Detroit leżące w stanie Michigan było niegdyś prężnie rozwijającym się centrum amerykańskiego przemysłu motoryzacyjnego. W tej milionowej metropolii swoje siedziby miały takie firmy jak General Motors czy Chrysler, to tutaj założono legendarną wytwórnię Motown, i to stąd pochodziły ważne dla przyszłości nurtu zespoły punkowe. Punktem zwrotnym w historii tej aglomeracji był moment, kiedy skazano jej burmistrza Kwame Kilpatricka na dwadzieścia osiem lat więzienia za nadużycia i malwersacje. Tego samego roku, w którym zapadał ów wyrok, dokładnie rzecz ujmując 18 lipca 2013 roku, ogłoszono upadłość miasta (jego dług wynosił wtedy ponad 2.5 miliarda dolarów). Jeszcze niedawno można było kupić tam dom za wartość symbolicznego dolara, choć i tak chętnych próżno było szukać ze świecą. Zdaje się, że w takich okolicznościach Detroit najlepsze lata ma już dawno poza sobą i co gorsza niepewnie rysującą się przyszłość. Potwierdza to dobitnie wymowny napis umieszczony na jednym z wysokich apartamentowców - "ZOMBIELAND".
Kondycja Detroit nie zraziła jednak Giovanny Lenski, która przeniosła się do tej opuszczonej przez ludzi i pomyślność mieściny prosto z niezbyt odległego Chicago. Jedną z przyczyn tej decyzji była chęć bliższego poznania Christiana Molika, z którym od pewnego czasu regularnie utrzymywała kontakt. Oboje mieli już dość wymiany plików dźwiękowych, dzięki której powstały pierwsze piosenki duetu Clinic Stars. Przed przeprowadzką Giovanna trochę grała na pianinie, nagrywała odgłosy miasta Chicago i udzielała się w lokalnym chórze, co wprawne ucho może usłyszeć w jej sposobie śpiewania. Praca w domowym studiu miała kilka zalet. Jedną z nich był czas, swoboda w jego dysponowaniu, stąd nie dziwi specjalnie takie zdanie Christiana: "Mogliśmy pracować we własnym tempie i kiedy tylko chcieliśmy". Kiedy wreszcie zarejestrowali dwie epki: "10,100 Dreams" oraz "April Past", rozesłali próbki materiału do różnych wytwórni. Na ich propozycje zareagowało jedynie szefostwo oficyny Kranky, proponując nagranie długogrającej płyty.
Kompozycje duetu Clinic Stars są niewyraźne, celowo rozmyte, jak wiele ich wspólnych fotografii, niczym zdjęcie umieszczone na okładce ich debiutanckiej płyty. Ta ostatnia ukazała się wczoraj i nosi tytuł "Only Hinting", zawiera osiem rozmarzonych spokojnych piosenek, które sprawdzą się jako towarzyszki jesiennych wieczorów. "Muzyka, co do której byliśmy zgodni, to muzyka pochodząca z wytwórni 4AD, głównie brytyjskie zespoły z połowy lat 80-tych, do początku lat 90-tych" - stwierdził Molik, a jego partnerka dodała. "Albumy This Mortal Coil były tymi, które naprawdę mnie pochłonęły". Miło to słyszeć, że młodzież troszkę na przekór modzie wciąż odkrywa coraz bardziej odległą przeszłość.
Opublikowana wczoraj płyta "Only Hinting" pokazuje, jak nowe pokolenie artystów odczytują dokonania znanych, szczególnie w naszym kraju, grup należących do niegdyś kultowej brytyjskiej oficyny. Clinic Stars w aranżacjach używają syntezatorów i gitar, na których tle pojawia się delikatnie zamazana eteryczna wokaliza Lenski. Raz bliżej im do zapomnianej obecnie grupy Swallow, w innym momencie "Remain" czy "Shiver" można wyczuć charakterystyczną melodykę grupy Cocteau Twins. Gdzieś z tych onirycznych piosenek wyłania się również obraz miasta zanurzonego w porannej mgle.
