców - Hansa Olava Settema i Simena Mitlida - przyniosła zamierzony efekt. Poszczególne utwory pokazują Siv Jakobsen nie tylko jako zdolną wokalistkę, ale też autorkę pięknych, poruszających melodii i przemyślanych tekstów.

 Wokalistka z Oslo i Meg Baird mają sporo wspólnego. Obydwie panie stawiają kroki na tej samej żyznej folkowej glebie, przy czym Amerykanka jest w swoich poszukiwaniach nieco bardziej dojrzała i wyrafinowana, ciągnie ją w stronę psychodelicznych roślin i onirycznych zakątków, podczas gdy Jakobsen wciąż, mimo upływu lat, udało się zachować dziewczęcy urok, poszukuje ujścia dla swoich lęków, pragnień i myśli, w tradycyjnej piosenkowej formule. Norweżka bardzo lubi swój przydomowy ogród, gdzie dogląda i pielęgnuje rośliny, stąd też tytuł jej najnowszego albumu. Ogród jako metafora umysłu i pamięci, znajdziemy tutaj piękne kwiaty, i egzotyczne krzewy, ale także chwasty, których nieraz tak trudno się pozbyć. "Na tej płycie dokonuję intensywnej emocjonalnej pielęgnacji (...). Mam nadzieję, że te piosenki mogą być pomocne dla każdego, kto doświadczył trudnego lub destrukcyjnego związku". W tym kontekście nie dziwi, że utwór "Small" opowiada o próbie zamknięcia za sobą pewnego etapu i rozpoczęcia życia na nowo, że piosenka "Blue" traktuje o staraniach związanych z wybaczeniem byłemu partnerowi, a w urokliwej odsłonie "Most Of The Time", znajdziemy takie oto frazy: " Chcę się przekonać, jak to jest być samą bez ciebie w moich myślach". 

Nie byłoby albumu "Gardening", gdyby nie pomoc grupy muzyków i przyjaciół. Z tego całkiem sporego grona warto wymienić dwa nazwiska - Emma Gatril (znana ze współpracy z prezentowaną niedawno Rozi Plain, czy This Is The Kit), oraz Marcus Hamblett (również  Rozi Plain). Ostatecznych miksów dokonał Zach Hanson, który pomagał chociażby Bon Iver i Hand Habits. 

(nota 8/10)

 


W jednym z utworów artystkę wsparła Ane Brun, chyba wciąż nieco bardziej znana i rozpoznawalna skandynawska wokalistka.



W kąciku improwizowanym, całkiem nieźle w dzisiejszym kontekście powinien zabrzmieć Nat Birchall, który wczoraj opublikował najnowszy album "The Infinity". 





