GB3 - "SAKURA FLOWER" - (Bandcamp) "Starsi panowie dwaj"

 

     "Śledzisz jeszcze dawnych ulubionych artystów ?" - zapytał mnie znajomy jakiś czas temu. Kluczowe w tym zdaniu wydaje się być słowo "dawny". Autorowi tego pytania chodziło o muzyków, którym bacznie przyglądaliśmy się w beztroskich dniach naszej wczesnej młodości. Przyznam szczerze, że różnie to ze mną bywa. Tak, jak różna bywa kondycja poszczególnych artystów. Z pewnością, jeśli zespół od kilku lat przypomina o sobie jedynie wydawnictwami w stylu: "Piętnaście naprawdę zapomnianych przebojów" albo "... symfonicznie", oznacza to, że nieubłagany proces erozji już się rozpoczął, a nawet wszedł w decydującą fazę. I wkrótce z pokładów twórczej kreacji nie zostanie nawet kamień, którym można by w ten zespół w przypływie złości rzucić. Żyjemy w czasach, gdzie ów wspomniany powyżej proces następuje bardzo szybko. Idę o zakład, że Wystan Hugh Auden pisząc pół wieku temu w "Ręce Farbiarza i innych esejach", pamiętne frazy: "Oko (...) jest raczej niecierpliwe, pragnie nowości i nudzi się powtarzaniem", nie przypuszczał, że staną się one czymś na kształt smutnego epitafium dni, w których przyszło na żyć.

    Niecierpliwym okiem i złaknionym nowości uchem zajrzymy dziś na płytę artysty, którego barwę głosu niegdyś bardzo lubiłem. Warto podkreślić, że owa barwa przez te wszystkie lata scenicznej działalności szczególnie się nie zmieniła (w odróżnieniu od tego, czym raczy nas obecnie Morrissey lub Lisa Gerrard). Ten muzyk dźwiga na plecach bagaż sześciu ciężkich dekad z niemałym okładem. Któż to taki? - zapytacie. Steve Kilbey, australijski gitarzysta i wokalista, starszym czytelnikom bloga znany chociażby z grupy The Church. Trzeba przyznać, że w ostatnich latach Australijczyk był bardzo zajętym człowiekiem. Wydawał regularnie lepsze lub gorsze (raczej to drugie) płyty solowe, nawiązał też kilka relacji z innymi muzykami, czego efektem były kolejne średniej jakości wydawnictwa. Minione dwanaście miesięcy to cztery jego propozycje - z Garethem Kochem nagrali płytę "Chryse Planitia", z  Mortonem Kennedy - "Jupiter 13", "Eleven Women" wydał pod własnym nazwiskiem, a z grupą The Winged Heets opublikował krążek "The Hall Of Counterfeits". Wszędzie łaskawie użyczył swojego głosu. Wychodzi więc na to, że nie tylko moja skromna osoba odnalazła coś w tym charakterystycznym tembrze. 

Do tego sporego zbioru można dołączyć kolejny zestaw nagrań, który Steve Kilbey zarejestrował z innym weteranem muzycznych  szos - Glennem Bennie, założycielem grupy Underground Lovers. Tym razem inicjatywa należała do tego ostatniego artysty, który jest autorem wszystkich dziewięciu kompozycji zebranych na płycie "Sakura Flower". Nie jest to pierwsze spotkanie tych dwóch starszych panów. Ponad dekadę temu powołali do życia szyld GB3, debiutując wydawnictwem "Damaged/Controlled". Prace nad ostatnią płytą - ukazała się kilka dni temu za pośrednictwem platformy Bandcamp - trwały pięć długich lat. Początkowo były to podróże na trasie Sydney - Melbourne i wizyty w kolejnych studiach nagraniowych. Kiedy świat ogarnęła czarna chmura pandemii, panowie zaczęli przesyłać sobie próbki nagrań drogą mailowa. "Jednym z moich punktów odniesienia dla tego albumu były wczesne dokonania Braina Eno (...). Kiedy usłyszałem kilka pomysłów na linie wokalne od Steve'a i jego brata Russella, pomyślałem, że brzmi to tak, jakby Bowie spotkał Beach Boys" - stwierdził Glenn Bennie. Kiedy poszczególne utwory zaczęły nabierać finalnego kształtu, panowie zaprosili do współpracy basistę - Maurice'a Argio (z Underground Lovers), potem do nieformalnej grupy dołączył perkusista i Lisa Gibbs obsługująca instrumenty klawiszowe.