Muzyka dla amerykańskiego duetu pełni także funkcję terapeutyczną - stąd taka, a nie inna nazwa "Clinic...". Stanowi formę ucieczki, jest próbą stworzenia bezpiecznego miejsca, wyjątkowego azylu, z daleka od zgiełku coraz bardziej hałaśliwego świata. Mając w pamięci wiek artystów oraz inne ostatnie debiuty, trzeba przyznać, że dzieło duetu Lensky/Molik wypada całkiem nieźle. Przede wszystkim udało się im stworzyć i podtrzymać specyficzny nastrój. W kilku momentach zabrakło zwiewnych melodii, które zwykle stanowią o sile tego typu propozycji. Może następnym razem.
Ps. Do takich diamentów, jak tytułowy "Only Hinting", można wracać o każdej porze.
(nota 7/10)
W dzisiejszej odsłonie strefy "Dodatków..." nieco więcej piosenek, oczywiście pochodzących z szeroko pojętego alternatywnego półświatka. Tak jak obiecałem, powrócę do albumów innych młodzieżowców - Lunar Vacation, którzy przed tygodniem opublikowali album "Everything Matters, Everything's Fire". Oto kolejna moja ulubiona kompozycja.
Z Los Angeles pochodzi grupa Wand. Oto fragment płyty "Help Desk/Gold Fish", która ukaże się 25 października.
Szybka podróż do Europy przyniesie postój w Bordeaux, gdzie mieszka Vincent Bestaven, który kilka dni temu opublikował bardzo urokliwy singiel.
Miasto Rotterdam będzie reprezentować wokalistka Robin Kester. Zajrzymy na jej opublikowaną niedawno epkę - "Patch".
Ponownie Francja, miasto Lyon, skąd pochodzi wokalista Raoul Vignal. 8 listopada ukaże się jego najnowsza płyta "Shadow Bands". Wydawnictwo promuje ten zgrabny singiel.
P:ano to kanadyjska grupa, której jedno nagranie zaprezentowałem całkiem niedawno. Wczoraj ukazała się ich płyta zatytułowana "Ba Ba Ba". Wokalnie artystów wspomógł muzyk znany z wpisów na tym blogu, czyli Nicholas Krgovich. Oto mój ulubiony utwór, który zamyka to wydawnictwo. (Ps. Czujne ucho wychwyci pod koniec drobny i całkiem gustowny cytat z piosenki grupy Stereolab).
Nieco zwolnimy tempo akcji. W Nowym Yorku mieszka wokalistka Lea Thomas, która wczoraj opublikowała album "Cosmos Forever". Warto dodać, że masteringu tego wydawnictwa dokonała Heba Kadry, o której wspominałem już wielokrotnie, znana z produkcji płyt Beach House, Slowdive, itp. Mój faworyt ukrył się pod numer drugim. Cudny slowcore!
"PIOSENKA TYGODNIA" należy do przedstawicielki młodego pokolenia Tashy Viets Vanlear, która przyjęła dźwięczny i prosty pseudonim "TASHA". Wczoraj ukazała się jej płyta zatytułowana "All This And So Much More". Oto mój ulubiony fragment.
W kąciku improwizowanym "KOMPOZYCJA TYGODNIA". Wczoraj ukazała się płyta "Odyssey", za którą stoi saksofonistka Nubya Garcia. Album zawiera kilka odsłon wokalnych, kilka okraszonych dość sztampową orkiestracją. Wydaje się jednak, że cichymi bohaterami są muzycy towarzyszący artystce, sekcja rytmiczna i pianista - Joe Armon Jones. Z taką załogą na pokładzie można wiele...
