Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jospeh Shabason. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jospeh Shabason. Pokaż wszystkie posty

sobota, 22 listopada 2025

MAGIC FIG - "VALERIAN TEA" (Exploding In Sound Rec.) "Herbatka na uspokojenie"

 

   Dziś kolejny nowy zespół, tym razem z miasta San Francisco, który w dniu wczorajszym opublikował całkiem udany debiut. Mam tu na myśli pięcioosobowy skład, z wokalistką Inną Showalter, która urodziła się na Ukrainie, a w wieku ośmiu lat przeniosła się wraz z rodziną na Zachodnie Wybrzeże Stanów Zjednoczonych. W ubiegłym roku pojawił się w sieci pierwszy materiał grupy, epka, do której dotarli tylko nieliczni nałogowi słuchacze i tropiciele nietuzinkowych  dźwięków. Wydany wczoraj album zatytułowany "VALERIAN TEA" stanowi rozwinięcie pomysłów zawartych w pierwszych kompozycjach. Wydaje się, że ma duże szanse na dotarcie do większej liczby odbiorców. Choć... bez przesady.



 
Oczywiście - jak to zwykle z debiutami bywa - nie wszystkie piosenki są udane, choć całe wydawnictwo ma spójny charakter. Trudno zaprzeczyć, że artyści z San Francisco mają wypracowany swój własny styl, a to - jak na dobry początek - spory atut. Składa się na niego kilka kluczowych elementów. W poszczególnych utworach grupy MAGIC FIG słychać przede wszystkim naleciałości z prog-rocka, art-rocka czy folku, w kształcie tych gatunków, który dominował na przełomie lat 60/70 -tych. Stąd też wykorzystanie dawnych instrumentów, z tamtej oddalonej już o pół wieku epoki - bas, gitary, syntezatory, mellotron czy moog - wszystko to od razu przykuwa uwagę i budzi skojarzenia z dokonaniami takich grup jak: Yes, Curved Air, Caravan, itp. 

Jeden z brytyjskich recenzentów - jak to Brytyjczyk - który dotarł do tego materiału nieco wcześniej, doszukał się naleciałości sceny Canterbury. Utwory MAGIC FIG mają swój specyficzny klimat, czasem oniryczny, czasem hipnotyczny, przykryty delikatną mgłą psychodelii. Ale w ich muzyce więcej jest mimo wszystko avant -popu niż art-rocka czy jazzu.




W sposobie myślenia o kompozycji amerykańskiej formacji, owszem, napotkamy tu i owdzie "klasyczne" podejście do rozwijania progresji akordów, przywołujące skojarzenia z art-rockowymi wykonawcami, ponadto zmiany tempa, zatrzymania, zwroty typowe dla zespołów funkcjonujących pół wieku temu. Do tego dochodzi rozpoznawalne brzmienie, o produkcje którego zatroszczył się Joel Robinow. Jednak w centrum piosnek znajduje się zwykle dream-popowa wokaliza Inny Showalter, która z kolei może skłaniać do porównań z wokalistką formacji Broadcast. 

"Sposób, w który konstruuję linie wokalne, można uznać za podobny do stylu Trish Keenan (niegdyś zespół Broadcast), co byłoby dla mnie zaszczytem" - oświadczyła w jednym z nielicznych wywiadów Inna Showalter. Kończąc wątek stylu, najprościej rzecz ujmując, można powiedzieć, że grupa MAGIC FIG, dobrze czuje się w progresywno-psychodelicznym popie.

Wspominałem już nieraz, że nie ma drugiego takiego miejsca w USA, jak San Francisco, gdzie tradycje psychodelicznego art-rockowego grania, którego korzenie sięgają lat 60-tych, byłyby aż tak kultywowane i popularne do dziś. To w mieście, w którym Steve McQueen uczestniczył w klasycznym dziś filmowym pościgu, jadąc między innymi przez Russian Hill i Potrer Hill, znajdziemy obecnie dobrze zaopatrzone sklepy płytowe, z wydawnictwami z tamtej epoki. Do tego kluby, kawiarnie, czy butiki odzieżowe, głównie w dzielnicy Haight- Ashbury, która była i poniekąd wciąż jest ważnym centrum kultury hippisowskiej.