czwartek, 14 lipca 2016

Hilary Woods - "Heartbox" Blood orange




Widmo urlopów krąży nie tylko nad rynkiem muzycznym. W ostatnich dniach postanowiłem nadrobić zaległości muzyczne oraz filmowe, z różnym skutkiem... W końcu znalazłem czas, żeby obejrzeć film "Miles Ahead". (Trzeba przyznać, że Don Cheadle całkiem nieźle wcielił się w postać Milesa Davisa, choć sam wątek fabularny pozostawia nieco do życzenia). Obejrzałem również dwa filmy zmarłego niedawno znakomitego reżysera Abbasa Kiarostamiego: "Smak wiśni" oraz "Copie conforme - Zapiski z Toskanii"(2010). Wybitne, wspaniałe, mądre kino, z jednej strony osobiste, z drugiej uniwersalne. ("Gdybyśmy bardziej tolerowali słabości każdego z nas, nie bylibyśmy tacy samotni" - "Zapiski z Toskanii").
Z płyt godnych uwagi szczególnie wyróżniłbym dwie. Album "4" grupy Badbadnotgood (jazzowa podróż po krainie nieskrępowanej wyobraźni, z mnóstwem ciekawych gości, którzy użyczyli swoich głosów w kilku kompozycjach, najbardziej utkwił mi w pamięci rewelacyjny utwór "Confessions pt.2" oraz "Time Moves Slow", które z pewnością zabiorę za sobą na zbliżające się wielkimi krokami wakacje).
Druga z płyt to epka Hilary Woods - "Heartbox". Hilary nie jest debiutantką na alternatywnej scenie muzycznej. Niektórzy pewnie pamiętają zespół JJ72, w którym to Woods grała na basie. W pewnym momencie odeszła od grupy, zerwała z muzyką i zajęła się wychowaniem dziecka. Przez ten czas muzycznej absencji  nie próżnowała - studiowała filozofię i filmoznawstwo, rozwijała się na różnych płaszczyznach działalności artystycznej. W 2013 roku wraz z grupą przyjaciół powołała do życia zespół The River Cry i nagrała z nim album zatytułowany "The River cry". Rok 2014 przyniósł w jej dyskografii epkę "Night" wydaną własnym sumptem. Jako swoje inspiracje Hilary Woods wymienia: Nick'a Drake'a, Stine Nordenstam, Mazzy Star, ceni sobie również prozę W. Faulknera.
Czym najbardziej ujęła mnie Hilary Woods, skoro postanowiłem poświęcić jej osobną stronę na moim blogu? Przede wszystkim barwą głosu. Bardzo lubię takie delikatne, łagodne, dziewczęce wokalizy. W dodatku głos Hilary najpiękniej rozbrzmiewa w górnych rejestrach (tam właśnie uzyskuje pełnię). Ciężko dziś przebić się na rynku muzycznym. Wprawdzie możliwości dotarcia do słuchaczy jest obecnie dużo więcej, niż to miało miejsce przed laty. Jednak zespołów jest całe mnóstwo, wciąż, jakby na przekór wszystkiemu, powstają nowe, oprócz tego trzeba zyskać przychylność słuchaczy i krytyków, a także mieć odrobinę szczęścia(coś znacznie więcej niż łut). Najważniejsze to znaleźć dla siebie niszę, ten fragment przestrzeni estetycznej, w której będziemy mogli swobodnie wyrażać siebie.
Muszę przyznać, że Hilary Woods zyskała moją przychylność. Kolejnymi nagraniami zaprosiła mnie do swojego intymnego świata. W tym świecie jest i odrobina dziewczęcej pozytywnej naiwności, i coś na kształt romantyzmu, jest również nieco smutku, melancholii,  trochę mroku prześwietlonego smugami światła szczerych emocji. Wierzę Hilary Woods w każde zdanie, które zaśpiewała - również dla mnie - choćby w tej niezwykłej kompozycji, jaką jest utwór "Sabbath"(wielokrotnie wracałem do niego w ostatnich dniach). Wokalistka z Irlandii nikogo nie udaje, niczego nie naśladuje, nie stara się wpisać w jedną z wielu powszechnie obowiązujących mód. Od kilku lat konsekwentnie rozwija swoją nie tylko muzyczną wrażliwość. Najnowszą, wydaną 10 czerwca 2016, epkę otwiera utwór "Bathing". Piosenka całkiem udanie wprowadza słuchacza w nastrój mini albumu. Delikatna wokaliza, dźwiękowe plamy stworzone z gitar oraz instrumentów klawiszowych, gustowny ornament pianina, tworzą specyficzny klimat tej kompozycji. Jeśli chodzi o ewentualne podobieństwa czy tropy stylistyczne można pokusić się o porównania do twórczości Anneli Drecker(Bel Canto), Kelly de Martino, czy wspomnianej już wyżej Stiny Nordenstam. Najciekawszym utworem epki "Heartbox" jest piosenka "Sabbath". Można powiedzieć, że jest to niejako drugie - z tych zarejestrowanych i powszechnie dostępnych - podejście do tej jakże urokliwej kompozycji. Efekty pierwszego zostały zmieszczone na poprzedniej epce - "Night" (utwór ten nosił tam tytuł "Secret Sabbath"). Ta druga, najnowsza wersja, jest nieco bardziej rozbudowana na poziomi aranżacji. Zbudowano ją w oparciu o powtarzający się motyw pianina. Podczas gdy w wersji pierwotnej bazę stanowiło brzmienie gitary, a motyw panina pojawiał się tylko jako gustowny ornament. Poniżej zamieszczam obydwie wersje, najnowszą oraz "pierwotną" z epki "Night". Sami wybierzcie, która lepsza?