MOREISH IDOLS - "ALL IN THE GAME" (Speedy Wunderground/Pias rec.) "Nieśmiałe sugestie"

 

     Rozpocznę od końca - czyli od najważniejszego początku. Producent - a więc osoba, której rola, szczególnie w naszym kraju, bywa zwykle pomijana. To często od niego zależy kształt kompozycji, począwszy od wizji pojedynczego utworu, przez skalę zastosowanych środków i rozwiązań, aż po finalne brzmienie całej płyty. Dobrze jeśli ten przy okazji jest również fachowcem od masteringu - potrafi wydobyć rozmaite dźwiękowe niuanse, dodać takie, a nie inne barwy, nadać specyficznego charakteru. W trudnym zawodzie producenta głównie spełniają się mężczyźni. To prawda. Warto w tym miejscu napomknąć nazwisko Haby Kadry (pojawiała się na łamach bloga kilka razy) - nie tyle producentki, co specjalistki od masteringu właśnie, która ma już ugruntowaną pozycję w tej szczególnej branży, i mnóstwo ważnych albumów na koncie. 

Producentem debiutanckiej płyty "All In The Game" formacji MOREISH IDOLS jest Dan Carey (Daniel De Mussenden Carey) - rozpoznawalny i znany w środowisku mistrz konsolety, właściciel studia położonego w południowej części Londynu oraz wytwórni Speedy Wunderground. W jego dorobku znajdziemy cztery nominacje do nagrody Mercury Music Prize, za produkcje albumów Kae Tempest i Nicka Mulveya (2014 rok) oraz pięć lat później, za produkcje płyty Black Midi i Fontaines DC. W bogatym CV Anglika widnieje także współpraca z: Foals, Goat Girl, Squid, Grimes, Caroline Polachek, Bat For Lashes, Lianna Lahavas. 

Dan Carey ostatnio wrzucił na warsztat nagrania swoich podopiecznych z formacji MOREISH IDOLS, gdyż tak można powiedzieć o zespole, z którego członkami podpisał kontrakt płytowy. Efekty wymiany myśli, spostrzeżeń oraz doświadczeń są bardzo owocne. Wystarczy posłuchać kilku pierwszych singli - nagranych przed laty w sypialni Toma Wilsona Keletta - zespołu MOREISH IDOLS, a potem  zderzyć je z nagraniami zawartymi na wydanym przed tygodniem debiucie - "All In The Game". Po owocach ich poznacie.

Oczywiście to nie zawsze funkcjonuje w tak prosty sposób. Czasem wizja producenta jest zbyt schematyczna, zbyt nachalna albo przesadnie typowa, w stosunku do jego wcześniejszych poczynań - jakby gra toczyła się głównie o to, żeby odcisnąć wymowne producenckie piętno. Cała sztuka polega na tym, żeby wydobyć z artystów - o ile w ogóle to możliwe - coś indywidualnego; odkryć charakterystyczny język, znaleźć niepowtarzalny rys czy rozpoznawalny idiom.

Początkowy duet Jodi Lily (gitara/śpiew) oraz Tom Wilson Kellet (gitara/syntezator/śpiew), w krótkim czasie zdołał pokonać sporą drogę. Na trasie niespiesznej wędrówki ważnym punktem było zaproszenie do składu basisty i perkusisty oraz saksofonisty Dylana Humphreya. I tak oto północna część Anglii (skąd pochodzą gitarzysta i perkusista) połączyła siły z południowymi rejonami Wysp Brytyjskich (stąd wywodzą się pozostali członkowie), a miejscem ich pierwszego spotkania były korytarze uniwersytetu w Falmouth.

"Kładziemy nacisk na bezpośredniość dźwięku. Nagrywaliśmy całość od razu na taśmę, więc wiele przygotowań polegało na tym upewnieniu się, że to, co wychodziło, była prawie w stanie zmiksowanym (...) Lubimy używać kontrastujących dźwięków. Staramy się również zostawiać nagrania w stanie, w którym faktycznie możemy je potem zagrać na żywo".