Trzeba podkreślić, że piosenki zespołu MAGIC FIG nie brzmią jak pusty czy mocno przebrzmiały cytat z dawnych klasyków. Niektóre z tych utworów mają swój urok, miłą dla ucha lekkość, subtelne i całkiem bogate brzmienie, pełne barw, które stanowią również podstawę okładki. "Teksty na płycie to eksploracja mojej osobistej historii, różnych duchowych ścieżek, które przeszłam w życiu. Czerpię z obrazów, pamięci, snów, archetypów oraz postaci - czy to osobistych czy zupełnie abstrakcyjnych" - tyle Inna Showalter.

(nota 7/10)

 



Strefę "Dodatki..." rozpocznie spotkanie z nowym zespołem z miasta Londyn, grupa LOLA ma na koncie dopiero dwa single ,a my już jesteśmy z nimi. Oto jeden z nich.



Kolejni przedstawiciele Londynu, i następni debiutanci. Wczoraj ukazała się epka "Metanoia", formacji ADELE DAZEEM.



Cóż, że ze Szwecji - pozostaniemy w podobnym gitarowym nastroju. Znany WAM już zespół, bo prezentowany na łamach bloga - DAG OCH NATT, i fragment z ich singla zawierającego trzy pozycje.   



Kopenhaga i prezentowany już niegdyś zespół PAPIR. Tym razem zajrzymy na wczoraj wydany album zatytułowany "IX".



Zapowiedź pierwszej styczniowej premiery 2026 roku - będzie kolejna. Grupa GEOLOGIST (pod nazwą ukrywa się mieszkaniec Waszyngtonu - Brian Wietza, z zespołu Animal Colletive) 30 stycznia wyda album zatytułowany "Can I Get A Pack Of Camel Light",(czyli:  "Ja? Radomskie, ale jak pan major woli, to Franz ma Camele").



Nowy York i zespół PEAER, który również na początku przyszłego roku, dokładnie 16 stycznia 2026, opublikuje nowy materiał zatytułowany "Doppelganger". Oto pierwszy singel.



 Amsterdam, a w nim formacja NUSANTARA BEAT, która przed tygodniem opublikowała debiutancki album zatytułowany "Nusantara Beat".



Nasz dobry znajomy JOSEPH SHABASSON, mocno zainspirowany filmem dokumentalnym "Mississippi River Styx", wraz z Thomem Gillem i Andre Ethierem stworzył płytę o takim właśnie tytule, która ukazała się wczoraj. Uwagę przykuwa świetna realizacja dźwięku.



KĄCIK IMPROWIZOWANY - zajrzymy do katalogu oficyny Ropeadope Rec. W połowie października ukazała się płyta zatytułowana "Never Would We" - formacji BRIGHT DOG RED.



Skoro wspominałem dziś nieco przełom lat 60/70, zajrzymy na reedycję albumu "Our Thing" (wydany w 1969 roku), grupy z miasta Houston - KASHMERE STAGE BAND. Przed Wami urokliwy klasyk w ich ujęciu.






niedziela, 20 września 2020

SHABASON, KRGOVICH & HARRIS - "PHILADELPHIA" (Idee Fixe Records) "To, co umyka..."

 

     Pod koniec lat 80-tych wielu z nas nie było jeszcze na tym padole łez, inni z mizernej blastocysty przemieniali się w nieco dojrzalsze formy istnienia, jeszcze inni wycierali niedomyte korytarze szkół podstawowych, wyręczając w ten sposób zajęte plotkami sprzątaczki, i snując poważne plany dotyczące najbliższej przyszłości. W tych jakże śmiałych niekiedy marzeniach wkładaliśmy skafander kosmonauty, przymierzaliśmy pogrzebowe wdzianko kominiarza albo wciskaliśmy się w pomarańczowy uniform kierowcy śmieciarki, której poczynania bacznie śledziliśmy z okien podczas nudnej lekcji. Tymczasem w marcu 1988 roku David Sylvian i Holger Czukay opublikowali album "Plight And Premonition". Krążek zawierał dwa utwory utrzymane w ambientowej stylistyce. Jeszcze w grudniu tego samego roku, zachęceni owocną współpracą, obydwaj panowie ponownie przekroczyli gościnne progi Can Studio w Kolonii, żeby zarejestrować następny materiał zatytułowany "Flux Mutability". Płyta zawierała również dwa utwory, czasem trwania oscylujące wokół 20 minut. Dlaczego na wstępie dzisiejszego spotkania pozwoliłem sobie wrócić do przeszłości i przypomnieć te dwa wspaniałe wydawnictwa? Powód jest bardzo prosty. Oto na rynku pojawiła się płyta o wdzięcznym tytule "Philadelphia", która w pewien sposób nawiązuje do sylvianowskiej estetyki ze wspomnianego wyżej okresu.