"Czasem brzmi to jak Kraftwerk połączony z The Church, zderzone z Underground Lovers czy New Order" - podsumował nagrania z płyty "Sakura Flower" Steve Kilbey. Album otwiera indie-rockowy "When I Come Calling", gdzie podczas prac nad nim jako pierwszy pojawił się motyw gitarowy. Glenn Bennie chciał w tym utworze nawiązać do kompozycji "Every Hour God Sends" - Jacka Frosta (zespół powołany do życia przez Granta McLennana z Go-Betweens i Steve'a Kilbeya). Kolejna odsłona, mocno wpadający w ucho - "Hey You" - przynosi wraz z sobą radość prostego, ale też solidnego gitarowego grania. Jeśli uczyć się muzycznego warsztatu, to tylko od takich doświadczonych również przez życie mistrzów. Dalej tempo albumu nieco zwalania. W "La Musica" i "Synesthesia" pojawia się więcej przestrzeni, a głos Steve'a Kilbey wychodzi na pierwszy plan. Najlepszy fragment na płycie to zdecydowanie tytułowa piosenka "Sakura Flower", świetny numer, do którego regularnie wracam, o dream-popowym charakterze, ze ślicznie rozpisaną linią melodyczną; bez przeszkód mógłby dopełnić listę płyty The Church - "Priest = Aura", jako wyjątkowo gustowny dodatek. Drugą wyróżniającą się kompozycję znajdziemy w dalszej części albumu. "This Is The Future Calling" wita słuchacza shoegezową gitarą i nieco hipnotycznym basem. To pieczątka jakości dwóch indie-rockowych wiarusów, którzy zadbali o każdy detal nowego materiału. Równie dobrze smakuje zakończenie "No Goodbye", gdzie mamy do czynienia z czymś w rodzaju sztafety pokoleń, gdyż przez ostatnie trzydzieści sekund Glenn Bennie pozwolił zagrać swojemu synowi Otisowi.

(nota 7.5/10)

  Na deser Hammock,  w bardzo urokliwej kompozycji "No Agenda", z gościnnym udziałem Steve'a Kilbeya. 

"Sorry" -  to mój ulubiony fragment, który znajdziecie na najnowszej płycie Siv Disa - "Dreamhouse".

Dream-popowy kwintet prosto z Londynu, czyli Margot, przypomniał o sobie singlem "Wait For You".

Grupa założona w Hamburgu cztery lata temu - The Motion Orchestra - i kompozycja z całkiem udanej płyty "All One", która ukazała się wczoraj.

Tak się przyjęło, że jesień, a szczególnie listopad, mieni się w naszym kraju jazzem, więc w kąciku improwizowanym coś na ząb, czyli przyjemny dmuchawiec Francisca Mory Catletta z płyty "Mora I & II".

Na koniec raz jeszcze powróci Steve Kilbey, i jedno z najpiękniejszych nagrań w całej dyskografii zespołu The Church, prosto z koncertu, który miał miejsce w Sydney osiem lat temu. 

DESTROYER - "KEN" (Dead Ocean/Merge Records) "DESTROYER ...VARIETE...albo kilka słów na temat nowego albumu grupy THE CHURCH"

    Lubię piosenki zespołu Destroyer. Ach, i cóż można dodać po takiej deklaracji. Chyba jedynie to, że wiele z tych najnowszych płyt, do których w ostatnich tygodniach udało mi się dotrzeć, okropnie mnie wynudziły lub rozczarowały.

