Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Capitol. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Capitol. Pokaż wszystkie posty

sobota, 4 stycznia 2025

JACK CHESHIRE - "INTERLOPER" (Loose Tongue Records) "Na pograniczu jawy i snu"

 

  I tak oto, dla niektórych zupełnie niepostrzeżenie zmieniła się data w kalendarzu. Dla tych, którzy wciąż jeszcze pląsają, chociażby na coraz bardziej  wytartym parkiecie, w kolorze orzech włoski, tonącego z wolna w odmętach morskiej bryzy statku wycieczkowego, pragnę dodać, że zmiana jest znacząca, gdyż nie powitaliśmy jedynie nowego dnia, tygodnia, czy miesiąca, ale Nowy Rok. Sezon wydawniczy jest w okresie prenatalnym, więc póki co w kwestii atrakcyjnych nowości płytowych będziemy musieli spoglądać wstecz, na schyłek roku poprzedniego. Zapowiedzi nowych oczekiwanych wydawnictw, świeżych piosenek, cieplutkich singli, jak najbardziej będą pojawiać się w tradycyjnej rubryce. Witam więc oficjalnie stałych Czytelników i napływowych Gości nieśmiało rozglądających się na tym blogu. Wszystkim dziękuję za obecność, cierpliwość oraz listy, te nieco bardziej publiczne oraz te prywatne - przy tej okazji pozdrawiam ciepło panią Agnieszkę i panią Martynę (propozycje z jazzowej krainy łagodności nadal będą się pojawiać w miarę systematycznie). W dalszej części dzisiejszej odsłony bloga warto zwrócić uwagę na bardzo atrakcyjne single, nie tylko ten, od którego od kilku dni nie potrafię się uwolnić, a który ukrył się pod tradycyjnym hasłem: "kompozycja tygodnia". Pojawią się dwie ciekawe płyty długogrające, jedna na dobry początek, a druga na równie udane zwieńczenie naszego spotkania.



Rozpoczniemy od prezentacji sylwetki brytyjskiego wokalisty i gitarzysty Jacka Cheshire'a. Jego album zatytułowany "Interloper" ukazał się pod koniec listopada, i jak przypuszczam, nie znalazł się w żadnym popularnym podsumowaniu na czołowych miejscach (zakładając, że w ogóle tam zagościł). Co nie oznacza, że nie warto się z nim zapoznać. Album zawiera całkiem równy i spójny materiał, który można umieścić w szufladce z etykietę "psychodeliczny pop". Dodatkowym wabikiem dla niektórych słuchaczy mogą być nazwiska dwóch artystów, uczestniczących w sesji nagraniowej. Mam tu na myśli Jona Scotta (perkusistę Gogo Penguin i Mulatu Astatke) oraz Shuta Shinody (Hot Chip, Anna Meredtih, Ghostpoet).



Początki Jacka Cheshire'a to jednak solowe zmagania się z nieraz wyjątkowo oporną materią dźwiękową. Brytyjczyk debiutował w 2007 roku, albumem "Allow It To Come On", nagranym w domowym zaciszu, przy pomocy pożyczonego sprzętu i mikrofonów. Potem nasz dzisiejszy bohater nawiązał kilka sympatycznych i trwałych relacji, które postanowił wykorzystać, poszerzając skład swojego zespołu. Pierwszą płytą zarejestrowaną przy dużym współudziale przyjaciół była "Long Mind Hotel". Od samego początku artystycznej działalności, twórcę urodzonego w angielskim mieście Bath interesowało alt-popowe brzmienie oraz pogranicze jawy i snu.

"Czasem, kiedy jestem w połowie drogi pomiędzy snem, a świadomością, czuję, że mam kontakt z różnymi momentami mojego życia, z różnymi wersjami siebie". Nic tylko pozazdrościć. Pewnie dlatego w tekstach poszczególnych fragmentów, również tej ostatniej płyty, znajdziemy sporo wątków związanych z tematami ucieczki, izolacji, zmiany perspektywy, odmiennych stanów świadomości itd.

Autor "Intlerlopera" tak określił główną problematykę ostatniego wydawnictwa: "Tematy ucieczki i dysocjacji pośród rozkładu społecznego". Brzmi dość poważnie, prawda? Czasem czytając autorskie opisy płyt, odnoszę wrażenie, jakbym znów znalazł się w czytelni wydziału humanistycznego.




Jack Cheshire chętnie poszukuje inspiracji w lekturze. Jego wcześniejszy album "Fractal Future Plays", był mocno inspirowany książką, którą przed wieloma laty lubiłem - "Rzeźnia numer pięć" - Kurta Vonneguta. A nieco wcześniej pozostawał pod ogromnym wrażeniem wartościowej prozy Davida Fostera Wallace'a.