 Wszystko zaczęło się mniej więcej dwa lata temu, kiedy trójka przyjaciół - Joseph Shabason, Nicholas Krgovich i Chris Harris - nudzili się w jesienne wieczory na tyle, że zaczęli komponować, a potem drogą elektroniczną przesyłać próbki demo. Zebrało się tego osiem nieopierzonych utworów, które wymagały pracy, uwagi oraz dalszej obróbki. "Jesienią 2019 zdaliśmy sobie sprawę, że jeśli nie spotkamy się razem w jednym miejscu, nigdy nie ukończymy tego albumu". Świadomi czyhających zagrożeń polecili więc do Toronto, gdzie nagrali cały materiał podczas trzech sesji.

O Josephie Shabasonie wspominałem na łamach tego bloga, chociażby przy okazji jego wydawnictwa "Anna", które poświęcił chorującej matce. Cieszę się, że powrócił w dobrej formie, i znów pojawia się w moim wpisie, bo oznacza to, ni mniej ni więcej, iż postawiłem na właściwego konia. Shabason to kanadyjski muzyk sesyjny, kompozytor, saksofonista, znany ze współpracy z takimi grupami jak: Destroyer czy The War On Drugs. Wzrastał w rodzinie muzycznej, bowiem jego ojciec był pianistą jazzowym. Ceni sobie twórczość Briana Eno, Terry Riley'a, Masabumi Kikuchi, czy Midori Takady, do których również odwołują się autorzy krążka "Philadelphia". "Album narodził się z miłości do japońskiej muzyki New Age". Ostatnio dał prókę swoich możliwości przy okazji płyty formacji Austra lub na albumie "Heavy Nights" zespołu Evening Hymns. Jako zaproszony gość - wziął do ręki flet oraz saksofon - wkroczył do studia, kiedy Nicholas Krgovich nagrywał płytę "Ouch" (2018). 

Krgovich to multiinstrumentalista i wokalista pochodzący z Vancouver. Ponoć sam Robert Wyatt powiedział o nim i o jego twórczości takie oto zdanie: "Piękny, bardzo wzruszający i ludzki". Debiutował w 2002 roku albumem "When It's Dark And It's Summer". Współpracował z Mount Eerie, Nite Jewel, Dirty Projectors. Popełnił był także jednoaktowy musical dla Vancouver Push Festival. Na wspomnianej przeze mnie płycie "Ouch", zawarł zestaw piosenek pełnych smutku, żalu i rozgoryczenia, w których zaprezentował doświadczenie bycia porzuconym. "Czuję się oszukany i okradziony" - śpiewał, przeżywając bolesne rozstanie. Z gitarzystą Chrisem Harrisem spotkał się pod szyldem P:Ano, kiedy wydali wspólnie album "The Den", grał u jego boku w zespole No Kids. Nic więc dziwnego, że przy okazji pracy na krążkiem "Philadelphia", pozostając w minorowym nastroju, również przypomniał sobie o dobrym znajomym.

Debiutanckie i najnowsze wydawnictwo tria Shabason, Krgovich & Harris zawiera osiem nagrań. W tkance aranżacyjnej znajdziemy tony fletu, saksofonu, trąbki, fortepianu, nagrania terenowe, a także rozmazane brzmienie syntezatorów oraz gitary, które przywołują skojarzenie z wydawnictwami Davida Sylviana i Holgera Czukaya z końca lat 80-tych.  Podobny ambientowy charakter, podobna nostalgiczno-melancholijna aura, przeciągnięte frazy gitary, które łagodnie odmierzają kolejne takty i podsuwają pod oczy widok kropli deszczu wolno spływających po okiennej szybie. Nie ma na tym albumie żywej i mocnej perkusji, raczej, i to rzadko, pojawiają się rozmaite perkusjonalia, dzięki czemu kompozycje uzyskały intymny czy kameralny wymiar.  Nagrania duetu Sylvian/Czukay miały instrumentalny charakter. Tymczasem w kompozycjach tria SKH pojawia się urokliwy głos Krgovicha. Całość rozpoczyna "Osouji", gdzie wykorzystano nagrania terenowe, w dalszej części albumu znajdziemy dziecięce głosy, śpiew ptaków czy szum strumienia. W tytułowej kompozycji "Philadelphia" panowie nawiązują bezpośrednio do znanego utworu Neila Younga z 1993 roku. Trzeba przyznać, że jest to bardzo udany cover. Zawiera delikatną wokalizę, kruche dźwięki fortepianu w duchu Erika Satie, okraszone nieśmiały muśnięciami blach perkusji i krótkim westchnieniem trąbki. Najciekawsze na płycie zdają się być te najdłuższe utwory, czasem trwania przekraczające sześć czy zbliżające się do ośmiu minut. Wtedy to muzyka Kanadyjczyków może w pełni wybrzmieć i wprowadzić słuchacza w błogi kontemplacyjny letarg. W tekstach Nicholas Krgovich akcentuje rolę szarej codzienności, jak przez szkło powiększające przygląda się prozaicznym zdarzeniom, zwykłym przedmiotom, które umykają naszej uwadze.