W miniony piątek ukazało się sporo płyt, których zawartość postaram się sukcesywnie sprawdzać w najbliższych dniach. W związku z tym miałem mały dylemat, który album wybrać jako danie główne. Bardzo dobrze zdaje sobie sprawę z tego, że płyty nieco bardziej uznanych czy modnych obecnie zespołów, jak i rozpoznawalnych artystów, będą szeroko omawiane na popularnych portalach zajmujących się muzyką alternatywną. Dlatego ostatecznie stanąłem przed wyborem, który mógłbym zamknąć w takim oto prostym pytaniu: "młodość czy dojrzałość?". Po dłuższym wahaniu zdecydowałem się na dojrzałość, pewnie także z tego powodu, że bliżej mi do tego typu stanu oraz wątków odnajdywanych tam i tu w twórczości artystycznej, a może również dlatego, że młody już byłem... jakiś czas temu.
Anders Trentemoller to wciąż słabo znany w naszym kraju - mimo iż koncertował u nas, i wkrótce znów wystąpi - pięćdziesięciojednoletni ( a więc niezbyt młody) artysta, muzyk, producent, klawiszowiec, a niegdyś DJ, który ukrywa się pod nazwą Trentemoller. Nasz dzisiejszy główny bohater rozpoczynał muzyczną przygodę pod koniec lat 90-tych, grając w indie-rockowych mało znanych grupach, które tak szybko jak powstawały, tak szybko kończyły swoją działalność. Debiutancki album "The Last Resort" wydał w 2006 roku, w oficynie Poker Flat Recordings, a kolejne wydawnictwa publikował już w założonej przez siebie wytwórni "In My Room". Później dał się poznać jako artysta sprawnie remiksujący kompozycje innych twórców - Royksopp, The Knife, Unkle, Efterklang, Depeche Mode. Swoją coraz bardziej rozpoznawalną markę sukcesywnie kształtował i potwierdzał podczas festiwali - w Glastonbury, Roskilde, Melt!, Coachella. Jego muzykę wykorzystali w serialach oraz filmach między innymi: Pedro Almodovar, Oliver Stone, Jacques Audiard.
"Zawsze staram się nie myśleć, czego oczekuje ode mnie wytwórnia, o recenzjach i tym podobnych rzeczach. Po prostu, w studio nagraniowym próbuje być sobą, a potem sprawdzam, dokąd zaprowadzi mnie muzyka" - oświadczył Anders Trentemolller. W piosenkach lubi zderzać ze sobą rozmaite przeciwieństwa - młodość/dojrzałość, akustyczne versus elektroniczne, itp. Ceni melancholijny nastrój, który odnajdywał kiedyś w skandynawskiej muzyce ludowej. "W dzieciństwie mama śpiewała mi stare skandynawskie kołysanki, które były melancholijne". Swoje kompozycje często tworzy zasiadając przy pianinie. Wykorzystuje przy tym metodę Paula McCartneya, który najpierw tworzył sekwencje akordów na fortepianie, i jeśli na drugi dzień nadal je pamiętał, kierował się dziarskim krokiem do studia nagraniowego.
Początkowo Anders Trentemoller fascynował się muzyką elektroniczną i klubową. Te upodobania pozostały w nim do dziś, co słychać całkiem nieźle na wydanym wczoraj albumie zatytułowanym "Dreamweaver". "Lubię nakładać kolejne warstwy. Jeśli posłuchasz jednej z moich piosenek po raz czwarty, możesz odnaleźć w niej nowe szczegóły. Cenię sobie muzykę, która potrafi zaskoczyć i ujawnić rzeczy, których nie widzi się za pierwszym razem".