"Chcę znaleźć się w chmurze, zahipnotyzowany(...). Po prostu położyć się, ciepły podmuch zapomnienia (...). Tam, gdzie nie można mnie znaleźć" - śpiewa w piosence "Valium". Ten utwór powstał już trzy lata temu, w 2021 roku, i promował wydawnictwo "Interolper" jako singiel. 

"Pamiętam, jak  ktoś kiedyś opisał mi "Valium" jako: "darmową kartę do wyjścia z więzienia", i nigdy do końca nie pozbyłem się tego wrażenia. To ciekawy sposób na oderwanie się od mojego niespokojnego ja" - dodał w jednym z wywiadów Jack Cheshire.

Album bardzo udanie rozpoczyna "Transmigration"(znów motyw przemieszczania się), który to fragment pokazuje jednocześnie, z czym mamy do czynienia. Ciekawie zaprojektowana faktura brzmienia, kluczowe dla tego wydawnictwa przeciągnięte i rozmyte tony syntezatorów, drobne elektroniczne dodatki. Miękka psychodeliczna kołdra, specyficzny trans, ale, co warte podkreślenia, nie podany wprost, tylko przewijający się gdzieś na drugim planie, obecny w tle kolejnych odsłon. 

Nieco w stylu dokonań grupy Stereolab brzmi początkowy fragment "Fall Out, Fall In", gdzie wykorzystano chórek. W przebiegu całej płyty widać wyraźnie, że Jack Cheshire pamięta o dodatkowych warstwach wokalnych i potrafi je w umiejętny sposób podkreślić. Jeden z nielicznych recenzentów, który dotarł do tego wydawnictwa napisał, że na płycie "Interloper": "Lou Reed spotyka Stereolab". Coś jest na rzeczy. Krautpopowy trop przynosi wraz z sobą "Voices Above Me", przyjemnie zaaranżowany został "Heavy Rotation". Znajdziemy też dwie całkiem udane instrumentalne próby, skoczny "Silent Dancer" oraz intrygujący "Maps".





Również w jesienny czas ukazała się w ubiegłym roku płyta "Sounds Like A Places", przedstawianej już przeze mnie kanadyjskiej formacji Capitol. W tej urokliwej kompozycji brzmią troszkę jak stary dobry Breathless.




Pozostaniemy za Oceanem Atlantyckim. W świąteczny czas, zaledwie kilka dni temu, grupa The Postmarks, której dwie płyty wciąż mam w swojej kolekcji, zupełnie nieoczekiwanie podzieliła się z fanami nową piosenką, odgrzebaną z archiwum.




W stylu dawnych przebojów zespołu The Postmarks brzmi nowy singiel Anny Wappel i jej brytyjskiego zespołu Friedberg, który znajdziecie na płycie "Hardcour Workout Queen".



Wybornie brzmi piosenka, którą znalazłem na całkiem udanej płycie "A Bird Shaped Shadow", Dave'a Veltraino (z Chicago); ze znajomych artystów w składzie jego grupy znajdziemy między innymi Roba Frye (saksofon, flet) oraz Daniela Villarreala (perkusja).



Cofniemy się do roku 1971 roku, kiedy większości z nas nie było na świecie, ani nawet w mglistych planach, zespół America wydał album zatytułowany "America", skąd pochodzi cudowny "A Horse With No Name". Usłyszałem go całkiem niedawno podczas oglądania świetnego "The Grand Tour" (odcinek w Szkocji), i bardzo się do mnie przekleił. 




Pozostaniemy w podobnym nastroju. Myślę, że autorom "The Grand Tour" (którzy w krakowskim sklepie zakupili sporo płyt - znak czasów, Brytyjczycy kupują płyty w Krakowie), przypadłby do gust fiński zespół Astral Baazar. Oto fragment z ich wydanej jesienią płyty "Hypnosis Of The 12 Degree".




Kolejny psychodeliczny trop przeniesie nas na płytę "Crying In 9", kwintetu z Brooklynu, który przybrał nazwę Vague Plot.




"KOMPOZYCJA TYGODNIA"  - tym razem należy do artysty z miasta Los Angeles, Lukasa Franka, który ukrywa się pod nazwą Storefront Church. W ubiegłym roku (2024) opublikował bardzo udany album zatytułowany "INK & OIL", który znakomita większość recenzentów po prostu przegapiła (choć w jednym podsumowaniu zajął zaszczytne pierwsze miejsce). Pod numerem czwartym ukryła się prawdziwa perła. Mam tu na myśli wyborną kompozycję "King Of The Lobby", do której wciąż wracam. CUDO!!!  CUDO!!!  