(nota 7.5/10)




 

  W kąciku deserowym dziś aż trzy rodzaje różnych ciast. Skoro pojawiło się w tekście nazwisko Erika Satie, to może warto posłuchać, jak Jospeh Shabason spróbował odczytać jeden z klasyków mistrza, oryginalnie kompozycja "Gymnopede No.1" datowana jest na 1888 rok. Myślę, że w tej formie całkiem nieźle uzupełniłaby listę utworów zawartych  na albumie "Philadelphia".




Kolejny kawałek ciasta to propozycja dla fanów formacji Skeletons. Wspominałem o niej wiele razy na łamach tego bloga, ostatnio chociażby przy okazji solowego wydawnictwa założyciela tej grupy Matta Mehlana. Najnowszy album "If The Cat Come Back" ukazał się kilka dni temu. Niestety nie jest to dzieło na miarę moich ulubionych płyt Skeletons, czyli "Money" lub "People". Krążek zawiera dziewięć dość różnorodnych utworów, choć do pełni szczęści ewidentnie sporo zabrakło. Znajdziemy na nim więcej eksperymentów elektronicznych, poszukiwań ciekawego brzmienia, co zawsze było znakiem rozpoznawczym amerykańskiej formacji. Jednak tym razem zbyt dużo tutaj jakiegoś niesfornego momentami niezdecydowania, folgującej zbyt mocno wyobraźni. Problem polega na tym, że szukać, to nie zawsze oznacza znaleźć. Choć samo poszukiwanie bywa niekiedy wielce inspirujące. Moim numerem jeden  tego albumu od razu został "The Edge", pozostawiając daleko w tyle całą resztę. Definicja stylu, czy coś na kształt muzycznego autografu tej grupy.



Na koniec deserowego kącika zapowiedź płyty, która ukaże się w lutym 2021 roku, będzie nosić tytuł "In Quiet Moments". Cieszę się, że włodarze wytwórni Bella Union znów postanowili zaprosić do studia zaprzyjaźnionych artystów. Owocem pierwszego spotkania był krążek "Ojala", projektu, który przybrał nazwę Lost Horizons. Najwyższa pora na kolejną odsłonę.




piątek, 31 maja 2019

BART - "TODAY, TOMORROW, & THE NEXT DAY" (Idee Fixe Records) "OGRÓD O ROZWIDLAJĄCYCH SIĘ ŚCIEŻKACH"

   Kiedy w 2016 roku producent i współzałożyciel kanadyjskiej wytwórni Idee Fixe Records - Jeff McMurrich - zaoferował Bartowi Chritopherowi Shannonowi i Nathanowi Vanderwielen możliwość nagrania czegoś w studio - chociażby takim, jak to mieszczące się w Kessington Market przy Nassau St. - obydwaj muzycy nie mieli wtedy jeszcze żadnego gotowego materiału. "Poszliśmy do studia z niczym" - wspominali to wydarzenia po latach. Może nie do końca "z niczym", bo wchodząc do studia, zabrali ze sobą doświadczenie zdobyte podczas grania w innych  formacjach, Shannon w The Elwins, Vanderwielen w Ruby Coast. Ostatecznie debiutancka płyta długogrająca grupy Bart nosiła tytuł "Holomew" i została zauważona, a także doceniona przez nielicznych krytyków. Przy tej okazji pojawiło się określenie prog-pop, które miało przybliżać charakter ich muzyki.  Kolejne wydawnictwo również rodziło się w bólach, i to dosłownie. Podczas nagrywania drugiej w dorobku płyty: "Today, Tomorrow, & The Next Day", nie obyło się bez incydentów. Jesienią  Shannon zamknął się w domku swojej rodziny na wyspie, gdzie przeżył drobne załamanie nerwowe. Zamierzał jedynie dograć wokalizy, a potem zakończyć lub nawet porzucić cały projekt. Własne problemy przeżywał w tym czasie kolega z zespołu Nathan Vanderwielen, który podczas pracy przy obróbce drewna uszkodził sobie palce.