Najnowsze wydawnictwo można podzielić na dwie przeplatające się ze sobą części. Pierwsza z nich zawiera fragmenty oniryczne, refleksyjne, jak tytułowy "Dreamweaver", "Winter's Ghost",czy Hollow", przy okazji którego mogą przypomnieć się dawne płyt formacji This Mortal Coil. W tej estetyce świetnie sprawdza się głos Disy Jakobs, islandzkiej wokalistki, która po raz pierwszy pojawiła się gościnnie podczas trasy koncertowej kilka lat temu, a potem niepostrzeżenie została nowym członkiem zespołu. Do drugiej sekcji można zaliczyć nieco bardziej dynamiczne odsłony, jak "I Give My Tears", w którym słychać echo dokonań między innymi New Order. Oczywiście Trentemoller przepuszcza elementy zaczerpnięte z estetyki swoich dawnych ulubionych zespołów (Joy Division, The Cure, New Order, Slowdive itd.) przez własną wrażliwość. Podobnie brzmi "In A Storm", lub "Behind My Eyes", gdzie mogą przypomnieć się dokonania The Sister Of Mercy. Raz po raz odezwie się mocniejsza partia gitar - Anders Trentemoller twierdzi, że ma w zespole najlepszych duńskich muzyków - to znów da o sobie znać taki czy inny syntezator, którego brzmienie skandynawski artysta lubi modyfikować, przepuszczając jego dźwięki przez rozmaite efekty. Z taką samą swobodą przekracza stylistyczne granice - dream-pop, synthwave, darkwave, itp., zderzając nowoczesność z indie-rockową czy post-punkową klasyką. I tak całkiem przyjemnie i niepostrzeżenie upływa czas w towarzystwie tego albumu.
(nota7.5-8/10)
Pozostaniemy na skandynawskiej ziemi. Z Trondheim (Norwegia), pochodzi grupa Motorpsycho, która wczoraj opublikowała nowy album "Neight!!".
Z portowego duńskiego miasta Aarhus wywodzi się dobrze nam znany zespół Catch The Breeze, który także w dniu wczorajszym opublikował płytę zatytułowaną "Hope Has A Place".
Najwyższa pora na "młodość", o której wspominałem na samym początku dzisiejszej odsłony. Miasto Atlanta (stan Georgia) oraz zespół Lunar Vacation, który wczoraj opublikował album "Everything Matters, Everything's Fire". Będę jeszcze wracał do tego udanego wydawnictwa.
Kolejny przedstawiciel sekcji "młodość" pochodzi z Paryża. Mam tu na myśli grupę Juniore, która wczoraj opublikowała płytę zatytułowaną "Trois Deux Un".
Strefę "dojrzałości" z pewnością może reprezentować brytyjska zaprawiona w boju załoga z miasta Nottingham, czyli grupa Tindersticks. Wczoraj przypomnieli o sobie światu kolejnym krążkiem zatytułowanym "Soft Tissue".
Dla odmiany wiek średni przedstawia Nandi Rose oraz jej brooklyńska grupa Half Waif. 4 października ukaże się ich nowa płyta zatytułowana "See You At The Maypole", którą promuje ten pełen uroku singiel.
Skoro Kanada to wytwórnia Constallation, której nakładem również wczoraj ukazał się album grupy We Are Winter's Blue An Radiant Children, z gościnnym udziałem Efrima Manuela Menucka, o którym wspominałem już na łamach bloga. Wydawnictwo nosi tytuł "No More Apocalypse Father".
W "kąciku improwizowanym" zajrzymy do katalogu wytwórni Gondwana Records, która opublikowała wczoraj płytę londyńskiej formacji Paradise Cinema - "Returning Dream", w składzie tria znajdziemy Jacka Wyllie, znanego z grup Portico Quartet czy Szun Waves.
Raz jeszcze dzielnica Nowego Yorku, czyli Brooklyn, gdzie mieszka Wendy Eisenberger, która wczoraj wydała album "Viewfinder".
Po "kąciku improwizowanym" pora na nową, zapoczątkowaną przed tygodniem, tradycję, która oczywiście zobowiązuje. Przed Wami moja ulubiona piosenka ostatnich dni, czyli... "KOMPOZYCJA TYGODNIA!!". Jej twórcy to Derek Almstead i Emily Growden, wchodzący w skład amerykańskiej grupy Giant Day. Zdecydowanie najlepszy fragment ich wydanego pod koniec sierpnia albumu zatytułowanego "Glass Narcissus". Przywitajcie ich ciepło i serdecznie, gdyż to debiutanci. Wyborne!!