(Ps. To drugi długogrający album Lukasa Franka, a już młody artysta zdołał nawiązać ciekawe relacje. W marcu pojawił się jego singiel z Laetitą Sadier (Stereolab), zatytułowany "La Langue Bleue", jakiś czas wcześniej wspólne nagranie z Circuit Des Yeux, czy piosenka "Words" z gościnnym udziałem Phoebe Bridgers).




Skoro rozpocząłem temat płyty "INK & OIL" - Storefront Church, nie mamy innego wyjścia, jak tylko posłuchać jej w całości. Z albumem wiąże się rodzinna legenda. W latach 90-tych stryjeczny dziadek Franka - Roger - oskarżony o dezercję odsiadywał pięcioletni wyrok w celi, z której pewnego dnia zniknął, pozostawiając po sobie tylko... pomarańczę. Jego żywego lub martwego ciała nigdy nie odnaleziono. Na płycie "INK & OIL" art-rock przeplata się swobodnie z fragmentami artystycznego popu, wszystko zaś zostało zanurzone w bujnych orkiestracjach. Kolejnymi inspiracjami podczas tworzenia poszczególnych kompozycji były piosenki Briana Wilsona, film "Zwierciadło" - A.Tarkowskiego oraz mocno przereklamowana, moim zdaniem, proza Karla Ove Knausgarda.




sobota, 30 listopada 2024

GRIVE - "TALES OF UNCERTAINTY" (Talitres Rec.) "Posłuchać drozda"

 

    W głównej odsłonie dzisiejszego wydania bloga  wybierzemy się na spotkanie z nowym duetem w mieście, który przybrał nazwę "Grive". Większości z Was ta nazwa niewiele powie, więc nie ma co się przejmować. Ci nieco bardziej zorientowani w temacie muzyki alternatywnej, mogą skinąć głowami, kiedy odczytają nazwisko francuskiego gitarzysty Paula Regimbeau, który gra także w zespołach Mondkopf , czy recenzowanej na łamach bloga formacji Oiseaux-Tempete. Jego partnerką w muzycznym dialogu jest Agnes Gayraud, bynajmniej nie nowicjuszka, od kilkunastu lat eksplorująca pogranicze indie-popu w projekcie "La Feline". Absolwentka wydziału filozofii, krytyk sztuki, autorka tekstów dla dziennika "Liberation", wykładowca w Szkole Sztuk Pięknych w Lyonie, żona, matka i autorka książki zatytułowanej "Dialectique De La Pop" (2018).



Anges Gayraud już w pracy magisterskiej podjęła krytyczną analizę koncepcji "podmiotowości" według Theodora W. Adorno. Później jej zainteresowania skupiły się na nieco bardziej formalnej próbie filozoficznego uchwycenia muzyki popularnej. Można więc powiedzieć, że do twórczości muzycznej podeszła z nietypowej strony - którą w uproszczeniu można określić krytyczno-analitycznym ujęciem. Jak pokazują to liczne przykłady, zwykle niewiele dobrego wychodzi w momencie, kiedy krytyk sztuki, wykładowca akademicki, czy recenzent, zaczyna wyrażać się na niwie artystycznej. Niejeden dziennikarz boleśnie przekonał się o tym, że co innego kreślić czasem trafne krytyczne uwagi i błyskotliwe porównania na marginesie recenzji wydawnictw płytowych, a co innego wziąć do ręki pałeczki perkusji, czy chwycić "wiosło" i spróbować samemu wypłynąć na suchego przestwór oceanu. Przypadek Agnes Gayraud pokazuje, że niekiedy można pogodzić ze sobą wartki nurt świata teorii krytycznej, z przestrzenią praktyki, ponieważ jej debiutancki album zatytułowany - "Tales Of Uncertaint", który stworzyła wraz z Paulem Regimbeau, jest bardzo udany.

"Odkąd byłam małą dziewczynką, chciałam pisać piosenki (...). Tworzyłam muzykę po godzinach, jako samouk, z grupą przyjaciółek, a następnie rozwinęłam projekt La Feline, który trwa już piętnaście lat" - oświadczyła niedawno Gayraud.



Początkowy szyld dla ich duetu brzmiał "Swerve", jednak Agnes i Paul po namyśle stwierdzili, że francuska publiczność może mieć problem z wymową tej nazwy, więc szybko ją zmienili na "Grive" (drozd). Byli wtedy akurat w okolicach Saint-Erme, gdzie nagrywali pierwszy materiał, zawarty potem na epce, w pomieszczeniach dawnego klasztoru, a "drozd" był symbolem tego regionu. 