Na płycie "Today, Tomorrow, & The Next Day" znajdziemy 12 spójnych stylistycznie kompozycji. Chociaż gdyby dokładnie przyjrzeć się każdej z nich, to możemy zauważyć drobne różnice. Mam tu na myśli pewne akcenty, wystawiające świadectwo o charakterze poszczególnych utworów. Raz bowiem bardziej dominujące są elementy art-rockowe i nawiązania do muzyki przełomu lat 60-tych, 70-tych, całkiem dobrze słyszalne w "Heritage Moment", innym razem przykuwają uwagę indie-folkowe, czy psychodeliczne tony. Przy okazji próby definiowania dokonań kanadyjskiej formacji pojawia się modny ostatnio termin, używany do określenia różnych zjawisk z przestrzeni estetycznej, mianowicie - eklektyzm. I rzeczywiście tych pierwiastków transgatunkowych w muzyce Bart jest całkiem sporo: pop, indie, folk, prog-pop, art-rock, psychodelia itd.
Warta podkreślenia jest płynność i swoista łagodność, powiedziałbym nawet, że naturalność (niewymuszona sztuczną konwencją) przechodzenia od jednej stylistyki do drugiej, jak i zmiany tonacji oraz tempa, w obrębie kilku zaledwie taktów, tak charakterystyczna dla poczynań formacji art-rockowych czy prog-rockowych.

"Tworzymy wielowymiarowe utwory, żeby przekazać tak wiele uczuć, jak to możliwe" - powiedział w jednym z wywiadów Bart Christopher Shannon. Dużo w jego sposobie komponowania jest myślenia intuicyjnego - kolejna część utworu, kolejny akord, może prowokować do zmiany tempa, tonacji, położenia akcentów lub pójścia w zupełnie innym stylistycznie kierunku, trochę jak w ogrodzie o rozwidlających się ścieżkach. Warto dodać, że owe zmiany zachodzą w stosunkowo krótkich fragmentach czasu, gdyż kompozycje zawarte na ostatniej płycie grupy Bart trwają przeciętnie 3, 4 minuty. Metaforycznie można powiedzieć, że muzyka kanadyjskiej formacji może przypominać specyficzny labirynt - słuchacz nie odczuwa jednak ani zagubienia, odosobnienia, samotności czy dezorientacji. Nad sobą wciąż ma błękitne niebo (rozmarzone i podwojone wokalizy, harmonie wokalne), a przed sobą korytarze pełne intrygujących zakrętów i wąskich transgatunkowych ścieżek.
Skład zespołu Bart uzupełniają: Lane Halley (gitara), Jacob Morgan (bas), Jason Bhattachary (perkusja), Michael Peter Olsen, Sara Froese (smyczki), i gościnnie nasz stary dobry znajomy, o którego płycie pisałem całkiem niedawno (kliknij tutaj) - Joseph Shabason (również Destroyer). To jego saksofon usłyszymy między innymi w "Don't Push" oraz flet w  "Willows Want".
Wbrew tytułowi "Today, Tomorrow, & The Next Day" to album, który spogląda wstecz, ale robi to w bardzo subtelny oraz inteligentny sposób. Pewnie wiele osób, które wysłuchałyby tych  dwunastu piosenek, miałoby później spory problem, żeby precyzyjnie przypisać do nich konkretną datę powstania.