 Chociażby album tak bliskiej mi niegdyś formacji Variete - "Nie wiem". Mam tyle sympatii i szacunku do tej znakomitej grupy (to jeden z najlepszych zespołów w historii polskiej muzyki), cenię sobie twórcze poszukiwania, ale kiedy słyszę ich najnowsze nagrania, to rozkładam bezradnie ramiona (jak niegdyś robił to krzyż w tekście Variete) i mówię: "Nie wiem, nie wiem, nie wiem...". Ta swoista asceza formalna, którą zaproponowali artyści na ostatnim krążku, zaczyna przypominać nieznośną manierę.  Łudząco do siebie podobne kompozycje bydgoskiej formacji, wprost krzyczą, o jakieś nowe dźwięki, inne tonacje, dodatkowego muzyka. A teksty w stylu: "Tylko duchowość może nas uratować", brzmią w moich spragnionych celnych metafor uszach cokolwiek pretensjonalnie ( w końcu Grzegorz Kaźmierczak przyzwyczaił nas do tego, że jest wspaniałym tekściarzem). Czyżby autor tekstu nawiązywał do wywiadu, jakiego udzielił Martin Heidegger dla tygodnika "Der Spiegel" - "Tylko Bóg mógłby nas uratować".
Mój pierwszy raz z Variete, to była "kaseta z cegiełkami", odkryta przypadkiem w szkolnym radiowęźle, a potem poszukiwana przeze mnie i moich kolegów, jak największy skarb. "Kto to przyniósł?", "Kto to zabrał?", "Gdzie to jest?" - pytaliśmy przejęci jeden przez drugiego. Wtedy Variete było synonimem wielkiej klasy, oryginalności, wyjątkowości, obiektem swoistego kultu - tyle polskich zespołów w tamtych niespiesznych dniach grało całkiem przyzwoicie, ale żaden nawet nie zbliżał się do tego poziomu. Metafizyczne teksty Kaźmierczaka odkrywały przed nami zasłonięte na co dzień wymiary rzeczywistości. Mieliśmy nieodparte wrażenie, że z każdą kolejną kompozycją bydgoskiej grupy, dookoła nas coś się ujawniało, coś się odsłaniało, jakaś prawda bycia, prawda istnienia. Ta liryka prowokowała do zadawania pytań, przywoływała egzystencjalne troski i lęki - coś jakby podchwycone w locie dialogi pomiędzy Sartrem, a Camusem, w kawiarni, gdzie "jądra burzy" i "niedopałki gwiazd", niekoniecznie przy herbacie ("Nie zmienimy nic na pewno już, pamięć o nas skłamie"). Owe niezapomniane wersy pozwalały nam choć na chwilę, patrzeć głębiej, szerzej, dalej. Przede wszystkim pozwalały spoglądać inaczej.
Twórca kultowego "11'30" - "Przyszedł człowiek i zapytał mnie, czy powietrze łamie mi się w dłoniach..." - na płycie "Nie wiem" zrezygnował, z intrygujących paraleli, głębi skojarzeń, na rzecz prostoty. Doskonale rozumiem potrzebę rozwoju, szukania nowych środków wyrazów. Jednak warstwa muzyczna nowego krążka jest, mówiąc delikatnie, dość płaska i skrojona w oparciu o jeden praktycznie schemat. Taka muzyka, moim zdaniem, niemal w ogóle nie buduje napięcia, nie kreuje przestrzeni sugestywnego nastroju, ani nie podkreśla kluczowych fragmentów tekstu. W moim odczuciu, każdy ma własne przemyślenia, pomimo ogromnej sympatii, zielonookie radio "Romans", z coraz większym trudem "otwiera przestrzeń fal".
Co oczywiście nie zmienia faktu, że pośród tych kilku czy kilkunastu najważniejszych polskich utworów, jakie słyszałem w życiu, wciąż i niezmiennie wiele z nich należy do grupy Variete. Chociażby utwór "Który to już śnieg", zarejestrowany podczas koncertu w poznańskiej  "Arenie". Ponoć są jeszcze wśród żywych ci, którzy byli na tym koncercie. Zazdroszczę wrażeń i wspomnień. To wciąż słabo znana kompozycja. Jak smakuje po latach?

Po takich deklaracjach i takich emocjach musiałem odpocząć, a w ukojeniu nerwów pomogła mi najnowsza płyta Destroyera - "KEN". Trzeba przyznać, że ostatni album formacji z Vancouver ma znakomity początek, jak i równie udane zakończenie. Utwór "Sky's Grey" otwierający wydawnictwo, to piosenka bardzo dobrze znana z singla, który promował cały album. "In the Morning" przez barwę klawiszy i rytmiczny puls basu przypomniał mi dokonania New Order. Kolejny wyborny kąsek ukrywa się pod indeksem 3 - "Tinseltown Swimming in Blood" - to następna piosenka, która wcześniej promowała to wydawnictwo. Z nowym albumem (i ostatnimi również) grupy Destroyer jest trochę tak, jak z ulubioną potrawą, którą przygotowujemy sobie od lat. Czasem powodowani fantazją coś zbyt mocno doprawimy, innym razem pomimo starań nie uda nam się wydobyć wszystkich subtelności, ale ogólnie całe nasze danie ma zazwyczaj podobny smak. Sam nie wiem, co w procesie tworzenia jest trudniejsze - czymś naprawdę zaskoczyć odbiorcę, czy utrzymanie podobnego wysokiego lub bardzo wysokiego poziomu.
Destroyer ma rozpoznawalny i wypracowany przez dwadzieścia dwa lata prób, wydawnictw oraz koncertów, styl. Posiada swoją indywidualną melodykę. W tym kontekście tak sobie pomyślałem, że gdyby na moment zastąpić wokalistę kanadyjskiej formacji kimś innym, to owe przebiegi melodyczne są tak charakterystyczne, że nie tylko wierni fani rozpoznaliby bez trudu, że mają do czynienia z piosenką grupy Destroyer. Credo wokalisty i autora tekstów Dana Bejara brzmi: "Za każdym razem zaczynać od zera". Kto wie, być może dlatego przez te wszystkie lata tak często zmieniał się skład zespołu. Jeśli zaś chodzi o muzykę grupy Destroyer to trzeba przyznać, że od kilku sezonów w brzmieniu zespołu zmienia się raczej niewiele. I w moim odczuciu można zaliczyć ów fakt, jako duży plus. Najnowszego materiału zarejestrowanego w The Balloon Factory wysłuchałem z przyjemnością, zatrzymując się przy kilku piosenkach, żeby odtworzyć je ponownie. "Rome", "Saw You at Hospital", "Ivory Coast", to te najlepsze. Niezmiennie cieszy mnie fakt, że wciąż są artyści, którzy - pomimo niezbyt dobrej koniunktury - chcą robić indie-pop, chamber-pop z klasą. Bo któż, w dzisiejszych zawrotnie szybkich i kapryśnych czasach, potrafi docenić ciekawe aranżacje czy wkład pracy poświęconej na uzyskanie określonego brzmienia. A najgorsza kompozycja? - słusznie zapytacie.  Zdecydowanie "Cover from the sun" - jazgotliwy, zupełnie niepotrzebny zwrot stylistyczny, wyrywający z przyjemnego nastroju, na szczęście trwa tylko dwie minut i trzynaście sekund.   (nota 7.5/10)