Pierwszy raz zetknęli się ze sobą kilkanaście lat temu, kiedy Paul Regimbeau poprosił Agnes, żeby ta zaśpiewała w kilku jego kompozycjach. Później była współpraca w trakcie tworzenia coveru piosenki "Comme Un Guerrier", francuskiego artysty Gerrarda Manseta. I to właśnie te chwile stały się punktem zwrotnym dla dalszych losów duetu, bowiem dokładnie wtedy pojawił się pomysł wspólnego zarejestrowania nieco obszerniejszego materiału.

Debiutancka epka Grive - "Grive Ep" pojawiała się w 2021 roku, i spotkała się z przychylnym odbiorem we francuskiej prasie branżowej. "W Grive rozgrywa się swego rodzaju "porzucenie"..., a w szczególności porzucenie gatunku, brzmienia. Paul i ja osadzamy się w dźwiękowym uniwersum i zanurzamy się w nim (...). Dzięki Grive opuściłam swoją strefę komfortu".

Gdybym koniecznie musiał wskazać ramy gatunkowe charakteryzujące poczynania francuskiego duetu, byłby to z pewnością slowecore, z elementami shoegaze'u lub stone-rocka. W odróżnieniu od macierzystej formacji Agnes Gayraud - La Feline, to brzmienie gitar nadaje strukturę utworom. W niektórych odsłonach tę rolę przejmują na moment syntezatory i elektronika. Warto dodać, ze na klawiszach zagrała Lea Moreau, a za zestawem perkusyjnym zasiadał Jean Michel Pires.

Kompozycje Grive charakteryzuje spokojne tempo, oszczędność środków stylistycznych i wewnętrzne czy też podskórne napięcie, które od czasu do czasu znajduje dla siebie chwilowe ujście, jak chociażby w "Wait And See", czy świetnym "Burger Shack", który przypomniał mi dawne nagrania grupy Low, z drugiej strony poniekąd również piosenki Mazy Star. Bardzo ciekawie brzmi "Go Up The River", który niesie wraz sobą dziwny spokój. Całość zmiksował Jean Charles Bastion (kompozytor muzyki filmowej), w Singular Studio, i może również dzięki temu można wyczuć tu i ówdzie filmowy charakter albumu.

(nota 7.5-8/10)


 



 W minionych dniach nie miałem zbyt wiele czasu na przesłuchiwanie nowych płyt. Zatopiłem oko w lekturze dwóch świetnych powieści (dwie kolejne książki czekają w kolejce, wczoraj nabyłem kolejne pięć pozycji, szaleństwo). Z pewnością wkrótce napiszę kilka słów o wrażeniach z lektury. Na dobry początek "Dodatków..." odwiedzimy miasto Detroit (stan Michigan), gdzie rezyduje grupa, a w zasadzie duet Bluhm, który niedawno opublikował nowy singiel.



Wczoraj ukazała się nowa płyta Karen Peris i jej formacji The Innocence Mission, zatytułowana "Midwinter Swimmers".



Kanadę i miasto Montreal reprezentuje nasz dobry znajomy Patrick Watson , który z gościnnym udziałem November Ultra, kilka dni temu opublikował nowy singiel.



Błyskawiczny skok przeniesie nas do Europy i miasta Rotterdam, gdzie od lat działa formacja Rats On Rafts, która niedawno przypomniała o sobie nowym utworem.



Miasto Hamilton leży w stanie Ontario, a nowa płyta grupy z tej miejscowości - Capitol nosi tytuł "Sounds Like A Place". Wybrałem z niej taki oto fragment.



Odrobinę zagęścimy atmosferę, pozostając na amerykańskiej ziemi (Pennsylvania). Charyzmatyczna wokalistka nazywa się Maura Pond, a jej grupa Luna Honey. Kilkanaście dni temu wydali nowy album zatytułowany "Bound".



Australia, miasto Melbourne, grupa Good Morning i miniaturka, lubię takie drobiazgi, z wydanego wczoraj albumu "The Accident".



W "kąciku improwizowanym" powrócimy na francuską ziemię, Airelle Besson (trąbka), Sebastian Sternal (fortepian), Jonas Burgwinkel (perkusja). Fragment z niedawno wydanej płyty "Surprise!".



"KOMPOZYCJA TYGODNIA" - wybrałem fragment z ostatniej i niedawno wydanej płyty "Sounds & Sequences"; Daniel Sommer (perkusja), Arve Henriksen (trąbka), Johannes Lundberg (bass).



Same gwiazdy znajdziemy na wydanej wczoraj płycie "Taking Turns" - Jakoba Bro, oprócz duńskiego gitarzysty w studiu nagraniowym pojawili się Jason Moran, Lee Konitz, Bill Frisell, Thomas Morgan, Andrew Cyrille.