Po przesłuchaniu całej płyty "All In The Game" widać całkiem wyraźnie wspomnianą wcześniej rękę producenta. Dan Carey zrobił wiele - choć z niczym nie przesadził - żeby brzmienie albumu zyskało na atrakcyjności. W tkance aranżacyjnej znajdziemy klarnet i saksofon, gitarę akustyczną i altówkę. W niektórych fragmentach, jak chociażby w mocno wyróżniającym się "Acid", czy "Dream Pixel", napotkamy partię przybrudzonego brzmienia gitar, w stylu ulubionej przez członków grupy MOREISH IDOLS, kultowej w wąskich kręgach, kapeli - Pavement. Niekiedy praca gitar może przypominać charakterystyczne odmierzanie taktów znane z utworów Radiohead. Z kolej dźwięki klarnetu oraz saksofonu przypomniały mi recenzowany na łamach bloga brytyjski zespół - MUCK SPREADER (płyta "Abysmal"). Zróżnicowane tempo, jak i dynamika, sprawia, że płyty "All In The Game" słucha się z rosnącą ciekawością.

Świetny "Railyway" - jest jednym ze starszych utworów, który doczekał się wielu wersji. Jego pierwotny tytuł brzmiał "Railway Graveyard", został zainspirowany katastrofa kolejową w Boliwii.

Wspomniany wcześniej "Acid" oraz "Slouch" to efekty radosnej i owocnej jamowej sesji. Ponoć najdłużej prace trwały nad tytułowym nagraniem  - "All In The Game". 

"Po wysłuchaniu całego albumu po raz pierwszy zdaliśmy sobie sprawę, że powinniśmy wykorzystać nasz ostatni dzień w studiu, żeby zagrać "Pale Bule Dot" ponownie, tym razem w nieco bardziej zrelaksowanym akustycznym stylu".

 Kończący płytę "Time's Wasting" stanowi jakby drugą część udanego otwarcia "Ambergrin", który wokaliście MOREISH IDOLS przypomniał nagrania grupy Wilco. I tak oto koło tego albumu się zamyka.

Na koniec warto wspomnieć o kilku ważnych inspiracjach w trakcie prac nad tym debiutem. Należą do nich płyty: Natural Information Society, Talking Heads czy mojego ulubionego niegdyś Broken Social Scene - "You Forgot It In People". Co ciekawe, słuchając kolejnych odsłon wydanego przed tygodniem debiutu można odnieść wrażenie, że obcujemy z przedstawicielami amerykańskiej lub kanadyjskiej sceny niezależnej, a nie z dziełem mieszkańców Wysp Brytyjskich.

Na przykładzie udanego wydawnictwa "All In The Game" widać, że gatunek dla członków grupy to tylko nieśmiała sugestia, a nie trwała wytyczna, czy ślepa uliczka bez możliwości manewru. Tutaj ruch odbywa się swobodnie i w wielu kierunkach.

(nota 7.5/10)

 

Pozostaniemy na Wyspach Brytyjskich, z miasta Dover pochodzi grupa Black Market Karma, która 6 czerwca opublikuje nowy album zatytułowany "Mellowmarker".

Skoczymy za ocean, gdzie w mieście, które lubi deszcz, czyli Seattle, rezyduje grupa Deep See Driver. Pod koniec lutego ukazała się ich płyta "Billboard Heart". Najbardziej przypadła mi do gustu ta piosenka.

Zmienimy lokalizację, wybierając się do Los Angeles, skąd pochodzi formacja Powder Pink & Sweet, która kilka dni temu opublikowała nowy singiel.

Nawiązując do dzisiejszego wątku producentów, dodam nieśmiało, że następną piosenkę wyprodukował duet Brad Cook(współpracował chociażby z  Bon Iver) oraz bardziej rozpoznawalny w tym tandemie Josh Kaufman. Wspólnie pomogli islandzkiej wokalistce Arny Marget, która niedawno wydała album "I Miss, I Do". Oto mój ulubiony fragment. 

Szybki powrót do Europy przyniesie wraz z sobą przystanek w Oslo. Wokalista grupy Airbag- Bjorn Riis, 11 kwietnia opublikuje nowy solowy album zatytułowany "Filmbulvinter". Póki co możemy posłuchać singla promującego to wydawnictwo.