Na zakończenie dzisiejszego wpisu chciałbym poświęcić kila słów najnowszej płycie zespołu The Church - "Man Woman Life Death Infinity". Tak się złożyło, że w ostatnich dniach ów krążek pojawił się w moim odtwarzaczu i zagościł tam na nieco dłużej. Przyznam szczerze, że nie śledziłem pilnie wszystkich dokonań australijskiej grupy. Ostatni raz miałem kontakt z ich muzyką przy okazji koncertowego wydawnictwa DVD - "Future Past Perfect"(2013), które niejako dokumentowało 30-lecie działalności zespołu. W prasie muzycznej, na łamach której wzmianki o The Church pojawiają się wyjątkowo rzadko, wyczytałem, że w ostatnim czasie pojawił się w zespole nowy gitarzysta - Ian Haug. Muzyk ten, jak podkreśla w jednym z wywiadów wokalista grupy Steve Kilbey, wniósł spory wkład w brzmienie najnowszej płyty.

Moim ulubionym albumem The Church, (spośród tych kilku, czy raptem kilkunastu, które miałem okazję poznać, cała dyskografia liczy sobie niemal 30 tytułów), jest krążek "Aura=Priest"(1992), który po raz pierwszy usłyszałem w audycji Tomasza Beksińskiego. Sentyment pozostał, pewnie coś więcej niż sentyment, bo to wciąż jest bardzo dobry materiał, który pomimo upływu lat całkiem dobrze się broni.
Na ostatnim albumie australijskiej formacji nie ma utworów na miarę obłędnego i zapadającego w pamięć "The Dissillusionist", czy uwielbianego i odtwarzanego przeze mnie po wielokroć "Mistress". Nie zmienia to jednak faktu, że jest to zaskakująco udana płyta. Podobnie jak w przypadku grupy Destroyer, weterani z antypodów niczego i nikomu nie muszą udowadniać, czy też próbować dostosować się do obowiązujących i zmiennych mód, utrzymują za to dobry poziom. Wokalista i autor tekstów - Steve Kilbey - którego barwę głosu bardzo lubię, jest zapracowanym człowiekiem. W ramach odskoczni od macierzystej formacji regularnie współpracuje z Martinem Kennedym, udziela się wokalnie, chociażby w nagraniach grupy Hammock. Nie wiem, czy nowy materiał The Church może zjednać przychylność nowych słuchaczy. Natomiast jestem w pełni przekonany o tym, że te dziewięć dobrych kompozycji - naprawdę trudno którąś szczególnie wyróżnić (gitary, klawisze, bębny i miły dla ucha głos, klasycznie podane, bez żadnych ekstrawagancji na poziomie produkcji, z ciekawymi tekstami autora, który w życiu całkiem sporo już doświadczył) - powinno zadowolić tych, którzy kiedyś z twórczością The Church już się zetknęli. Przez te 43 minuty trwania "Man Woman Life Death Infinity" można sobie przypomnieć - chociażby w ramach tak zwanego powrotu do muzycznej przeszłości - jak grało się przed laty dobrego alternatywnego rocka.
(nota 7/10)