(nota 7.5/10)


 















czwartek, 22 listopada 2018

JOSEPH SHABASON - "ANNE" (WESTERN VINYL) "Gdy umiera chwila"

  "Człowiek postanawia wymalować świat. Przez lata będzie zaludniał przestrzeń obrazami prowincji, królestw, gór, zatok, okrętów, wysp, ryb, pokoi, instrumentów, gwiazd, koni i ludzi. Na chwilę przed śmiercią odkryje, że ów cierpliwy labirynt linii jest podobny do jego własnej twarzy" - Jorge Luis Borges


Wspominałem już na łamach tego bloga, że jakże często dramatyczne przeżycia - śmierć bliskich, doświadczenia graniczne, tragedie, choroby - są w konsekwencji impulsem dla wszelkiej twórczości artystycznej. Podobnie było w przypadku najnowszej, wydanej kilka dni temu nakładem jakże zacnej oficyny Western Vinyl, płyty Josepha Shabasona zatytułowanej "Anne". Można powiedzieć, że ten album jest poświęcony i dedykowany matce głównego bohatera dzisiejszego wpisu, która zmaga się z chorobą Parkinsona. Jej głos oraz zwierzenia pojawiają się tu i ówdzie, subtelnie wplecione w tkankę kompozycji. Joseph Shabason w solowej odsłonie w intrygujący i urokliwy sposób eksploruje pogranicze ambientu i jazzu, zestawia ze sobą delikatną elektronikę i często poddane modyfikacji (używa przystawki Eventide) brzmienie trąbki i saksofonu.

Kanadyjski artysta jako mały chłopiec uczył się gry na gitarze. Dopiero w wieku 11 lat - jakby telepatycznie odebrawszy frazę pochodzącą z prozy Wiesława Myśliwskiego: "Wybierz saksofon" - wziął do ręki saksofon , zapisał się na lekcję gry na tym instrumencie, a później ukończył studia na University of Toronto. Jednak nie do końca pozostał wierny saksofonowi, w tak zwanym międzyczasie odkrył brzmienie syntezatora Roland JX-3P, a potem założył zespół Diana i zaczął komponować avant-popowe piosenki. Z nową formacją debiutował w 2013 roku płytą: "Perpetual Surrender", a trzy lata później światło dzienne ujrzał album "Familiar Touch", który zawierał dziewięć indie-popowych kompozycji okraszonych całkiem przyjemną wokalizą Carmen Elle. Warto dodać, że Joseph Shabason miał spory wkład w brzmienie grupy Destroyer, pojawił się jako zaproszony gość na płycie "Kaputt" i "Poison Season" oraz na krążku "Lost in the Dream" formacji The War On Drugs. W wywiadzie podkreśla, że przełomową płytą dla jego podejścia do dźwięku oraz sposobu myślenia o kompozycji był album Jona Hassella i Briana Eno - "Fourth World, vol.1: Possible Musics", nagrany w Celestial Sounds Studio (1980), w Nowym Jorku.

W solowej twórczości Jospeha Shabasona, której początek stanowi album "Aytche"(2013), możemy bez trudu odnaleźć nawiązania do dokonań Jona Hassela (trochę tu również dźwięków spod szyldu David Sylvian/Holger Czukay). Kanadyjski artysta lubi korzystać z repetycji, kreuje łagodne pastelowe przestrzenie, a tworząc dźwiękowe struktury, szuka ich pogłębienia - używa w tym celu dodatkowych, innych niż elektroniczne, instrumentów, takich jak: trąbka, saksofon, fortepian, skrzypce, nagrania terenowe (na ostatniej płycie są wśród nich odgłosy ptaków, wody itp.). W charakterystycznym dla siebie stylu - czego kolejnym potwierdzeniem jest album "Anne" - szkicuje odczucia, stany emocjonalne, tworzy krajobrazy wrażeń. Przy wydatnej pomocy zaproszonych do współpracy gości kreśli coś w rodzaju mentalnych map. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że podobnie jak ma to miejsce w opiece nad chorym, Joseph Shabason na płycie "Anne" z wyjątkową troską pochylił nad każdym tonem. Szczególnie słychać to w moim ulubionym utworze, którego słucham od kilku dni wciąż i wciąż, a który kończy album - "Treat It Like a Wine Bar". To małe dzieło sztuki...
Ileż tutaj subtelności, delikatności - dźwięki poszczególnych instrumentów wybrzmiewają łagodnie, mają swój czas, miejsce i przestrzeń, którą współtworzą razem z dialogiem. Melodia nie jest tu celem, pojawia się niejako przy okazji, jakby od niechcenia, liczy się nastrój, swoboda działania, radość tworzenia, momenty olśnienia. Coś wyłania się ze szczelin pomiędzy poszczególnymi nutami, coś się otwiera, czas zwalnia biegu, z tła wynurzają się kolejne nieśmiałe kształty i kształtem jest tło...

"A wiatr, wiesz to przecież, jest odgłosem świata, gdy umiera chwila"


(nota 7.5-8/10)