Pod koniec lutego brytyjski duet Rattle, opublikował album zatytułowany "Encircle". Wybrałem z niego taki oto fragment.

W dniu wczorajszym grupa Throwing Muses opublikowała nowy album "Moonlight Concenssion". Nadarza się okazja, żeby przypomnieć sobie stare przeboje zespołu. Chociażby ten z albumu "The Real Ramona" (1991 rok).

MISS TYGODNIA - tym razem w stroju shoegazeowym. Panowie i pani rozstawią instrumenty, przebiorą się i... Piosenka pochodzi z niedawno wydanego albumu "Four Portraits Of The Same Ugly House", irlandzkiej (miasto Cork) grupy Pebbledash.

W "Kąciku improwizowanym" - cały album, wydany przed tygodniem "Deep Jazz Awaking - Spiritual Jazz vol.1/Astral Jazz". Wydawnictwo zawiera dwadzieścia sześć kompozycji, więc każdy powinien znaleźć tutaj coś dla siebie.

TO DIE ON ICE - "UNA SPECIE DI FERITA" (Grandie Records) "Anal, squirt, Lynch core"

 

    Wszyscy doskonale wiemy, że albumy pochodzące ze słonecznej Italii nie są naszym pierwszym wyborem, jeśli chodzi o zapoznawanie się z najnowszymi płytami. Powiedzmy sobie wprost - zwykle znajdują się na szarym końcu listy krążków, które zamierzamy przesłuchać. W trakcie naszych blogowych spotkań kilka razy zamieściłem recenzje albumów włoskich zespołów reprezentujących scenę jazzową lub alternatywną. Przyznam szczerze, że nie wiem dokładnie, czego obecnie słuchają Włosi. Nie znam również ich dźwięcznego języka, dlatego też przygotowując dzisiejszy wpis, musiałem poprosić o pomoc znajomą mieszkankę Półwyspu Apenińskiego, która przybliżyła mi wywiady z członkami zespołu To Die On Ice, i której z tego miejsca składam serdeczne podziękowania. Grazie Mille Signora M.

   Bohaterowie dzisiejszej odsłony bloga pochodzą z północnych Włoch. Wcześniej próbowali swoich sił grając w zespołach hardcorowych czy post-punkowych.  Kilka lat temu gitarzysta Filippo (członkowie grupy To Die On Ice nie podają nazwisk), na Piazza Maggiore w Bolonii spotkał basistę zespołu Oralce - Simone'a. Po krótkiej wymianie zdań panowie doszli do wniosku, że fajnie byłoby stworzyć muzykę, która nastrojem nawiązywałby do  filmów Davida Lyncha - stąd ich późniejsze określenie "Lynch Core". Swoje próby zarejestrowali na taśmie, ale po jej przesłuchaniu doszli do wniosku, że to, co powstało, nie nadaje się do publikacji. Zawiesili więc pomysł wspólnego muzykowania na pewien czas (dokładnie mówiąc na pięć długich lat), i powrócili do macierzystych formacji. Dopiero ubiegły rok przyniósł wraz z sobą odświeżenie koncepcji nagrania dark-jazzowego albumu. W studiu w Bolonii spotkali się: Filippo (gitara), Alessandro (perkusja), Simone (bas), oraz Andrea (saksofon), żeby pod nazwą To Die On Ice zarejestrować osiem kompozycji.

Od samego początku tego wydawnictwa, czyli od utworu "Fisting - Come Una Palude", aż do ostatnich tonów "Dirty Talk...." - udało się stworzyć i utrzymać specyficzny niepokojący, czy tez ponury nastrój, który może kojarzyć się z kadrami filmów Davida Lyncha. Na uwagę zasługuje pewna surowość tego materiału - proste gitarowe riffy, monotonny rytm perkusji - wystawiająca świadectwo o poprzednich dokonaniach poszczególnych członków zespołu. Wysunięty do przodu mięsisty bas i miarowe uderzenia perkusji napędzają poszczególne utwory. Dodatkowe barwy wnoszą dźwięki post-rockowej gitary. Leniwe tony nieco oddalonego saksofonu, który funkcjonuje w oparciu o efekty pogłosowe, kreują specyficzną atmosferę oraz głębię. W odróżnieniu od czołowych przedstawicieli nurtu dark-jazz, takich jak: Bohren & Der Club Of Gore, Dale Cooper Quartet albo Aging, o których wiele razy wspominałem na łamach tego bloga, brzmienie włoskiego kwartetu jest bardziej szorstkie i brudne, a muzycy stosują zwarte i dość krótkie wypowiedzi. Raz tempo akcji jest nieco żywsze, w innym odsłonach wyraźnie zwalnia lub rwie się, i pozwala gitarzyście odmierzać kolejne mroczne takty. Sporadycznie pojawia się także drobna narracja wokalna, która dla zwiększenia efektu zamienia się w pewnym momencie w krzyk.

Od razu, po zerknięciu na charakterystyczną okładkę, rzucają się w oczy tytuły kolejnych utworów, nawiązujące bezpośrednio do kategorii filmów porno - "Fisting...", "Anal...", "Cumshot...", "Squirt...", i na "Dirty Talk..." kończąc. Według Filippo był to celowy zabieg. Używając takich określeń gitarzysta włoskiej grupy chciał podkreślić zakłamanie mieszczańskiej moralności. Trudno z nim się nie zgodzić, że strony zawierające pornografię wciąż są najczęściej odwiedzanymi w sieci. Karmią się nimi nasze oczy i zmysły, a tym samym niepostrzeżenie zmianie ulega nasza wrażliwość i poczucie smaku. Ciężko od twórców porno oczekiwać finezji, czy chociażby odrobiny oryginalnego myślenia. Jednak nagość, jak wiele innych rzeczy, można pokazać w różny sposób, co udowodnił przed laty Andrew Blake, który swoje artystyczne wizje lubił ilustrować również muzyką jazzową. Drugi człon nazw utworów na płycie grupy To Die On Ice, właściwie ich rozszerzenia, jest w języku włoskim. I tak, "Tutto Quello Che Di Resta" - nawiązuje do piosenki Maldestro. Tytuł "Una Citta In Fiamme" odwołuje się do powieści kryminalnej "City In Fire", autorstwa Gartha Riska Hallberga (2015). Pozostałe włoskie odnośniki mówią o: "przygryzionych wargach", "kształcie chmur", czy "śmierci pod neonem pralni". Płytę nagrano w studio Vacum, pod okiem znanego we Włoszech producenta Enrico Baraldiego, a sugestywną okładkę zaprojektowała lokalna artystka Caterina Birolo.

(nota 7/10)

 

W dodatku do dania głównego zajrzymy na opublikowaną 7 kwietnia płytę kanadyjskiej grupy The Henrys - "Shrug". To wciąż mało znana w naszym kraju grupa, która porusza się po terytorium indie-folku, americany, nawiązując również, jak w przypadku najnowszego wydawnictwa, do twórczości Davida Sylviana z okresu działalności zespołu Rain Tree Crow.

Bjorn Riis kojarzony głównie z formacją Airbag, opublikował wczoraj solową płytę "Everything To Everyone". Najbardziej przypadła mi do gustu kompozycja "Every Second Every Hour".

Daniel Rossen do tej pory kojarzył  się z szyldem Grizzly Bear, o której to grupie wspominałem przed tygodniem. Wczoraj ukazała się jego solowa płyta "You Belong There".

Cóż, że ze Szwecji... czyli formacja La Sante w bardzo urokliwym singlu "Something Is Happening".

Joachim Libens to artysta pochodzący z Belgii, który ukrywa się pod nazwą The Hounted Youth. Właśnie ukazał się jego promocyjny singiel, choć na cały album przyjdzie nam poczekać aż do jesieni.

Album zespołu The Smile w coraz większym stopniu przestaje być tajemnicą. Oto kilka dni temu pojawiła się jego kolejna odsłona.

W kąciku improwizowanym zajrzymy na najnowszą płytę klawiszowca Dave'a Hartla - "Tales From The Plague". Artyście pomogli Carl Sax na saksofonie, Josh Orlando (perkusja), Miles Hartl -  gitara, oraz dwie wokalistki - Paula Johns i Gesenia Erolin.

DESTROYER - "LABYRINTHITIS" (Bella Union) "Miękka bułka"

 

      Oprócz turnieju w Miami, gdzie Iga Świątek została numerem 1 rankingu WTA, kilka dni temu obejrzałem  film dokumentalny, którego autor zastanawiał się nad kwestią kreatywności. W przeciągu wielu lat skrupulatnie przepytywał reżyserów i pisarzy, przedstawicieli szeroko pojętej sztuki. Zadawał im podobnie brzmiące pytanie: "Co to znaczy być kreatywnym?". Z natłoku różnych niekiedy bardzo wyczerpujących odpowiedzi można było wysnuć wniosek, iż jest to przede wszystkim konieczność, czy też coś w rodzaju przymusu. Niektórzy po prostu rodzą się już tacy, a owa potrzeba tworzenia czegoś, lub wyrażania się także poprzez sztukę, na różnych etapach egzystencji sukcesywnie daje o sobie znać. W przypadku bohatera dzisiejszego wpisu - Dana Bejara, wokalisty, autora tekstów i muzyki grupy Destroyer - było podobnie. Choć po uważnym przesłuchaniu najnowszych fragmentów jego muzycznej kreacji, można dojść do wniosku, że twórca odrobinę pospieszył się z ich publikacją.

Chcę przez to powiedzieć, że album "Labyrinthitis " ("zapalenie błędnika"), jest wydawnictwem nierównym. Cóż biedny Dan Bejar miał zrobić - przymus to przymus. Najwyraźniej musiał bezzwłocznie opublikować swoją płytę w takiej właśnie formule. Gdyby jednak chwilę, chwil kilka, cierpliwie poczekał, lub pozbawił playlistę paru niezbyt wartościowych - moim zdaniem - ścieżek, byłoby znacznie lepiej. Jeden z recenzentów pochwalił ostatni materiał formacji Destroyer za uczciwe brzmienie, rzetelność i konsekwencję. Według mojej skromnej opinii właśnie tej konsekwencji w kilku newralgicznych miejscach nieco zabrakło. Od pierwszych chwil tego krążka - "It's In Your Heart Now", można wyczuć, że panowie Dan Bejar i John Collins (zagrał na basie i odpowiedzialny był za produkcję), całkiem nieźle się bawili. W zamierzeniach chcieli stworzyć: "Wysokoenergetyczną płytę w stylu Cher". Co innego koncepcje, myśli i plany, a co innego brutalna niekiedy rzeczywistość. "U zarania niemal każdej naszej rozmowy tkwi pomysł zrobienia czegoś odlotowego, dopóki nie zdamy sobie sprawy z tego, jak bardzo nie jesteśmy odlotowi" - oświadczył Bejar. Brzmienie trzynastego w dyskografii albumu grupy Destroyer jest przewrotnie miękkie. Owa przewrotność polega także na tym, że John Edward Collins w tkankę aranżacyjną wplótł z rozmysłem mnóstwo rozmaitych subtelności. W gruncie rzeczy są to drobiazgi, które przy pobieżnym przesłuchaniu łatwo pominąć. A to odezwie się przetworzony bas lub zmodyfikowana trąbka, to gitarowe akordy stworzą namiastkę intrygującego nastroju, to znów dźwięki pianina dadzą o sobie znać, rozsypane niczym ziarno podczas siewu. A wszystko to osadzono w żywym avant-popowym, miejscami nawet dyskotekowym, rytmie. "Tańczący inaczej" znajdą na płycie "Labyrinthitis" sporo dobrego. 

Przy wielu piosenkach swobodnie można tańczyć albo spróbować zaśpiewać kilka gustownie połączonych ze sobą nut. Ta charakterystyczna rozmarzona melodyka rodem z albumu "Kaputt", wciąż przewija się przez poszczególne nagrania, jednak takty odmierzane są tutaj znacznie żwawiej. Tym razem Dan Bejar niespecjalnie przyłożył się do warstwy tekstowej. Wszystko wskazuje na to, że zrobił to z rozmysłem, wszak całość miała być lekka i zwiewna. Nie ma więc większego sensu wnikliwe analizowanie zwrotów i fraz, jak uczynił to recenzent, który zastanawiał się, dlaczego jeden z tytułów nosi nazwisko malarza - "Tintoretto". A dlaczego nie? Skoro akurat to przyszło do głowy kanadyjskiemu artyście. Swobodna gra skojarzeń, strumień świadomości - oto czym w warstwie lirycznej jest także ta płyta. Rapowaną partię wykorzystaną w "June", Bejar zarejestrował w garażu, w niespełna 30 minut, nie zastanawiając się zbytnio, dokąd poniosą go kolejne słowa. "To były tylko kruche małe podmuchy pisania - anty-pieśni, anty-wiersze, nic spójnego" - stwierdził. Nie zgodzę się również z innym dziennikarzem, który napisał, że całość nowej płyty Destroyer brzmi tak, jakby zagrał to zespół. Niemal od samego początku "Labyrinthitis" kluczowym elementem albumu staje się jego produkcja. Wiele z tych utworów powstało jako wynik wymiany plików przesyłanych z Vancouver, gdzie mieszka Bejar, do  Galiano, gdzie rezyduje John Collins. Na kolejnych etapach tworzenia kompozycji dodawano następne kluczowe dla brzmienia elementy. Żaden zespół nie gra w ten sposób. Wbrew tytułowi "Suffer" przypomina klasyczny radiowy singiel, który wręcz zachęca do pląsów. Jedna z moich ulubionych odsłon "All My Preetty Dresses", także poprzez elektroniczne wstawki oraz przetworzenia, sympatycznie flirtuje ze stylem disco. Do takich fragmentów po prostu chce się wracać, szczególnie zaś do tego rozkosznie słonecznego finału. W "Eat The Wine,  Drink The Bread", który przypomina osobliwe skrzyżowanie tonów New Order z Ereasure, wyłapiemy wspomniane wcześniej, i nieoczywiste w tym tanecznym kontekście, dźwięki pianina. "It Takes A Thief" - to już niestety dyskoteka na całego. Przy tej okazji można przymrużyć oczy, i rzeczywiście można ujrzeć Cher w jej ostatnich konwulsyjnych podrygach, tuż przed nadejściem ciężkiego kaca. Kolejna mielizna tego albumu to przystanek zwany "The States"; prymitywny i banalny, który przypomina tendencyjny autoremiks. Gdzieś po czwartej minucie wyczerpały się ochłapy pomysłów, kreacja wyraźnie obumarła, i panowie nie bardzo wiedzieli, co dalej począć. Wykorzystali więc pętle i powtórzenia, i jakoś wypełnili kolejne 3 minuty. Szkoda, bo takie niefrasobliwe i zupełnie niepotrzebne fragmenty muszą obniżyć ocenę wartości tej w gruncie rzeczy intrygującej momentami płyty.

(nota 7/10)

 

W kąciku deserowym pozostaniemy w podobnym lekkim nastroju i zajrzymy na płytę Babeheaven - "Sink Into Me".

Muzyka z Indonezji rzadko gości w naszych domach. Zespół Temarram tworzą: Regga (gitara), Oui (bas) oraz wokalistka Sherina.

Bjorn Riis z norweskiego zespołu Airbag zapowiada solowy album - "Everything To Everyone", który ukaże się 8 kwietnia.

Z Belgii pochodzi Bert Dockx, który kilka dni temu opublikował swoją pierwszą solową płytę zatytułowaną "Safe".

Z Francji, a dokładniej z Nancy, pochodzi grupa Jesus Lives In Vegas, która niedawno opublikowała epkę.

W kąciku improwizowanym intrygujący album Michael Leonhart Orchestra - "The Normyn Suites", z mnóstwem znakomitych gości na pokładzie: Bill Frisell, Nels Cline, Donny McCaslin, Chris Potter, itd.